Η ανεργία του 27% στη διάρκεια των μνημονίων, η ονομαστική μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα άνω του 22% (από 751 στα 586 ο βασικός μισθός) και, κυρίως, το γ’ μνημόνιο και το Ασφαλιστικό Κατρούγκαλου (2016) αποτυπώνονται τώρα στις συντάξεις.
Σαν τα παιδικά τραύματα που πονάνε στα γηρατειά, έτσι και οι εξαιρετικά δύσκολες εργασιακές συνθήκης από το 2020 και μετά, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα καθώς ούτε ο μέσος ονομαστικός μισθός (1.402 ευρώ) έχει φτάσει στα προ της οικονομικής κρίσης επίπεδα (1.442), αποτυπώνονται στις νέες συντάξεις. Και εν πολλοίς ερμηνεύουν και την απόκλιση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Καίτοι στο δημόσιο κόπηκαν δύο μισθού (Δώρα ή 13ος και 14ος μισθός), εν τούτοις οι συντάξεις του δημόσιου είναι 37% υψηλότερες. Εάν ο υπάλληλος του δημοσίου παίρνει 1.200 ευρώ μέση μεικτή κύρια σύνταξη, στον ιδιωτικό τομέα είναι κάτω των 850 ευρώ.
Αν συνυπολογιστούν και οι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομία (εκτός Γενικού Λογιστηρίου του Κρότους), δηλαδή οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, τον πρώην ΟΤΕ, τις τράπεζες κ.λπ. τότε η σύνταξη του ιδιωτικού τομέα δεν φτάνει ούτε στο 50% του δημόσιου.. Η… ασφάλεια του δημοσίου αποτυπώνεται και στις συντάξεις.
Τέσσερις είναι οι κυριότερες αιτίες, εκτός από τις πολύ χαμηλές συντάξεις που δίνει, πλέον, ο νόμος 4387/16 (Κατρούγκαλου), οι βασικές προβλέψεις ως προς τα ποσοστά αναπλήρωσης θα πρέπει να αλλάξουν:
Η συνταξιοδότηση με 15ετία (4.500 ένσημα) στον ιδιωτικό τομέα λόγω ανεργίας (σ.σ. σπάνια οικοδόμος συνταξιοδοτείται με περισσότερα από 5.00 ή 5.500 ένσημα)
Η μερική απασχόληση και η υποασφάλιση (μαύρη εργασία) στον ιδιωτικό τομέα.
οι εξευτελιστικές παροχές προς τους αγρότες, στους οποίους η Πολιτεία δεν προβλέπει καν την χορήγηση ολόκληρης της εθνικής σύνταξης παρά το γεγονός ότι εργάζονται και δραστηριοποιούνται για 60 ή και περισς΄σοτεα χρόνια στην ελληνική γη, ενώ χορηγείται ολόκληρη η εθνική σύνταξη σε μη γηγενείς που ζουν στη χώρα μας ακόμη και 30 χρόνια και
Οι χαμηλές, πλέον συντάξεις των ελευθέρων επαγγελματιών οι οποίοι ασφαλίζονται την χαμηλότερη ασφαλιστική κλάση του ΕΦΚΑ.
Κατά συνέπεια, τέσσερις είναι και οι βασικές προϋποθέσεις για καλύτερες συντάξεις, πέρα της κύριας αιτίας που είναι η αναγκαία αλλαγή του… νόμου Κατρούγκαλου με τα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης:
1. «Έξοδος» με πλήρεις αποδοχές, δηλαδή χωρίς πέναλτι πρόωρης εξόδου (μειωμένη).
2. Να υπάρχει ένας καλός μέσος μισθός από το 2002 και μέχρι την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης συνταξιοδότησης. Εδώ η μερική απασχόληση μπορεί να εισφέρει τα ένσημα για την θεμελίωση των προϋποθέσεων (χρόνος ασφάλσιης), αλλά «γκρεμίζει» τον μέσο όρο των αποδοχών απ όπου προκύπτει η ανταποδοτική σύνταξη.
3. Να έχουν συμπληρωθεί (με πραγματική εργασία ή πλασματικά έτη), 40 χρόνια ασφάλισης, ακόμη και όταν ο ασφαλισμένος είναι ή πλησιάζει την ηλικία των 67 ετών και μπορεί να συνταξιοδοτηθεί με λιγότερα έτη ασφάλισης.
4. Να αποφεύγονται τα δωρεάν» πλασματικά έτη ασφάλισης γιατί μειώνουν το κλάσμα της ανταποδοτικής σύνταξης.
Πηγή: ieidiseis.gr
