Με το κλείσιμο της κλινικής με την παράνομη ογκολογική μονάδα στη Θεσσαλονίκη να αποτελεί ζήτημα λίγων ημερών, οι 45 ασθενείς, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται σε τελικό στάδιο, και οι συγγενείς τους αναζητούν εναγωνίως λύσεις για τη μεταφορά τους, καθώς τα νοσοκομεία δεν μπορούν να τους δεχτούν.
Το αδιέξοδο αυτό αναδεικνύει τα διαχρονικά κενά του ΕΣΥ στην παρηγορική φροντίδα στη χώρα.
Πρόκειται για ασθενείς κάθε ηλικίας, με προχωρημένες, ανίατες και μη αναστρέψιμες παθήσεις, οι οποίοι έχουν ανάγκη πρωτίστως από ανακούφιση του πόνου, φροντίδα και αξιοπρέπεια για όσο χρόνο τους απομένει. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα λειτουργεί μόλις ένας ξενώνας (hospice) για την παρηγορική φροντίδα έχει ως συνέπεια οι ιδιωτικές κλινικές να αποτελούν μονόδρομο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Μόλις ένας ασθενής στους 100.000 λαμβάνει παρηγορική φροντίδα
Τα στοιχεία που παρέθεσε στο ΤhessPost.gr η πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗΣΥΑ), Αθηνά Βαδαλούκα, αποτυπώνουν την κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ασθενών που παραμένουν χωρίς φροντίδα. «Παγκοσμίως, 73 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ανάγκη για παρηγορική φροντίδα και από αυτούς την παίρνει μόνο το 14%. Δυστυχώς, στη χώρα μας τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα, μόλις ένας ασθενής στους 100.000 δέχεται την παρηγορική φροντίδα», υπογραμμίζει.
Στοιβάζονται σε ράντζα σε νοσοκομεία που… δεν τους παίρνουν
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, Ευάγγελο Φιλόπουλο, η φροντίδα των ασθενών τελικού σταδίου στην Ελλάδα είναι η «μαύρη τρύπα του ΕΣΥ», με αποτέλεσμα οι ασθενείς να στοιβάζονται σε κλινικές, χωρίς να μπορούν να τους φροντίσουν όπως πρέπει. «Στα νοσοκομεία επικρατεί το χάος, με ανθρώπους ξαπλωμένους στα ράντζα, και να μην τους παίρνουν για νοσηλεία. Είναι αμαρτία ένα μάχιμο νοσοκομείο να πάρει έναν ασθενή που δεν έχει θεραπεία, γιατί στερεί την κλίνη από έναν άλλον, ο οποίος μπορεί να θεραπευτεί. Είναι ένα κενό του συστήματος κι εμείς, ως αντικαρκινική εταιρεία προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Κρατήσαμε ένα κτίριο με 24 κρεβάτια στην Πυλαία για να φιλοξενεί ασθενείς και να τους παρέχει ανακουφιστική φροντίδα», τονίζει ο ίδιος στο ThessPost.gr.
Αναφερόμενη στο κενό που υπάρχει στη νομοθεσία για την παρηγορική φροντίδα, η κα Βαδαλούκα επισημαίνει ότι αυτό αποτελεί και τη βασική διεκδίκηση της ΠΑΡΗΣΥΑ από την ίδρυσή της, το 1997. «Δυστυχώς στην Ελλάδα ακόμη δεν υπάρχει νομοθεσία. Λειτουργούν 57 Κέντρα Πόνου και Παρηγορικής φροντίδας στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας και ένα hospice της εκκλησίας της Μεσογαίας στην Αθήνα με 9 μόλις κρεβάτια. Γίνονται συνεχώς νόμοι, και δεν εφαρμόζονται. Έγινε νόμος το 2022 και δεν έλαβε υπόψιν του τα 57 Κέντρα Πόνου αλλά και ποιος θα μπορέσει να εκπαιδεύσει το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό για να παρέχουν παρηγορική φροντίδα. Έχουμε φτάσει στο 2026 να λέμε ότι θα εφαρμοστεί και πάλι δεν γίνεται. Δεν μπορείς να παραδίδεις την παρηγορική φροντίδα σε ιδιωτικούς φορείς, ούτε σε ΜΚΟ», εξηγεί.
Η παρηγορική φροντίδα είναι πολυδιάστατη και απαιτεί ομάδα φορέων και ειδικών, σύμφωνα με την πρόεδρο της ΠΑΡΗΣΥΑ. «Πρώτο και βασικό είναι η θεραπεία του πόνου, ώστε οι ασθενείς να μην υποφέρουν στην καθημερινότητα τους. Δεύτερον, χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη λόγω του φόβου του θανάτου και η εκκλησία έχει επίσης ρόλο, λόγω των πνευματικών αναζητήσεων. Η παρηγορική φροντίδα παρέχεται από την εξειδικευμενη ομάδα που περιλαμβάνει εκτός του γιατρού, νοσηλευτή, ψυχολόγο,κοινωνική λειτουργό,φυσιοθεραπευτή, ιερέα και εθελοντές”.
Το βάρος στους φροντιστές και η εγκατάλειψη
Η απουσία δημόσιων δομών παρηγορικής φροντίδας μεταφέρει το βάρος στους ίδιους τους ασθενείς, που νιώθουν εγκατάλειψη, αλλά και στις οικογένειές τους. Αυτές είτε αναλαμβάνουν τον ρόλο του φροντιστή είτε αναζητούν ιδιωτικές κλινικές, όπου και πάλι δεν υπάρχει η κατάλληλη εξειδίκευση στην παρηγορική φροντίδα, σύμφωνα με την κα Βαδαλούκα. «Υπάρχει μάλιστα νόμος του 2005 σύμφωνα με τον οποίο ο ασθενής μέχρι να φύγει από τη ζωή δικαιούται να υποστηρίζεται από τον γιατρό που παρέχει παρηγορική φροντίδα, δυστυχώς όμως κανείς δεν ξέρει ότι υπάρχει για να το διεκδικήσει. Αν εγκαταλείψεις τον ασθενή στον φόβο του θανάτου, έχει μεγάλη ανηφόρα να περάσει. Γι’αυτό εμείς αναλαμβάνουμε σεμινάρια φροντιστών για να μάθουν από το σπίτι τους, πως να συμπεριφερθούν σε αυτούς τους ανθρώπους. Δεν γίνεται να το παρέχουμε μόνο εμείς. Στο κράτος μας δεν υπάρχει εξειδίκευση αλγολογίας, ούτε παρηγορικής φροντίδας. Το ζητάμε εδώ και 30 χρόνια δύο εταιρίες, η ΠΑΡΗΣΥΑ και η Εταιρία Αλγολογίας», καταλήγει.
Πηγή: ieidiseis.gr
