Δύο χρόνια πριν, τον Σεπτέμβριο του 2024, η τότε υφυπουργός και βουλευτής Μαγνησίας Ζέτα Μακρή ανακοίνωνε την έγκριση δέσμευσης πίστωσης 907.696,20 ευρώ για το Δικαστικό Μέγαρο Βόλου. Το ποσό αφορούσε σειρά μελετών: τοπογραφικό, αρχιτεκτονική και στατική αποτύπωση, μελέτη στατικής επάρκειας και ενισχύσεων, γεωτεχνική έρευνα, προσβασιμότητα, ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και ενεργειακή αναβάθμιση.
Τότε η εξέλιξη παρουσιάστηκε ως σημαντικό βήμα για να αποκτήσει επιτέλους το ιστορικό κτίριο τις συνθήκες που αρμόζουν σε δικαστικό μέγαρο. Τον Μάρτιο του 2026, μάλιστα, εξακολουθούσε να αναφέρεται ότι οι εργασίες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων μελετών.
Σεπτέμβριος του 2026, όμως, και η εικόνα που περιγράφουν οι ίδιοι οι δικαστικοί υπάλληλοι είναι πολύ διαφορετική: ένα κτίριο του 1910, με προβλήματα συντήρησης, σοβάδες που πέφτουν, νερά που εισέρχονται και χώρους που, όπως καταγγέλλουν, δεν εξασφαλίζουν τις αναγκαίες συνθήκες ασφάλειας, υγιεινής και αξιοπρέπειας. Για αυτά τα προβλήματα ξεκίνησαν το νέο δικαστικό έτος με στάση εργασίας.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό ερώτημα: τι απέγινε στην πράξη εκείνη η εξαγγελία; Πού βρίσκονται σήμερα οι μελέτες, ποιο είναι το ακριβές χρονοδιάγραμμα και πότε θα αρχίσουν οι πραγματικές παρεμβάσεις στο κτίριο;
Γιατί οι πολίτες άκουσαν για σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ, οι εργαζόμενοι άκουσαν για συντήρηση και αναβάθμιση, αλλά δύο χρόνια αργότερα εκείνο που βλέπουν καθημερινά είναι ένα Δικαστικό Μέγαρο που εξακολουθεί να παρουσιάζει σοβαρές φθορές και να αποτελεί ντροπή για την πόλη και απαξίωση για τον θεσμό της Δικαιοσύνης.
Και όταν μια χρηματοδότηση προβάλλεται πανηγυρικά, υπάρχει και μια αυτονόητη υποχρέωση μετά: να εξηγείται δημόσια τι έγινε, τι δεν έγινε και γιατί καθυστέρησε. Αυτό τουλάχιστον το χρωστούν στους δικαστικούς υπαλλήλους, στους δικηγόρους και στους πολίτες του Βόλου που χρησιμοποιούν καθημερινά το κτίριο.
