Η μαζική μετατόπιση των ημεδαπών παραθεριστών προς τα… (μονα)ακριβά χωριά της ελληνικής περιφέρειας ήταν φέτος στο αποκορύφωμά της. Εδώ και χρόνια η τουριστική σεζόν είναι απαγορευτική στα νησιά και τις πολυδιαφημισμένες παραλίες της χέρσου Ελλάδος λόγω ακριβών ακτοπλοϊκών, απλησίαστων ξενοδοχείων και πολυκοσμίας. Ο Αύγουστος δεν είναι για τουρισμό! Είναι όμως για παραθέριση σε κάποιο χωριό;
Η μετακίνηση στα χωριά προκάλεσε έμφραγμα στα πανηγύρια του Αυγούστου, αλλά και πλήρη εμπλοκή στις ταβέρνες ελλείψει προσωπικού, τραπεζοκαθισμάτων, αδυναμίας εξυπηρέτησης στην κουζίνα. Η εμμονή(;) με τα «της ώρας», με εξαίρεση ίσως το έτοιμο «χοιρινό κοντοσούβλι», εκτός από ανθυγιεινή, αποδείχτηκε και αντιπαραγωγική…
Δεν προλαβαίνουν να εξυπηρετηθούν όλοι 9 με 10 το βράδυ…
Πέραν της εστίασης, η εξαιρετικά μικρή παραθεριστική περίοδος στα χωριά ανέδειξε ακόμη:
-Η ταβέρνα του χωριού έχει όλες τις επιβαρύνσεις των εστιατορίων της Μυκόνου όσον αφορά την αμοιβή και ασφάλιση του προσωπικού, το κόστος προμηθειών, τον ΦΠΑ και κυρίως το ρεύμα.
Ούτε στα χωριά μπορούν να βάλουν φωτοβολταϊκά στέγης για μείωση/συγκράτηση του ενεργειακού κόστους. Σε κάθε επαγγελματία ο λογαριασμός ρεύματος του Αυγούστου θα έρθει τριπλάσιος εν σχέσει με τον Μάρτιο. Και όχι μόνο λόγω αυξημένης κατανάλωσης. Οι τιμές ενέργειας έχουν καθηλώσει την μικρομεσαία επιχείρηση.
Προτηγανισμένες πατάτες…
-Η εξαιρετικά μικρή σεζόν (20 Ιουλίου-25 Αύγουστου) όχι μόνο δεν ισοφαρίζει τις απώλειες ενός οικονομικά μακρού χειμώνα στην ελληνική περιφέρεια, αλλά μειώνει δραματικά την ποιότητα. Όχι σπάνια το χοιρινό είναι εισαγωγής, η προβατίνα από τα σταβλισμένα ζώα εκτροφής, οι πατάτες προτηγανισμένες (σ.σ. δεν προλάβαινε το τηγάνι να βγάλει 150 μερίδες της βραδιά… «Από τον Σεπτέμβριο ξανά φρεσκοτηγανισμένες» είναι η υπόσχεση).
-Και οι τιμές ανάλογες… Λίγο πιο πάνω από την Ομόνοια (Αθήνα). Λογικό! Η επιχείρηση και η οικογένεια που βρίσκεται πίσω από αυτή, πρέπει να ζήσουν, οι προμήθειες είναι ακριβές, τα χωριά μας έχουν ερημώσει, δεν παράγουν.
Δύσκολα θα βρεις ντόπια ντομάτα ή τοπική φέτα. Χώρια που το τοπικό τυρί πολλοί καταναλωτές δεν το τρώνε έχοντας συνηθίσει τη φέτα (σ.σ. πιθανότατα λευκό τυρί) μεγάλων φιρμών και ομογενοποιημένης γεύσης…
-Πίσω απ΄ αυτά όμως είναι οι φόροι και οι επιβαρύνσεις.
Όταν το βακούφικο (ιδιοκτησία της εκκλησίας που το νοικιάζει/λειτουργεί ιδιώτης) καφενείο πρέπει να σερβίρει από το πρωί τον καφέ στους ηλικιωμένους του χωριού και το βράδυ να εξελιχθεί σε restaurant πολυτελείας με… νέες αφίξεις και, όχι σπάνια, με σαλάτες Καίσαρα (τύπου Caesar), το κόστος ανεβαίνει.
