«Καλώς έπραξε ο Βασίλης Κόκκαλης και παρέδωσε τη βουλευτική του έδρα», σχολιάζουν κύκλοι εντός του ΣΥΡΙΖΑ, υπενθυμίζοντας μία δέσμευση που σήμερα αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Ο Κώδικας Δεοντολογίας του κόμματος προβλέπει ότι οι εκλεγμένοι με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύονται πολιτικά και ηθικά πως η έδρα ανήκει στο κόμμα και όχι στους ίδιους. Μάλιστα, για την ένταξη στα ψηφοδέλτια απαιτείται η ενυπόγραφη και ανεπιφύλακτη αποδοχή του Κώδικα και του Κανονισμού της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Ο Βασίλης Κόκκαλης, αποχωρώντας, επέλεξε να παραιτηθεί και από το βουλευτικό αξίωμα, παραδίδοντας την έδρα στον επόμενο επιλαχόντα. «Με αίσθημα ευθύνης και με σεβασμό στην εντολή που έλαβα», ανέφερε στη δήλωσή του, κάνοντας πράξη όσα είχε αποδεχθεί πολιτικά.
Βεβαίως, η συγκεκριμένη δέσμευση είναι πολιτική και ηθική, όχι νομικά εξαναγκαστική, αφού το Σύνταγμα κατοχυρώνει την ελεύθερη κοινοβουλευτική εντολή. Γι’ αυτό και αρκετοί άλλοι επέλεξαν διαφορετικά: έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά παρέμειναν στη Βουλή ως ανεξάρτητοι.
Έτσι, όμως, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: πώς γίνεται η ίδια υπογραφή να δεσμεύει κάποιους και να ξεχνιέται από άλλους; Ο Κόκκαλης έδειξε τον έναν δρόμο. Οι υπόλοιποι φαίνεται ότι προτίμησαν τον δρόμο που οδηγεί εκτός κόμματος, αλλά όχι εκτός Κοινοβουλίου.
