Πες μου ποιος είναι ο οικοδεσπότης, να σου πω πώς θα είναι η εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Αν στην περσινή πρώτη φορά του, ο Κωνσταντίνος Τασούλας δεν συντονίσθηκε επαρκώς με το πνεύμα της ημέρας, στη φετινή δεύτερη σχεδόν το ακύρωσε.
Η ιδέα να διπλασιαστούν οι «καλεσμένοι» του, παραβίαζε το νόημα του υποδιπλασιασμού τους από σώφρονες προκατόχους του.
Δεν είναι κοινωνική εκδήλωση, για προσελεύσεις μετά συζύγων, τέκνων και συνοδών. Ή όσων προσέρχονται για να διαγωνισθούν σε πασαρέλα κοκεταρίας, μόδας και υψηλής ραπτικής.
Τον αριθμό των προσκλήσεων — με την εξατομίκευση και τη στοχευμένη σύνταξη του καταλόγου τους — περιόρισε η τάση εκφυλισμού της εκδήλωσης σε «κοσμικό γεγονός», που προσφέρει υλικό σε συνοικιακές εκπομπές και «λαϊκά» περιοδικά.
Ο σημερινός ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου, καλώντας 1.700 άτομα, δείχνει να την αντιλαμβάνεται ως προσωπικό του «γκαλά».
Η άνευρη ομιλία
Στην άνευρη ομιλία του, η ευκολία των αναφορών στο ένδοξο παρελθόν συνδυάστηκε με κοινοτυπίες όπως «Η Δημοκρατία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση» και «ας δώσουμε στα νέα παιδιά πρόσβαση στην ποίηση»!
Αν αυτά είναι υπόθεση προσωπικού ύφους, η επίδειξη της ιδεολογικής και πολιτικής του ταυτότητας ήταν επιλογή — με φάλτσα.
Η «καλύτερη Δημοκρατία που είχαμε ποτέ» δεν εγκαταστάθηκε μόνο «από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τους συνεργάτες του». Η δικτατορία δεν ήταν απλώς «μια επταετία αυταρχισμού». Ήταν πράξη εσχάτης προδοσίας.
Όσοι «αντιστάθηκαν» δεν είναι αόρατοι. Έχουν «ταυτότητα» που του διέλαθε: απεικονίζεται στα ορόσημα των αγώνων τους, όπως το Πολυτεχνείο και οι διώξεις τους.
Καλώς μιλάει ο Πρόεδρος ως «ταγός». Αλλά για την ευημερία δεν αρκεί να «δρα το κράτος» — χρειάζονται και οι μαχόμενοι πολίτες. Ο πλούτος είναι αντικείμενο φορολογικής δικαιοσύνης υπέρ της κοινωνίας και όχι ευκαιρία για «δικαίωση», με «ευεργεσίες για το γενικό καλό».
Αν πιστεύει ότι «η διαχείριση της μοίρας του λαού» πρέπει να γίνεται «από τον ίδιο τον λαό με κανόνες και αρχές», θα πρέπει να αξιολογεί — ως Αρχηγός του Κράτους — γιατί παραβιάζονται και από ποιους.
Η 52ετής Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία εγκατέστησε — για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους — πολιτικό σύστημα με αδιατάρακτη τεχνική αρτιότητα στην αποτύπωση της λαϊκής ετυμηγορίας και την εναλλαγή των κυβερνήσεων. Πού ακριβώς βρήκε λοιπόν ο Πρόεδρος τις «περιόδους οπισθοδρόμησης»;
Οι ηχηρές απουσίες
Τις «συνέπειες από τις οποίες δεν έχουμε ακόμα οριστικά ανακάμψει» δεν τις προκάλεσε κανένας «οξύτατος διχασμός που χαρακτήρισε την εποχή της κρίσης». Αλλά η χρεοκοπία, λόγω φαυλότητας και κακοδιαχείρισης συγκεκριμένων πολιτικών ηγεσιών, που οδήγησαν τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Ποια ακριβώς «προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη και για τον λαό»; Ποιος είναι «ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος», στον οποίο «η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί»;
Κανένας επικεφαλής του Πολιτεύματος — ιδίως όταν είναι μονοκομματικός και χαμηλής δημοτικότητας — δεν πείθει μιλώντας ως κυβερνητική προέκταση.
Στην κοινωνία δεν θα υπάρχει ησυχία νεκροταφείου όταν «η καλύτερη Δημοκρατία που είχαμε ποτέ» αρχίζει να μην είναι καλύτερη — ίσως ούτε Δημοκρατία — και αυτό έχει στην ούγια ονόματα και διευθύνσεις και στις τρεις Εξουσίες.
Α, να μην παραλείψουμε: αν ο Πρόεδρος Τασούλας ήθελε να ζητήσει εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία με την ευκαιρία της «εορτής» της, πρωτίστως όφειλε να επισημάνει ότι κάποιοι έλειπαν: οι τέσσερις κοινοβουλευτικοί πρώην Πρωθυπουργοί της.
Πηγή: ieidiseis.gr
