Η ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για τη νέα πετρελαϊκή συμφωνία με τη Βενεζουέλα, που προβλέπει «πλειοψηφικό» αμερικανικό έλεγχο σε 65 δισεκατομμύρια βαρέλια επιβεβαιωμένων αποθεμάτων, προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις και καταγγελίες για «αρπαγή» του πετρελαϊκού πλούτου της χώρας.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι η συμφωνία επετεύχθη με την υπηρεσιακή πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροδρίγκες, και μέσω συνεργασίας με ιδιωτικές επιχειρήσεις, χωρίς ωστόσο να δώσει σαφείς λεπτομέρειες για τη δομή της, τα κοιτάσματα που αφορά, τις εταιρείες που θα εμπλακούν ή τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ θα ασκούν τον λεγόμενο «πλειοψηφικό έλεγχο».
Την ίδια ώρα, αξιωματούχοι της Βενεζουέλας προετοιμάζονται να υπογράψουν την επόμενη εβδομάδα νέες συμφωνίες που θα παραχωρούν δικαιώματα έρευνας και παραγωγής πετρελαίου σε σειρά εταιρειών, κυρίως αμερικανικών.
AP
Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Reuters, εξετάζεται μοντέλο μίσθωσης, με πετρελαϊκά πεδία στην περιοχή του Orinoco Belt και της λίμνης Maracaibo να ενδέχεται να παραχωρηθούν σε Αμερικανούς παραγωγούς. Ωστόσο, ένα τέτοιο σχήμα μπορεί να συναντήσει νομικά και συνταγματικά εμπόδια στη Βενεζουέλα, καθώς το κράτος διατηρεί τον έλεγχο των βασικών δραστηριοτήτων της πετρελαϊκής βιομηχανίας.
Παράλληλα, αναλυτές επισημαίνουν ότι παραμένει ασαφές αν η συμφωνία μπορεί να οδηγήσει σύντομα σε χαμηλότερες τιμές καυσίμων, καθώς η ανάπτυξη των υποδομών για την παραγωγή, μεταφορά και διύλιση του βαρέος αργού της Βενεζουέλας μπορεί να απαιτήσει χρόνια.
Αντιδράσεις για τη συμφωνία
Οι πρώτες φωνές αμφισβήτησης, πάντως, είχαν αρχίσει ήδη πριν από την επίσημη ανακοίνωση, όταν δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η κυβέρνηση Τραμπ βρισκόταν σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις για άμεση συμμετοχή των ΗΠΑ σε περισσότερα από δώδεκα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Βενεζουέλας.
Οι πληροφορίες αυτές είχαν προκαλέσει έντονη δυσφορία σε στελέχη της αντιπολίτευσης της χώρας. Ένα γνωστό πρόσωπο της αντιπολίτευσης, που ζήτησε να μην κατονομαστεί, είχε χαρακτηρίσει το σχέδιο «αρπαγή γης – μια τεράστια αρπαγή γης».
«Είναι αποκρουστικό, γιατί αυτή δεν είναι η Αμερική που θα περίμενε κανείς. Δεν είναι η Αμερική του Σχεδίου Μάρσαλ. Είναι μια αρπακτική, μαφιόζικη Αμερική», είχε δηλώσει.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο εξόριστος πρώην υπουργός Ρικάρντο Χάουσμαν υποστήριξε ότι μια υπηρεσιακή κυβέρνηση χωρίς νομιμοποίηση δεν μπορεί να συνάψει μια τέτοια συμφωνία, χαρακτηρίζοντάς την αντισυνταγματική και προβλέποντας ότι «θα αποδειχθεί φιάσκο για όλους τους εμπλεκόμενους».
Ακόμη πιο αιχμηρός ήταν ο οικονομολόγος Φρανσίσκο Ροντρίγκες, ο οποίος κάλεσε την Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας να απορρίψει αυτό που χαρακτήρισε «αρπακτική συμφωνία».
Όπως ανέφερε, η παράδοση του πετρελαϊκού πλούτου της Βενεζουέλας στις ΗΠΑ αντίκειται στο Σύνταγμα και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού της χώρας, «πολύ περισσότερο όταν γίνεται υπό την απειλή των όπλων».
Η δημοσιογράφος και επικριτής της κυβέρνησης Luz Mely Reyes είχε επίσης σχολιάσει με σαρκασμό την υπόθεση, χαρακτηρίζοντας την «παράδοση» του φυσικού πλούτου της Βενεζουέλας ως τη «συμφωνία του αιώνα».
Τις ενστάσεις ενίσχυσε και ο ιστορικός ενέργειας και αναλυτής της Eurasia Group, Gregory Brew, ο οποίος προέβλεψε «πολύ μεγάλη καχυποψία και απόρριψη» απέναντι σε οποιαδήποτε συμφωνία δίνει στην αμερικανική κυβέρνηση ουσιαστικό έλεγχο στους πόρους της Βενεζουέλας.
Ο Brew συνέκρινε μάλιστα τη λογική μιας τέτοιας συμφωνίας με τις παραχωρήσεις που είχαν δοθεί στις αρχές του 20ού αιώνα στην Anglo-Persian Oil Company, τη μετέπειτα BP, για τον έλεγχο πετρελαϊκών πόρων στο Ιράν και το Ιράκ.
Κατά την εκτίμησή του, ο έλεγχος των αποθεμάτων της Βενεζουέλας θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν πρακτικά αυτά τα αποθέματα ως δικά τους, αποκλείοντας παράλληλα άλλους πιθανούς αγοραστές, όπως η Κίνα και η Ρωσία.
«Ακούγεται αποικιοκρατικό, γιατί είναι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η επίσημη ανακοίνωση Τραμπ ήρθε τελικά να επιβεβαιώσει μέρος όσων είχαν προκαλέσει τις πρώτες αντιδράσεις, με τον ίδιο να υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ εξασφάλισαν «πλειοψηφικό έλεγχο» σε περισσότερα από 65 δισεκατομμύρια βαρέλια επιβεβαιωμένων αποθεμάτων, χωρίς κόστος για τον Αμερικανό φορολογούμενο.
Πηγή: ieidiseis.gr
