Η τελευταία πρόσκληση από την περιώνυμη «Λέσχη Μπίλντεμπεργκ της Κηφισιάς» ήταν για κάποια μέχρι χθες άγνωστη. Η Θεώνη Κουφονικολάκου, έβαλε τα καλά της και εμφανίστηκε με άνεση που εντυπωσίασε, στην ομάδα που έχουν συγκροτήσει ο Απόστολος Ταμβακάκης με τον Πέτρο Ευθυμίου.
Όταν αποχώρησε, οι συνομιλητές της αποφάνθηκαν: «Μπορεί να υποστηρίξει μια πολιτική, αρκεί να υπάρχει». Παρά την ετοιμότητά της να απαντά, ήταν φανερό ότι αμφιβάλλουν. Η πορτ παρόλ του Τσίπρα μπορεί να στηρίξει την ΕΛΑΣ, αλλά η ΕΛΑΣ δεν μπορεί να στηρίξει την πορτ παρόλ.
Στην πραγματικότητα, κάποιες ατάκες του αφεντικού της τη φέρνουν σε αμηχανία. Τι να απαντήσει για κάποιον που λέει ότι «δεν δίνω δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό μου, αλλά στη χώρα» και ότι το 1% που θα φορολογηθεί με 1%, είναι… 70 οικογένειες; Ή που, για να αποδείξει ότι «περνάγαμε καλύτερα το 2019», επικαλείται δημοσκοπήσεις που λένε ότι και ο ίδιος το 2023 πήγε καλύτερα από ό,τι θα πάει στις επόμενες εκλογές; Και περιμένει από τον Σαμαρά να «μικρύνει τη διαφορά με τη ΝΔ».
Η κριτική στον Ανδρουλάκη και η ηγετοποίηση Μητσοτάκη
Η συζήτηση με την Κουφονικολάκου στη «λέσχη της Κηφισιάς» πέρασε και από τη διαπίστωση του Αλέξη Τσίπρα: «Ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε τη δυνατότητα να κερδίσει τον Μητσοτάκη, ήταν τρία χρόνια μόνος του, χωρίς τη δική μου παρουσία, αλλά η βελόνα ήταν κολλημένη —θα ξεκολλήσει τώρα;». Φτάνοντας ως την ερμηνεία ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ευθύνεται για τη μακροημέρευση του σημερινού Πρωθυπουργού —λόγω της στάσης του το 2023, στις εκλογές με την απλή αναλογική.
Παρότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει «σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να ερωτευθεί τον απαγωγέα των ψηφοφόρων του, μεταξύ 2012-19, αναθερμάνθηκε ένα θέμα που τίθεται συχνά στις πασοκοτσιπρικές αψιμαχίες: ποιος ευθύνεται για την «ηγετοποίηση» και την οκταετή επικυριαρχία του Μητσοτάκη, και ποιος τον διευκολύνει να επιδιώξει μάλιστα την επέκτασή της;
Η περίοδος 2018-2019 και οι λανθασμένοι χειρισμοί
Εκ των πραγμάτων η αξιολόγηση αφορά τον Τσίπρα, επί των ημερών του οποίου εμφανίστηκε ο Μητσοτάκης ως πολιτικός αρχηγός και εξελίχθηκε σε νικητή των εκλογών. Γιατί δεν τον αναχαίτισε ο τότε επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός; Παρότι είχε τον κατάλληλο εξοπλισμό: υπερτερούσε σε σκηνική παρουσία, έβγαλε τη χώρα από το Μνημόνιο, έλυσε το Μακεδονικό, και κατά γενική αναγνώριση «δεν έκλεβε», ούτε το κόμμα του επιβαρύνθηκε με οικονομικά σκάνδαλα.
Η αλήθεια είναι ότι, ενώ οι πιθανότητες ευνοούσαν τον Τσίπρα, τις ανέτρεψε ο ίδιος με τις μη αποφάσεις του και χονδροειδή λάθη, που ήταν «μάννα εξ ουρανού» για τον αντίπαλό του.
Η αρχή έγινε τον Αύγουστο του 2018, με τη λήξη του Μνημονίου, την οποία τίμησε με στενά κομματικές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα δεν απομάκρυνε από την κυβέρνηση τον Καμμένο, με τον οποίο η ανάρμοστη συνεργασία υποτίθεται ότι τέλειωνε με το Μνημόνιο. Τον ανέχθηκε ως υπουργό του, ακόμα και όταν στη Βουλή αμφισβητούσε τις αποφάσεις του στο Μακεδονικό.
Από τις ευρωεκλογές έως τη βαριά ήττα του 2023
Ακολούθησε το αλαλούμ της συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές τον Μάιο του 2019. Η σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου ήταν τραγελαφική και στους δήμους οι υποψήφιοι με το χρίσμα του Τσίπρα έπεσαν ακόμη και στο 5% του κομματικού ποσοστού.
