Να την εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Είμαι φίλος του Γρηγόρη Δημητριάδη. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, το επαναλαμβάνω για να γίνει κατανοητό. Φίλος, όχι «άνθρωπος του Γρηγόρη». Μια μικρή διαφορά με μεγάλες συνέπειες και όποιος θέλει να το καταλάβει πλήρως ας ξεφυλλίσει το ομότιτλο πανέξυπνο δοκίμιο της Αλις Σβάρτσερ («Η μικρή διαφορά και οι μεγάλες συνέπειές της»). Άλλωστε καλοκαιράκι είναι, καλό κάνει ένα βιβλίο στην παραλία…
Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα από το Μουντιάλ, είδα ολόκληρο το «Μπεν Χουρ», τη χειμαρρώδη συνέντευξη του Γρηγόρη στον Θανάση Λάλα, ο οποίος σημειωτέον μετά από πολύ καιρό μας υπενθύμισε γιατί εδώ και αρκετές δεκαετίες έχει δημιουργήσει μια «σχολή Λάλα» στις συνεντεύξεις. Δυστυχώς, χωρίς ανάλογους αποφοίτους…
Επιστροφή στον Γρηγόρη λοιπόν.
Κατ΄ αρχήν ήταν απόλυτα εύλογο και θεμιτό να μιλήσει. Και αναγκαίο θα πρόσθετα. Γιατί η μέχρι τώρα δημόσια εικόνα που είχε φιλοτεχνηθεί για την persona του τον είχε αδικήσει. Όλοι, και οι γνωρίζοντες αλλά και οι «άμπαλοι», τον είχαν καταγράψει ως έναν «άνθρωπο των παρασκηνίων». Κάποια «σκιά» που «κινεί τα νήματα» από το backstage, στην καλύτερη περίπτωση έναν «Prince of Darkness». Με την έμφαση, όχι στο Prince, αλλά στο Darkness.
Προφανώς όλα αυτά ήταν, αφού είχε επιλέξει να είναι ο ανιψιός του θείου του και να απολαμβάνει τη σκιά. Η πολλή σκιά όμως σε εξαφανίζει, σε σβήνει. Εξού και η ζωτική απόφαση του Γρηγόρη να μετακομίσει από τη σκιά στην «Πόλη του Ηλίου». Όχι του Τομάζο Καμπανέλα, αλλά του Θανάση Λάλα.
Κάποια πρόχειρα στοιχεία που αποκόμισα από το «Μπεν Χουρ». Ο Δημητριάδης έχει βαθιά πολιτική σκέψη μαζί με high level πολιτική κουλτούρα και μόρφωση. Διαβάζει μανιακά, κάτι που οι τρέχοντες πολιτικοί είτε το αντιλαμβάνονται ως ξένη γλώσσα είτε ανήκουν στην κατηγορία «όταν ακούω κουλτούρα, τραβάω το πιστόλι μου».
Όλα αυτά συγκροτούν στην περίπτωσή του, όχι ένα συνονθύλευμα ή μια Τράπεζα Άχρηστων Πληροφοριών, αλλά ένα στρατηγικό μυαλό. Άνετα ο Δημητριάδης μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτό που κυρίως οι Αμερικανοί ονομάζουν political strategist. Κάτι που λείπει απελπιστικά είτε από το μυαλό των ελλήνων πολιτικών είτε τουλάχιστον από το «αυτί» τους.
Προφανώς υπάρχουν ανοιχτά θέματα σε όσα είπε. Με κορυφαία «τρύπα» τις απαντήσεις για το ζήτημα των υποκλοπών. Η διαχείριση του ζητήματος, σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο από το Μαξίμου ήταν από την αρχή μέχρι σήμερα ελλειπτική και προβληματική. Ο Γρηγόρης δύσκολα θα μπορούσε να διαφύγει από το «στενό γήπεδο» της διαχείρισης σε ένα τόσο ευρύ πολιτικό σκάνδαλο και να κινηθεί αυτόνομα σε άλλον ορίζοντα. Ίσως κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον.
Αλλά ας επανέλθουμε στα πιο ουσιώδη. Το ερώτημα είναι τόσο το «γιατί», όσο και κυρίως το «τι θέλει» από τη συνέντευξη ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Σίγουρα δεν το αποφάσισε ούτε γιατί ήθελε να μας προτείνει βιβλία για το καλοκαίρι, ούτε για να μας επιμορφώσει πάνω στον Σκράτον, τον Ρόμπερτ Κάρο και τα «Εις Εαυτόν» του Μάρκου Αυρήλιου.
Σίγουροι δεν μπορεί να είμαστε για το «υποκείμενο της Ιστορίας», αλλά μια βάσιμη υποψία την έχουμε. Ο Δημητριάδης επικοινώνησε μια δήλωση πρόθεσης. Ότι θα είναι «παρών» στις εξελίξεις στη ΝΔ. Προς το παρόν και για τον τρέχοντα πολιτικό χρόνο, ιδιωτεύοντας. Όμως στην επόμενη πίστα της ΝΔ, στη λεγόμενη «μετα- Μητσοτάκη» εποχή, είναι αρκετά πιθανό να μην αρκεσθεί στη θέση του ιδιώτη…
Πηγή: ieidiseis.gr
