Γράφει η Μαρία Κασιώλα,
Σικελία, μέσα Αυγούστου. Πέντε ημέρες στο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου, μοιρασμένες ανάμεσα στο Παλέρμο και την Κατάνια: μία ημέρα στη δυτική πλευρά του νησιού και τέσσερις στην ανατολική, στη σκιά της Αίτνας. Ένα σύντομο καλοκαιρινό ταξίδι, χωρίς ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα, που ξεκίνησε ως μια πρώτη γνωριμία με τη Σικελία και τελικά μας άφησε πολύ περισσότερες εικόνες, ιστορίες και στιγμές απ’ όσες περιμέναμε.
Ένα σύντομο καλοκαιρινό ταξίδι, χωρίς ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα, που ξεκίνησε ως μια πρώτη γνωριμία με τη Σικελία και τελικά μας άφησε πολύ περισσότερες εικόνες, ιστορίες και στιγμές απ’ όσες περιμέναμε.
Η Σικελία μάς υποδέχθηκε ξημερώματα 14 Αυγούστου, με εκείνη τη βαριά μεσογειακή ζέστη που ακόμη και νωρίς το πρωί προειδοποιεί για όσα θα ακολουθήσουν. Είχαμε μόλις πέντε ημέρες: μία στο Παλέρμο και τέσσερις στην Κατάνια. Λίγες θεωρητικά, αρκετές όμως για να αρχίσει ένας άγνωστος τόπος να μας φαίνεται οικείος πριν έρθει η ώρα να φύγουμε.
Στο Παλέρμο δεν υπήρχε χρόνος για αργές συστάσεις. Μπήκαμε κατευθείαν στο ιστορικό κέντρο, γύρω από τη Via Maqueda και το Corso Vittorio Emanuele. Το Teatro Massimo, η Cattedrale di Palermo, η Piazza Pretoria, οι Martorana και San Cataldo και οι Quattro Canti βρίσκονται τόσο κοντά μεταξύ τους, ώστε μέσα σε λίγες ώρες περνάς από διαφορετικές εποχές και αρχιτεκτονικές επιρροές.
Ώρακαι Ημερολόγια
Teatro Massimo
Piazza Proteria
Στο Quattro Canti η πόλη μοιάζει για λίγο με θεατρικό σκηνικό. Λίγα μέτρα πιο πέρα όμως, μηχανάκια περνούν ξυστά από τους πεζούς, άνθρωποι φωνάζουν από τα μαγαζιά και παλιά μπαλκόνια κρέμονται πάνω από στενά. Αυτή ήταν ίσως η πρώτη γοητεία του Παλέρμο: τα μνημεία δεν στέκονται αποκομμένα από τη ζωή, αλλά υπάρχουν μέσα της.
Quattro Canti
Ένα walking tour για τη μαφία μάς έδειξε μια σκοτεινότερη πλευρά της πόλης. Οι ιστορίες για την Cosa Nostra, το pizzo και την κοινωνική αντίσταση έδωσαν άλλο βάρος στους δρόμους. Ανάμεσα στην ιστορία και στην αυγουστιάτικη ζέστη, οι γρανίτες έγιναν σχεδόν απαραίτητες, ενώ αργότερα, πάνω σε μια άμαξα ανάμεσα σε αυτοκίνητα και μηχανάκια, αφήσαμε για λίγο την πόλη να περνά μπροστά μας χωρίς χάρτη.
Ο Ettoro, ο πιο φιλικός οδηγός μας!
Μία ημέρα δεν ήταν αρκετή για τις αγορές Ballarò, Capo και Vucciria ή για τα αμέτρητα παλάτια και στενά. Ήταν όμως αρκετή για να καταλάβουμε τον χαρακτήρα του Παλέρμο: επιβλητικό και φθαρμένο μαζί, βαρύ από ιστορία αλλά εξωστρεφές. Το ίδιο βράδυ φύγαμε για την Κατάνια.
Και εκεί άλλαξε ο ρυθμός του ταξιδιού.
Μέσα σε τέσσερις ημέρες πάψαμε σταδιακά να κοιτάζουμε συνεχώς τον χάρτη. Ξέραμε ποιο στενό οδηγεί στην Piazza del Duomo, πού θέλαμε να καθίσουμε για ποτό και προς τα πού να περπατήσουμε χωρίς ιδιαίτερο σχέδιο.
Piazza del Duomo
Πάνω από όλα βρισκόταν η Αίτνα. Μόνο που το πρώτο πράγμα που θυμάμαι δεν είναι η εικόνα της, αλλά ο ήχος της. Ένας βαθύς κρότος, σαν βροντή, ερχόταν από το βουνό. Σήκωνες το βλέμμα, έβλεπες τον καπνό και, τη νύχτα, το κόκκινο της λάβας. Οι βροντές της έγιναν γρήγορα μέρος της καθημερινότητάς μας: ένα Aperol σε κάποια πλατεία, η κουβέντα να σταματά για λίγα δευτερόλεπτα, ένα βλέμμα προς το βουνό και μετά όλα να συνεχίζουν.
