Μόνο ένας κοινωνιολόγος – ή ίσως ένας ανθρωπολόγος – θα μπορούσε να εξηγήσει με επάρκεια αυτό το παράδοξο που επαναλαμβάνεται στον Βόλο: κάθε φορά που ανοίγει ένα σοβαρό ζήτημα για το μέλλον της πόλης, αντί να αναζητείται κοινός τόπος, αρχίζει ένας μικρός τοπικός εμφύλιος.
Τα παραδείγματα δεν είναι λίγα. Περιφερειακός, Δικαστικό Μέγαρο, νέο κτίριο της Πυροσβεστικής. Υποθέσεις διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά με μία εντυπωσιακά κοινή κατάληξη: ατελείωτες συζητήσεις, διαφορετικά «στρατόπεδα», δημόσιες αντιπαραθέσεις και στο τέλος ο χρόνος να περνά.
Για το Δικαστικό Μέγαρο, ακόμη αναζητείται η καθαρή και ενιαία γραμμή που θα έπρεπε να υπάρχει από τους θεσμικούς εκπροσώπους του νομικού κόσμου. Η στάση της προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου, τουλάχιστον όπως έχει αποτυπωθεί δημόσια, αφήνει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Για τον Περιφερειακό, μία ολόκληρη πόλη κατάφερε να φτάσει στο σημείο, δεκαετίες αργότερα, να συζητά ακόμη για «πεδινές», «ημιορεινές» και κάθε είδους χαράξεις, λες και ο χρόνος στην υπόλοιπη Ελλάδα προχωρά και στον Βόλο έχει σταματήσει.
Τώρα ήρθε και η σειρά του Πυροσβεστικού Μεγάρου. Αντί η συζήτηση να περιορίζεται στο αυτονόητο – πού μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα, ασφαλέστερα και αποτελεσματικότερα η Πυροσβεστική – κινδυνεύουμε να παρακολουθήσουμε ακόμη μία μάχη χαρακωμάτων για τη χωροθέτηση.
Και κάπου εδώ γεννάται το πραγματικό ερώτημα: συζητάμε κάθε φορά για το συμφέρον της πόλης ή για το ποιος θα πιστωθεί πολιτικά την τελική επιλογή; Γιατί όταν η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται σε διαγωνισμό εντυπώσεων, προσωπικών στρατηγικών και εκλογικών υπολογισμών, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα το ίδιο: η πόλη περιμένει.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τα κίνητρα του καθενός και θα ήταν άδικο να αποδίδονται συλλήβδην σκοπιμότητες. Όμως οι πολίτες δικαιούνται να αναρωτιούνται γιατί στον Βόλο ακόμη και τα αυτονόητα χρειάζονται χρόνια για να συμφωνηθούν.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική «κατάρα» του τόπου: να έχουμε περισσότερη ενέργεια για να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο, παρά για να τελειώσουμε επιτέλους τα έργα που έχουμε ανάγκη.
