Στην πολιτική, ο επετειακός εορτασμός των σημαντικών γεγονότων έχει νόημα όταν πρόκειται να αναδειχθεί ο ρόλος των επιγόνων όσων τα διαμόρφωσαν. Για τα κόμματα, η ιδρυτική επέτειος έχει αξία όταν οι σημερινές ηγεσίες τους ανταποκρίνονται στην ουσία της ίδρυσής τους, ακολουθώντας τις ιδρυτικές αρχές τους. Ειδικά όταν πρόκειται για κόμμα – κολόνα του πολιτικού συστήματος που εγκατέστησε η Μεταπολίτευση του 1974, αυτό που μετράει είναι η συνάφεια της σημερινής του ταυτότητας με τις ιδρυτικές επιδιώξεις.
Αυτά τα στοιχεία απουσίαζαν στην 52η επέτειο από την ίδρυση της ΝΔ. Η ηγεσία της τίμησε μια ιστορική πράξη με την οποία όχι απλώς δεν έχει ιδεολογική σχέση, αλλά ακολουθεί πρακτικές που δεν συνάδουν με τις πολιτικές επιλογές του ιδρυτή και των περισσότερων από τους διαδόχους του. Ποια σχέση έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και, συνακόλουθα, τι ακριβώς συνδέει την «καραμανλική» ΝΔ με το κόμμα που ασκεί σήμερα τη διακυβέρνηση στη χώρα;
Από όπου και αν το πιάσουμε, μόνο στον τίτλο μοιάζει με τον πολιτικό φορέα που εδραίωσε, σε ιστορικές συνθήκες, ο Καραμανλής, του οποίου οι δύο πρωθυπουργικές θητείες αθροίζονται σε δύο «κοσμογονικά» επιτεύγματα: Πρώτα, την εγκαθίδρυση – για πρώτη φορά στην Ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους – ισχυρής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με αντοχή στον χρόνο. Το επιτυχές τεστ ήταν η ομαλή πολιτική αλλαγή του 1981, υπό την εγγύησή του. Δεύτερο, οδήγησε την Ελλάδα στο ευρωπαϊκό κοινοτικό σύστημα, ως προσωπική του επιλογή και με επίγνωση ότι, αν την έθετε στη δημοψηφισματική κρίση του εκλογικού σώματος, μάλλον θα την απέρριπτε.
Αυτά τα δύο αρκούν για να δικαιώσουν την «επιστροφή» του, παρότι η απόδοση του τίτλου «Εθνάρχης» είναι κομματική υπερβολή: πρώτα γιατί υπάρχει η προγενέστερη «αμαρτωλή» θητεία του και, δεύτερο, γιατί «εθνάρχη» σε κάνει ο αντίπαλος με την αναγνώρισή του, και αυτό δεν το κέρδισε. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο Καραμανλής αποτελεί κεντρική ιστορική φυσιογνωμία —με μόνο ανταγωνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου από τον αντίπαλο πολιτικό χώρο – χωρίς ανταγωνιστή από τη συντηρητική παράταξη. Πόσο μάλλον τον φυσικό κληρονόμο ενός πολιτικού που έθεσε ο ίδιος στο περιθώριο της Μεταπολίτευσης, και απλώς τον χρειάστηκε για τον σχηματισμό της «προεδρικής πλειοψηφίας» του 1980, με μάλλον αρνητικές συνέπειες για το κόμμα του, τη χώρα και τον… ίδιο.
Η χάρτινη γέφυρα από τον Καραμανλή στον Μητσοτάκη
Αποτελεί ιστορική πρόκληση – για τη χώρα και το πολιτικό σύστημα – το ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ έστησε μια χάρτινη γέφυρα που από τον Καραμανλή οδηγούσε απευθείας στον ίδιο, και επιχείρησε να την ολοκληρώσει στην πρόσφατη επέτειο, χωρίς τη ζώσα ιστορία του κόμματος, την οποία συναποτελούν οι δύο πρώην Πρωθυπουργοί και αρχηγοί της Ν.Δ. και ένας πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κυρίως, όμως, έλειπε το «καραμανλικό» στίγμα ιδεολογίας και πολιτικής, εξίσου με την απουσία ύφους και ήθους, πολιτικού προσωπικού και αρμόζουσας ρητορικής. Στη θέση τους υπήρχαν πρόσωπα που συμβολίζουν τον κακόφημο «εκσυγχρονισμό» του Σημίτη και το ακραίο κληροδότημα Σαμαρά, με την ομάδα που έβαλε στην πολιτική ο Καρατζαφέρης ως «φύλαρχος» της νεότερης ακροδεξιάς.