Η ενίσχυση της περιφέρειας δεν θα έρθει μόνο από τις 30 ημέρες στη μάχη για μια καρέκλα στην πλατεία.
Για να γίνει αυτή η στροφή στα χωριά μόνιμη επιλογή για εναλλακτικές διακοπές όλο το χρόνο, θα πρέπει οι δημιουργοί και παραγωγοί που θα μείνουν πίσω να είναι ικανοποιημένοι.
Ανύπαντροι
α/Πολλοί ταβερνιάρηδες κλείνουν και αποδημούν, πριν τα χελιδόνια, στα αστικά κέντρα ακολουθώντας τους τουρίστες.
β/Οι αγροτικές εργασίες υποχωρούν το καλοκαίρι λόγω καθημερινών συναθροίσεων «αστών» και κατοίκων της ύπαιθροι στην πλατεία. Εργασίες που χρειάζονται ανδρικά χέρια, αλλά οι ανύπαντροι, στην πλειονότητά τους, άνδρες χωρίς κίνητρο, έχουν παραιτηθεί. Χωρίς υπηρεσίες στην περιφέρεια, όπου συνήθως απασχολούνται κορίτσια, τα αγόρια δεν βρίσκουν κίνητρο για εργασία/παραγωγή.
Ίσως ακολουθήσουν τα κορίτσια για εργασία με βασικό μισθό σε σούπερ μάρκετ στην πρωτεύουσα… Απλώς για να γίνουν ζευγάρι…
γ/Οι εγκαταλελειμμένοι δρόμοι, το τρύπιο δίκτυο ύδρευσης, η απουσία δωματίων Airbnb, η αυθαίρετη και καταστροφική οριζόντια επέκτασης των δασικών χαρτών είναι τα βασικά προβλήματα των χωριών.
δ/ Τέλος, τα φορολογικά τεκμήρια και ο ΦΠΑ σε ένα μπακάλικο με τζίρο 80 ή 100 ευρώ την ημέρα ή τα τελωνειακά πρόστιμα σε ένα καφενείο που πουλάει χύμα τσίπουρο και δεν χρεώνει τις δύο ελιές του μεζέ, μάλλον αφορούν τις γραφικότητες της κεντρικής εξουσίας.
Με αυτές τις συνθήκες, όταν η κυβέρνηση μεταφέρει αυτούσια τα «μέτρα φορολογικής συμμόρφωσης» στις ερημωμένες πλαγιές των ελληνικών χωριών, θα χάσουμε τα χωριά μας τώρα που τα (ξανα)ανακαλύψαμε….
Για την νεοφιλελεύθερη οπτική, τα χωριά κοστίζουν: θέλουν δρόμους, ταχυδρόμους, ύδρευση, δίκτυο ρεύματος, αγροτικό γιατρό…
Ωστόσο και η αστυφιλία δεν κοστίζει; ενοίκια, συγκοινωνίες, δομές υγείας, κυκλοφοριακό, ελεύθεροι χώροι…
Ευάλωτες κοινωνίες
Κυρίως αυτή η αναγκαστική/οικονομική μετοίκιση (αστυφιλία) κοστίζει στον Ελληνισμό. Το ότι στερούνται οι άνθρωποι το δικαίωμα να μεγαλώνουν και δημιουργήσουν στον τόπο που γεννηθήκαν (Έκθεση Λέτα), αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες, καθιστά ευάλωτα τα άτομα, αποδυναμώνει την άμυνα στην παραμεθόριο, συμβάλει στη δημογραφική κρίση. Αυτό συνεπάγεται συρρίκνωση του Ελληνισμού, λιγότεροι εργατικά χέρια, απουσία καταναλωτών.
Γιατί οι «χωριάτες» δεν μπορούν να μένουν εκεί σαν ταβερνιάρηδες/Διγενήδες για ένα καλοκαιρινό πανηγύρι…
Ούτε πια οι «χωριάτες» προσφέρονται για κομματικό εκμαυλισμό ή για την χαζοεπίδειξη του νεόπλουτου που, ενώ δεν πήγε φέτος λόγω οικονομικής αδυναμίας Μύκονο ή Σεϋχέλλες, επιχειρεί να εκτονωθεί στη μάχη της προβατίνας με πατάτες και τζατζίκι χωρίς σκόρδο…
Πηγή: ieidiseis.gr
