Αχ, αυτές οι απουσίες… Πόσο φλύαρες μπορούν να γίνουν όταν κάποιος δεν λέει κουβέντα!
Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, λοιπόν, έλειπε από την πολιτική εκδήλωση της ΕΛΑΣ για την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος ενόψει ΔΕΘ. Και επειδή μιλάμε για άνθρωπο που δεν συνηθίζει να χάνει τέτοια κομματικά προσκλητήρια, κάποιοι άρχισαν να μετράνε καρέκλες. Και να βγάζουν συμπεράσματα.
Τώρα, βέβαια, μπορεί ο άνθρωπος να είχε δουλειά. Μπορεί να είχε πονοκέφαλο. Μπορεί να μην του άρεσε το catering. Εγώ γιατί να είμαι καχύποπτη;
Μόνο που την ίδια ώρα ακούγεται όλο και πιο δυνατά ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει βουλευτές με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί. Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν τον θέλουν κάθετο: όποιος έρθει, έρχεται καθαρά. Και για τους εν ενεργεία βουλευτές αυτό μεταφράζεται σε μια λεξούλα που πονάει:
Παραίτηση.
Και τότε θυμήθηκα τον Αλέξανδρο.
Γιατί τόσα χρόνια τον έχουμε συνηθίσει με τη βουλευτική έδρα σχεδόν σαν… αξεσουάρ του ονόματός του. Μεϊκόπουλος χωρίς «βουλευτής Μαγνησίας»; Σαν καφές χωρίς καφεΐνη. Υπάρχει, αλλά θέλεις λίγο χρόνο να το συνηθίσεις.
Λέτε, λοιπόν, να μας επιφυλάσσει το φθινόπωρο τέτοιες συγκινήσεις;
Λέτε εκείνη η άδεια καρέκλα να ήταν απλώς μία άδεια καρέκλα;
Εγώ πάντως στη θέση του Αλέξανδρου θα πρόσεχα. Γιατί η Ψηλομύτα έχει ένα κουσούρι: όταν όλοι κοιτάζουν ποιοι πήγαν, αυτή κοιτάζει ποιος δεν πήγε.
Και συνήθως εκεί βρίσκεται το πιο νόστιμο κομμάτι της ιστορίας.
