Υπάρχουν πολιτικοί που στα δύσκολα ψάχνουν μια πόρτα διαφυγής. Και υπάρχουν και εκείνοι που επιλέγουν να μείνουν όρθιοι και να αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο ό,τι τους αφορά. Ο Χρήστος Τριαντόπουλος φαίνεται να επιλέγει το δεύτερο.
Η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο είναι ασφαλώς μια σοβαρή εξέλιξη και κανείς δεν μπορεί να την υποβαθμίσει. Όμως άλλο η παραπομπή και άλλο η ενοχή. Και όσο περνούν οι ημέρες και διαβάζεται προσεκτικότερα το περιεχόμενο του βουλεύματος, η εικόνα γίνεται πολύ πιο συγκεκριμένη από εκείνη που είχε διαμορφωθεί επί μήνες στον δημόσιο διάλογο.
Για τον ίδιο, πάντως, το πολιτικό στοίχημα είναι πλέον ξεκάθαρο: να φτάσει μέχρι το τέλος χωρίς υπεκφυγές και να υπερασπιστεί τον εαυτό του εκεί όπου πρέπει — ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της στάσης του. Δεν επιχείρησε να κρατηθεί με κάθε τρόπο από μια βουλευτική υποψηφιότητα, ούτε να μετατρέψει την περιπέτειά του σε πολιτικό άλλοθι. Έκανε στην άκρη από την επόμενη εκλογική μάχη και έβαλε μπροστά τη δικαστική κρίση.
Αυτό στην πολιτική δεν είναι αυτονόητο.
Ο Τριαντόπουλος έχει μπροστά του μια δύσκολη δικαστική διαδρομή. Όμως πολιτικά δείχνει ότι προτιμά να τη διανύσει όρθιος, αναλαμβάνοντας το κόστος των επιλογών του και περιμένοντας την τελική κρίση.
Και ίσως, όταν αυτή η ιστορία ολοκληρωθεί, να αποδειχθεί ότι η σημερινή δύσκολη στιγμή του δεν αποτέλεσε το τέλος της πολιτικής του διαδρομής, αλλά μια από τις καθοριστικότερες δοκιμασίες της.