H Αίτνα, που πετάει λάβα
Η φυσική αφετηρία στην Κατάνια ήταν η Piazza del Duomo, με τη Fontana dell’Elefante και τον μαύρο ελέφαντα Liotru, τον καθεδρικό της Sant’Agata και το Palazzo degli Elefanti. Λίγα σκαλιά πιο πίσω όμως, η μνημειακή εικόνα δίνει τη θέση της στην Pescheria: ψάρια στους πάγκους, φωνές πωλητών, νερά στο δάπεδο και κόσμος παντού.
Fontana dell’ elefante
Από εκεί ξεκινά η Via Etnea, με τη σκούρα ηφαιστειακή πέτρα να θυμίζει ότι η Αίτνα βρίσκεται και μέσα στην ίδια την πόλη. Στη διαδρομή συναντάς την Piazza Università, την Piazza Stesicoro με το ρωμαϊκό αμφιθέατρο και τη Villa Bellini. Το Castello Ursino, το Teatro Romano, το Monastero dei Benedettini, το Palazzo Biscari και το Teatro Massimo Bellini συμπληρώνουν την ιστορική της πλευρά. Από τα αγαπημένα μας σημεία ήταν η Badia di Sant’Agata και η ταράτσα της, με τη θάλασσα από τη μία πλευρά και την Αίτνα από την άλλη.
Villa Bellini Gardens
Via Etna
Piazza Universita
Στις 15 Αυγούστου ζήσαμε το Ferragosto. Η ζέστη επιβράδυνε τα πάντα το μεσημέρι, αλλά μόλις έπεφτε ο ήλιος οι πλατείες ξαναγέμιζαν. Εκεί καταλάβαμε ότι η Κατάνια δεν μας κέρδισε μόνο με τα μνημεία της, αλλά κυρίως με τους ανθρώπους της. Οι ντόπιοι έπιαναν εύκολα κουβέντα, γελούσαν, πείραζαν και μπορούσαν μέσα σε λίγη ώρα να μετατρέψουν δύο διπλανά τραπέζια σε μία παρέα.
Via Santa Filomena District
Υπήρχε και εκείνο το ανάλαφρο καλοκαιρινό φλερτ: ένα βλέμμα, μια κουβέντα χωρίς αφορμή, ένας χορός με κάποιον που πριν λίγο δεν γνώριζες. Πετύχαμε μουσικούς και θέατρο δρόμου, χορέψαμε σε πλατείες και αρκετές φορές το «ένα ακόμη και φεύγουμε» για τα Aperol αποδείχθηκε εντελώς θεωρητικό.
Στις 17 Αυγούστου, η περιφορά για την επιστροφή των λειψάνων της Sant’Agata μάς έδειξε μια διαφορετική Κατάνια, πιο τελετουργική και συγκινητική. Ένα άλλο βράδυ, σε ένα νυχτερινό πικνίκ οινογνωσίας δίπλα στη θάλασσα, το ταξίδι έπαψε να μοιάζει με πρόγραμμα. Η θάλασσα ήταν μπροστά μας, η Αίτνα κάπου πίσω και δεν υπήρχε τίποτα που έπρεπε να προλάβουμε.
Sant’ Agata Celebration
Μέχρι τις 18 Αυγούστου είχαμε αποκτήσει μικρές συνήθειες. Δεν γνωρίζαμε πραγματικά την Κατάνια, αλλά είχαμε πάψει να τη διασχίζουμε μόνο σαν επισκέπτες.
Και πάνω από όλα έμεινε η Αίτνα. Όχι σαν καρτ ποστάλ, αλλά σαν ήχος: μια βαθιά βροντή μέσα στη νύχτα, ύστερα ο καπνός και ψηλά το κόκκινο της λάβας. Και από κάτω η Κατάνια να συνεχίζει κανονικά: να τρώει, να πίνει, να κουβεντιάζει, να φλερτάρει και να χορεύει.
Όταν φύγαμε το βράδυ της 18ης Αυγούστου, δεν έμοιαζε σαν να αποχαιρετούσαμε απλώς έναν ακόμη προορισμό. Περισσότερο σαν να αφήναμε μια πόλη που, για τέσσερις ημέρες, μας είχε κάνει χώρο στο τραπέζι της.
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Κάνε λήψη από το App Store
Διαθέσιμο στο Google Play
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Instagram
Ακολούθησε μας στο Twitter
Πηγή: trikalavoice.gr
