* Του Αλέξανδρου Κασίδη
Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έκανε το χρέος του και το 2019 που νίκησε τον Τσίπρα και το 2023 που τον κατατρόπωσε οριστικά. Σ’ αυτό το μέτωπο ο Αντώνης Σαμαράς δεν ήταν απλό μέλος αλλά ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του καθώς τον Τσίπρα τον χτυπούσε και εξακολουθεί πολιτικά να τον χτυπά από το 2012.
Επομένως αν σήμερα το νέο πολιτικό εγχείρημα του Τσίπρα έχει λόγο ύπαρξης (με όρους κυβερνησιμότητας) τούτο οφείλεται -εκτός από την ανικανότητα της κεντοαριστερής αντιπολίτευσης να ενωθεί και να καταθέσει μια εναλλακτική σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης- στη βούληση του κ. Μητσοτάκη να “επιλέγει” τον Τσίπρα ως βασικό αντίπαλο, θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να “χτίσει” το δίλημμα “Μητσοτάκης ή Τσίπρας ;”, ποντάροντας στον φόβο, με απώτερο στόχο να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση.
Όμως ο κ. Μητσοτάκης ξεχνάει κάτι. Ξεχνάει πως το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο δεν υφίσταται πλέον διότι από το 2023 (με τη παταγώδη εκλογική ήττα Τσίπρα) ο φόβος επιστροφής Τσίπρα παρήλθε (και αυτό δεν αφορά μόνο τους κεντροδεξιούς και τους δεξιούς αλλά και όλους τους ψηφοφόρους που ενώ είναι τοποθετημένοι πολιτικά σε άλλους πολιτικούς χώρους εντούτοις ψήφισαν και το 2019 και το 2023 τη ΝΔ). Ως εκ τούτου ο κ. Μητσοτάκης ας μη τα θέλει όλα δικά του. Και τη ΝΔ να μεταλλάσσει, και τις “κόκκινες γραμμές” στο κράτος δικαίου, στην οικονομία και στην εξωτερική πολιτική να παραβιάζει και δύο πρώην πρωθυπουργούς της παράταξης να διαγραφεί (τον έναν τυπικά και τον άλλον άτυπα) και τον Τσίπρα να “ανασταίνει” και συνάμα να έχει την απαίτηση να θέλει να “φορτώσει” σε άλλους την ευθύνη της συγκεκριμένης πολιτικής “νεκρανάστασης”.
Πολλά τα θέλει ο κ. Μητσοτάκης. Απλά οι πολίτες (και της ΝΔ, και της παράταξης ευρύτερα και οι πολίτες άλλων ιδεολογικών χώρων) θυμούνται πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα. Και θυμούνται καλά πως αν ο κ. Μητσοτάκης ήταν σωστός απέναντι στην αληθινή φυσιογνωμία της ΝΔ, απέναντι στη Βάση της, απέναντι στους δύο πρώην πρωθυπουργούς της και κυρίως απέναντι στη Πατρίδα τότε η ΝΔ υπό την ηγεσία του δεν θα είχε χάσει περίπου το 50% των ψήφων της μεταξύ των εθνικών εκλογών του 2023 και των ευρωεκλογών του 2024, ώστε σήμερα να είναι βάσει αξιόπιστων κυλιόμενων μετρήσεων (ούτε καν στη πρόθεση ψήφου αλλά) στην εκτίμηση ψήφου μεταξύ 24% και 26% !!! Ως εκ τούτου, αν γίνει (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) κάποια στραβή και η Ελλάδα πέσει στα χέρια του Τσίπρα τότε το βάρος της ευθύνης το φέρει αποκλειστικά ο κ. Μητσοτάκης, που τα λάθη της αλαζονείας του προσπαθεί τώρα να τα “ξεπλύνει” και να τα αποφύγει εκλογικά με το αναστημένο “φόβητρο” Τσίπρα.
Όσον αφορά τον Αντώνη Σαμαρά, είπε εγκαίρως τα όσα όφειλε ως πρώην πρόεδρος και πρώην πρωθυπουργός να πει, διεγράφη με αφορμή μια συνέντευξή του σε μια εφημερίδα πριν καν κυκλοφορήσει, αρνείται να συμβιβαστεί με τη σιωπή των αμνών (που θα βόλευε το σύστημα), δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να επιλέξει μεταξύ δύο κακών πρωθυπουργών, φεύγει μπροστά και καταθέτει το δικό του αφήγημα εθνικής ανασυγκρότησης για την επόμενη ημέρα. Οι εξελίξεις θα κρίνουν ποιος θα δικαιωθεί.
Οι Μητσοτάκης και Τσίπρας που ποντάρουν από κοινού στο αφήγημα μιας πολιτικά πεθαμένης πλέον πόλωσης (και που όπως δείχνουν οι συμπεριφορές των τελευταίων ημερών δεν θα είχαν πρόβλημα να “συγκατοικήσουν” σε μια ενδεχόμενη συγκυβέρνηση εμπνεύσεως ΕΛΙΑΜΕΠ και τυφλού κατευνασμού) ή ο Αντώνης Σαμαράς που κινείται υπεύθυνα, πατριωτικά, ασυμβίβαστα και μακριά από τα κελεύσματα του συστήματος που θέλει το κράτος δικαίου εξουθενωμένο και την εξωτερική πολιτική στις καλένδες ; Οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές και αμιγώς εκδηλωτικές τού πως αντιλαμβάνεται ο καθένας την εθνική ευθύνη απέναντι στο αίτημα των Ελλήνων ο Τόπος να ξεφύγει από το τέλμα της σήψης και της υποταγής και να ξαναβρεί η Ελλάδα -με αρραγή εθνική ενότητα και συγκεκριμένη αναπτυξιακή στρατηγική- τη χαμένη αυτοπεποίθηση της για το Αύριο.
* Ο Αλέξανδρος Κασίδης είναι πτυχιούχος της Κοινωνικής Πολιτικής Διοίκησης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ)
