Όταν άκουσα ότι ο Μαζωνάκης πέθανε έπαθα αυτή την αλλούτερη ανατριχίλα, που όχι μόνο σου σηκώνονται οι τρίχες στα χέρια αλλά μετακινούνται και οι τρίχες στην κορφή του κεφαλιού σου… Δεν ξέρω αν το έχετε πάθει ποτέ.
Εγώ δεν είμαι τίποτα. Μια από εμάς είμαι. Που κάποτε τον είδα, ενίοτε τον άκουσα, δεν ακούω και ελληνικά δηλαδή.
Πάνω στο σοκ, μου ρθε αυτόματα στο μυαλό, αραχτός χαλαρά στο σπίτι του στον Λυκαβηττό πριν καμιά 30αρια χρόνια, που είχα πάει να του πάρω συνέντευξη. Ίσως ήταν το σπίτι του Μουρατίδη, δεν θυμάμαι. Γλύκας, σπιρτόζος, άμεσος. Να, κάπως έτσι τον θυμάμαι.
Ένα άλλο βράδυ, πάλι πριν χρόνια είχα πάει στα μπουζούκια. Μάλλον είχαμε πάει Μαζώ, όχι μπουζούκια.
Φώτα, φιάλες, αστεράκια, μια φωνή αδιαμφισβήτητη και η στόφα του σταρ να ρέει άφθονη. Έφθανε στο τραπέζι σου, σε εισέβαλε.
Και μετά η τηλεόραση. Ο Μαζωνάκης ντυμένος Μπόμπ Σφουγγαράκης με τόταλ κίτρινο Louis Vuitton.
Ο Μαζωνάκης με άψογο μανικιούρ, τόσο γιάμι και τέλεια δοσμένο μέσα στο προχώ μαζώ, σούπερ αυθεντικό εκκεντρικό του στιλ. Τι σκαρπίνι είναι αυτό; Κοντό παντελονάκι; Κάλτσα μέχρι το γόνατο, παπιγιόν, τιράντες. Σικ, κομψός, λαμπερός, φωτεινός, ανατρεπτικός, εκκεντρικός. Ωστόσο πάντα, πάντα λαϊκός.
Και μετά φωτογραφίες, βίντεο, ποιοτική ζωή, σύννεφα, αγροί, θάλασσες με την Αρίθα, το κορίτσι του, τη γυναίκα της ζωής του, το μαύρο Σνάουτσερ που υπεραγαπούσε. Και οι βόλτες στην παραλία. Κάποιες μαγειρικές στο σπίτι του. Μια καταγγελία από κάποιον που τον πέρασε ξώφαλτσα. Γιατί εμείς τον αγαπάμε. Ένα κέικ με βρώμη που γίνεται σε δύο λεπτα. Η ομελέτα με αυγά από τις κοτούλες.
Η οικογένεια
Και μετά η οικογένεια.
Δεν μπορείς να διαγράψεις την οικογένεια. Τι έχει κάνει η μάνα σου για σένα… Τα πάντα, ναι. Τα αδέρφια σου είναι αδέρφια σου, το αίμα ίδιο που κυλάει στις φλέβες σας…
Πόσες φορές «άσε ας σιωπήσω τώρα ειδάλλως θα γίνουμε μπίλιες». Ώσπου οι μπίλιες έρχονται αναπόφευκτα. Και πονάνε. Γιατί είναι με την οικογένεια. Κι επειδή οι μπίλιες πονάνε περισσότερο με την οικογένεια μπλέκεις με δικηγόρους… Αέναη, σκληρή προσπάθεια να σταθεί κάποιος τρίτος δίπλα σου στη μάχη μαζί τους να σου πει, να τους πει, να πει παντού πως έχεις δίκιο.
Ναι, η οικογένεια μπορεί να θέλει το καλό σου. Το δικό σου καλό για καλό σου. Γιατί εσύ μπορεί να θέλεις να είσαι κομμάτια, κατεστραμμένος, μόνος, μοναχικός, τρελός ή ό,τι άλλο. Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις, αν δεν είσαι εις βάρος τους.
Τον πονάμε τον Μαζωνάκη ρε γαμώτο. Για την μοναχικότητα του. Την ξέρουμε. Για την αναζήτηση τρυφερότητας παντού. Την ξέρουμε. Για την καλοσύνη των άλλων. Και τις κακίες. Τις μάθαμε κι αυτές. Για τη ζήλια, τον χειρισμό, ενίοτε τον φθόνο των δικών.
Γιατί θα το κάνω αύριο. Τα ξέρουμε καλά αυτά. Για την σπατάλη της ομορφιάς, του ταλέντου, της απαλής ματαιοδοξίας… Τα γνωρίζουμε τούτα.
Για τις απόλυτες συνδέσεις με σκυλιά, γατιά, κουβέρτες, πράγματα. Τα νιώθουμε αυτά.
Για την εκκεντρικότητα, την σιωπηλή μέσα στον μαξιμαλισμό της. Την ξέρουμε αυτήν.
Σε είχαμε περισσότεροι φίλο απ’ όσους ήξερες, Γιώργο Μαζωνάκη… απλά δεν μας γνώρισες ποτέ. Πώς θα μπορούσες άλλωστε… Κλαίνε πολλοί που δεν σε ξέρουν αυτές τις μέρες. Γιατί σκέφτονται ότι θα μπορούσαν, θα ήθελαν να σε έχουν σώσει. Με κάποιο τρόπο. Με: Θα σε προσέχω εγώ/ξέρεις τι είπε ο Δαλαι Λάμα/να σου μάθω ένα κουνταλίνι χαλαρωτικό/πάμε να κάνουμε ένα τάι μασάζ/πάμε να πάρουμε ένα νέο Σνάουτσνερ/θα σε πάρω σε ένα σπίτι μακριά απ όλα να γίνεις καλά/θα σου μάθω να κάνεις μικρό διαλογισμό/πάμε ένα μεγάλο ταξίδι…
Αλλά δεν προλάβαμε να σε γνωρίσουμε από κοντά. Κι εσύ…
Που έψαχνες για λίγη αυτοπεποίθηση, κάποια δύναμη, ένα σύννεφο βελούδινη χαρά, μια σταγόνα θετική ενέργεια, ένα κύμα αγάπη… Νόμισες ότι έβρισκες λίγο στήριγμα σε ένα μηχάνημα αλλά τελικά πήγες το μεγάλο ταξίδι.
Πολύ κακό για εμάς που σε κάποιο βαθμό, σε κατιτίς ταυτιζόμαστε μαζί σου. Πολύ απότομο για σένα. Μάλλον δεν κατάλαβες ότι αναχωρείς -μάλλον ευτυχώς.
Και τώρα συλλογικό πένθος. Πιο συλλογικό δεν έχω δει στη μικρή μου τη ζωή
Ξέρεις κάποιοι πάνε με το αυτοκίνητο να πάρουν κάποιον από κάπου και πρέπει να περιμένουν. 5,10, 15,2 λεπτά; Περιμένουν και παραμένουν δεμένοι με τη ζώνη. Ασφάλεια, ετοιμότητα, βαρεμάρα; Δεν ξέρω. Εσύ πάντως δεμένος δεν ήσουνα. Ποτέ.
Θα ευχηθώ:
Ήσυχη αιώρηση στο σύμπαν. Αυτό.
Πηγή: ieidiseis.gr