Στην Περιφέρεια Αττικής, όπου ψηφίζει το 35% του συνόλου της επικράτειας, κατέβασε τη Δούρου που είχε στην πλάτη της το Μάτι. Η αναμενόμενη συντριβή της εξελίχθηκε, ευλόγως, σε πρόκριμα για τις βουλευτικές εκλογές —που θα ακολουθούσαν τον επόμενο Οκτώβριο.
Σ’ αυτό το μέτωπο ο τότε Πρωθυπουργός αυτοπυροβολήθηκε. Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε με ψυχολογία «τα ρέστα μου» και προκήρυξε πρόωρες εκλογές, καταστρέφοντας τον κομματικό σχεδιασμό για τη φθινοπωρινή αναμέτρηση.
Εκτός από την ελλιπή προετοιμασία, δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει το πλεόνασμα των 37 δισ. ευρώ και λάκτισε τις ευκαιρίες να διορίσει επίτροπο στην Κομισιόν, την ηγεσία της Δικαιοσύνης —και στη συνέχεια διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αναπόφευκτο ήταν να πάρει το πάνω χέρι ο Μητσοτάκης.
Ωστόσο η παραδοσιακή εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, που τον ανέδειξε το 2012-15, του έδωσε μια ακόμη ευκαιρία με το 32%. Αλλά δεν το τίμησε απέναντι στον «χειρότερο πρωθυπουργό από τη Μεταπολίτευση»: απέτυχε να μετασχηματίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να εξελιχθεί ο ίδιος σε φυσικό επικεφαλής της Δημοκρατικής παράταξης.
Δεν κατάφερε ούτε καν να απομακρύνει τον ρεβανσιστή Πολάκη, και τους χειρισμούς για τα Τέμπη, που κλόνιζαν την κυβέρνηση, ανέλαβε ο… Νίκος Παππάς.
Πρακτικά, έλεγε στους ψηφοφόρους να τον ξανακάνουν Πρωθυπουργό για να ξανακάνει υπουργούς την ομάδα με την οποία ηττήθηκε το 2019 —και αργότερα θα αποδοκίμαζε ο ίδιος με τις αυτοκαταστροφικές αφηγήσεις του στην «Ιθάκη».
Η ίδρυση της ΕΛΑΣ και ο προνομιακός αντίπαλος
Ήταν παιχνίδι για τον επαγγελματισμό του Μητσοτάκη να τον ρίξει στο καναβάτσο με σκορ 41%-18%. Η παραδοσιακή ροή ψήφων, υπέρ της αντιπολίτευσης και κατά της κυβέρνησης, ανατράπηκε. Όχι γιατί ήταν καλός ο Μητσοτάκης, αλλά γιατί ο Τσίπρας εμφανίστηκε χειρότερος.
Ακολούθησε η τρίτη φάση, στην οποία ο Τσίπρας —εκών άκων— στήριξε αυτόν που τον είχε ήδη νικήσει κατ’ επανάληψη: πρόσφερε στον Μητσοτάκη την απουσία από τη Βουλή. Δεν αναμετρήθηκε μαζί του ούτε μια φορά στην κοινοβουλευτική περίοδο που εκπνέει —παρά τη λαϊκή εντολή να ασκήσει τον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Συν τις απείρου κάλλους εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ: από τον Κασσελάκη ως τον Φάμελλο και τις νέες διασπάσεις, που κανοναρχούσε ως μαριονετίστας από το παρασκήνιο. Αντί να κάνει αντιπολίτευση, επιδόθηκε σε εσωκομματικές ίντριγκες και… ταξίδια! Για να επιχειρήσει το 2026 αυτό που έπρεπε να είχε ολοκληρώσει το 2019: την πολιτική του «επικαιροποίηση».
Με την ίδρυση της ΕΛΑΣ, αναλυτές θεωρούν ότι ο Μητσοτάκης ξαναβρήκε τον αντίπαλο που προτιμούσε. Το νέο κόμμα πλασάρεται ως συμπληρωματική δύναμη, διάδοχης και όχι ανατροπής της πολιτικής. Προσαρμοζόμενο στους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας και τις επιδιώξεις του εγχώριου κατεστημένου.
Εμφανώς ο Μητσοτάκης, που φοβάται ότι θα ξυπνήσει ο «πράσινος γίγαντας» του ΠΑΣΟΚ, αντιμετωπίζει τον Τσίπρα ως προνομιακό του αντίπαλο —σαν να του ανταποδίδει όσα του χρωστάει. Σ’ αυτό το πλαίσιο, τι να πει και η Κουφονικολάκου…
Πηγή: ieidiseis.gr
