Υπεραποδίδει η Οικονομία ή έχει αποστραγγιστεί φορολογικά; Είναι η Οικονομία ένα ουδέτερο μέγεθος ανεξάρτητο από τους ανθρώπους; Και εν τέλει, η ευρωστία πιστοποιείται από τους φόρους ή την παραγωγικότητα και τον πλούτο που δημιουργείται;
Για τουλάχιστον μια διετία (2024-2025, αλλά και φέτος τα ίδια στοιχεία έχουμε), καταγράφηκε έκρηξη φορο-εσόδων. Αντί για πλεόνασμα περί τα 5,5 δισ. ευρώ κάθε χρόνο, μια υποχρέωση (2,1% του ΑΕΠ) που απορρέει από τις δεσμεύσεις για την μείωση του χρέους, καταγράφηκε υπερπλεόνασμα 12 δισ. κάθε χρόνο.
Κοντολογίς, την περίοδο 2014-25 αντλήθηκαν παραπάνω χρήματα από την αγορά ύψους 13 δισ. ευρώ.
Πολλαπλασιαστής
Εάν είναι σωστός ο πολλαπλασιαστής «1,8», όπως εντοπίζεται σε μελέτη του ΔΝΤ όταν ασκήθηκε εσωτερική κριτική στο πρόγραμμα για την Ελλάδα (2010-18), με τον Τόμσεν να παραδέχεται τελικά ότι για κάθε 100 δισ. που αφαιρούσαν από τους πολίτες με τα «προγράμματα προσαρμογής» έλειπαν από την αγορά 180, τότε μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι το ΑΕΠ σήμερα θα ήταν περί τα 24 δισ. μεγαλύτερο.
Όχι ισομερώς μοιρασμένο στα 10,5 εκ. των Ελλήνων, αλλά θα είχαμε σαφώς μεγαλύτερο ΑΕΠ.
Αυτό θα σήμαινε υγιή (επί μεγαλύτερου προϊόντος) φορολογικά έσοδα, επενδύσεις, νέες και καλύτερες θέσεις εργασίας, αυξημένα ασφαλιστικά έσοδα κ.α.
Αντί αυτού η κυβέρνηση επέλεξε να στραγγίσει την αγορά βγάζοντας υπερέσοδα. (Γιατί δεν στέκει η αναφορά ότι τα αυξημένα φορολογικά έσοδα προέρχονται από τη πάταξη της φοροδιαφυγής).
Γιατί, κανένα κράτος:
α/ δεν έχει 18% του ΑΕΠ έμμεσους φόρους όπως η Ελλάδα, β/ακόμη και οι υπηρεσίες που έχουν περιορίσει τη φοροδιαφυγή κάτω του 10%, δεν παρουσιάζουν τέτοια θηριώδη πλεονάσματα. Άρα είναι αφύσικο έως καταστροφικό να έχει μια χώρα πρωτογενές πλεόνασμα 5% του ΑΕΠ. Και μάλιστα επί μακρόν….
Και τι γίνονται τα επιπλέον χρήματα; Μαζί με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων (ΑΚΑΓΕ) κατευθύνονται στην έγκαιρη αποπληρωμή κρατικού χρέος.
Σκοτώνοντας την αγελάδα
Θα ρωτήσει ο καλοπροαίρετος: Είναι κακό να ξεχρεώνεις;
-Ναι, εάν είναι να σφάξεις την αγελάδα που αρμέγεις…
Τα σύγχρονα κράτη δεν πληρώνουν, παρά μόνο εξυπηρετούν το χρέος. Γι’ αυτό και υπάρχει ο (ευρωπαϊκός) κανόνας για πρωτογενές έλλειμμα (σ.σ. όχι πλεόνασμα) έως 3% του ΑΕΠ. Δηλαδή κάθε χρόνο να αυξάνουν λελογισμένα οι δαπάνες, να μην είναι καν ισοσκελισμένος ο προϋπολογισμός.
Θεωρητικά (π.χ. μέσα επίπεδα μιας δεκαετίας), με πληθωρισμό 2% και αντίστοιχη οικονομική μεγέθυνση, το έλλειμμα είναι μικρότερο από την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ (4%). Άρα το χρέος σταδιακά μειώνεται…
Όμως υπάρχουν και πολλαπλασιαστικές συνέπειες: αφήνοντας χρήματα στην αγορά, κάτι που αυξάνει το ΑΕΠ, μειώνεται παράλληλα ο λόγος χρέους προς εθνικό προϊόν, ακριβώς γιατί μεγαλώνει ο παρανομαστής. (Σ.σ. Στο παράδειγμα μας, τα 25 δισ. του ΑΕΠ θα μείωναν το κλάσμα του χρέους έως 12 μονάδες. Το χρέος θα ήταν κοντά στο να χαρακτηριστεί βιώσιμο…)
Από την άλλη πλευρά, καίτοι το κόμμα της Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) δεν έχει πρόγραμμα, ο επικεφαλής του κ.Τσίπρας έσπευσε να πει ότι δεν απαιτούνται νέοι φόροι και μπορεί από τα υπερ-πλεονάσματα να χρηματοδοτηθούν τα επιδόματα…
Αλίμονο όμως εάν συνεχίσουμε με την υπερφορολόγηση. Να καταστρέφονται οι προοπτικές της ανάπτυξης, απλά για να δώσουμε μη παραγωγικές ενισχύσεις…
Κοντολογίς, ο Μητσοτάκης φορολογεί τη βάση (κατανάλωση) με έμμεσους/οριζόντιους φόρους, ουσιαστικά «κουρεύει το γκαζόν» για να πληρώσει άκαιρα το χρέος (πρόωρα). Και ο Τσίπρας θέλει από αυτά τα αιματοβαμμένα έσοδα να δώσει κι’ άλλα επιδόματα…
Φόροι και παραγωγικότητα
Μόνο μια φορολογία είναι αναπτυξιακή: η μικρή αναπροσαρμογή στο εξαιρετικά χαμηλό, φόρο μερισμάτων. Το σημερινό 5% (όπου εξαντλείται η φορολογία των τραπεζικών μερισμάτων λόγω της αναβαλλόμενης φορολογίας), πέραν της φορολογικής αδικίας, αποτελεί κίνητρο για τον… πληθωρισμό των κερδών.
Γιατί, οι εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά φορολόγησης καθιστούν συμφέρουσα τη διανομή μερισμάτων, τα οποία είτε δαπανώνται είτε φεύγουν στην αλλοδαποί (ξένα funds) . Αλλά έτσι αναβάλλονται οι επενδύσεις. Μετατίθεται ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός των επιχειρήσεων
Ιδού λοιπόν η βασική αιτία για την χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η οποία βρίσκεται μόλις στο 53% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Με τέτοιες αποδόσεις δεν πάει πουθενά η οικονομία…
Πηγή: ieidiseis.gr