Σε επτά χρόνια από τη Μεταπολίτευση ο Καραμανλισμός ηττήθηκε, αλλά κανείς δεν μπορεί να προσάψει – επί των ημερών του ιδρυτή και των αυθεντικών επιγόνων του— θεσμικές παρεκτροπές, ληστρική διαχείριση του δημόσιου χρήματος και μετατροπή της χώρας σε ιδιοτελές ιδιωτικό παίγνιο. Ο Καραμανλής, παρά τον αυταρχισμό του, είχε σεβασμό σε βασικές αξίες του Πολιτεύματος και στις μέρες του η Συντηρητική παράταξη εκπροσωπήθηκε – στη Βουλή και στην κυβέρνηση – με προσωπικότητες που τιμούσαν τον ρόλο τους, στο πλαίσιο των πολιτικών τους αντιλήψεων. Επιπλέον, είχε σθεναρή στάση απέναντι στην εξουσία του χρήματος και αξιώσεις ηθικής στην πολιτική συμπεριφορά των κομματικών στελεχών, σε συνδυασμό με τον λιτό προσωπικό βίο του.
Οι επιλογές Μητσοτάκη στη ΝΔ
Στα αντίστοιχα πεδία, οι επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι μέρα με τη νύχτα. Απέχει πολύ από το να θεωρηθεί θεματοφύλακας – όχι των αρχών του Καραμανλισμού, που σε τελευταία ανάλυση αφορούν μόνο τη ΝΔ και τη Δεξιά γενικότερα – αλλά της τήρησης θεμελιωδών κανόνων στη λειτουργία του Πολιτεύματος. Και οι προκάτοχοί του παραβίαζαν τη διάκριση των εξουσιών και έτειναν σε θεσμικές παραβιάσεις, αλλά τηρούσαν κάποια προσχήματα και έβαζαν όρια, τα οποία καταλύθηκαν επί Μητσοτάκη.
Πέρα από τη σκληρή ταξική οικονομική πολιτική που παραδίδει τον δημόσιο πλούτο σε μια κάστα εκλεκτών, την αλαζονεία, τα σκάνδαλα, τις παρακολουθήσεις και τις λοιπές εκτροπές, τη στράτευση ασύδοτων και τυχάρπαστων, την Ι.Χ. διπλωματία και την εξουσιαστική αυθαιρεσία, η διακυβέρνηση εκτρέπεται σε πρακτικές προσωπικής επικράτησης. Με «κατάληψη» των κορυφαίων θεσμών από ημέτερους, άβουλους ή ελεγχόμενους.
Με κουλτούρα κυνισμού, τοποθετεί ακατάλληλα πρόσωπα – με «δουλική» συμπεριφορά προς τον ίδιο – στην Προεδρία της Δημοκρατίας, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, τη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, την εκπροσώπηση στην Κομισιόν και τις Ανεξάρτητες Αρχές. Με τελική στόχευση τον έλεγχο του κράτους, της ροής του χρήματος, της ενημέρωσης, της θεσμικής λειτουργίας της χώρας, της απονομής Δικαίου, ακόμη και του ιδιωτικού βίου αξιωματούχων και πολιτών.
Η ιδεολογία, η πολιτική, η διακυβέρνηση και, εν τέλει, οι επιδιώξεις του συστήματος Μητσοτάκη δεν εφάπτονται των αντίστοιχων του Καραμανλή. Η εμφάνιση του νυν Πρωθυπουργού ως συνεχιστή του Καραμανλισμού – αφού εξόντωσε τον Καραμανλισμό – θα συνιστούσε φαρσοκωμωδία, αν δεν ήταν η πιο απεχθής όψη της τραγωδίας που προκαλεί στη χώρα η προσωποκεντρική άσκηση της εξουσίας ως… δικαίωμα.
Πηγή: ieidiseis.gr
