Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της ελληνικής διπλωματίας στο ζήτημα της Λιβύης ασκεί ο βουλευτής Μαγνησίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ο κ. Μεϊκόπουλος κάνει λόγο για σοβαρή διπλωματική αποτυχία, επισημαίνοντας ότι, την ώρα που η Αθήνα καλλιεργούσε προσδοκίες για ενίσχυση της ελληνικής επιρροής στη Λιβύη, η Τουρκία εδραίωνε τη δική της παρουσία στην περιοχή. Παράλληλα, ζητά σαφείς απαντήσεις από την κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών για τις ενέργειες που έγιναν προκειμένου να αποτραπεί μια εξέλιξη που, όπως υποστηρίζει, πλήττει τα εθνικά συμφέροντα και αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών.
η ΔΗΛΩΣΗ:
Η έγκριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από το Κοινοβούλιο της Λιβύης συνιστά μια ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα και μια σοβαρή διπλωματική αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Επί χρόνια, η κυβέρνηση επένδυσε πολιτικά στις σχέσεις με την πλευρά Χάφταρ, διαβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα ενισχύει την επιρροή της στη Λιβύη και ότι οι συνομιλίες για τις θαλάσσιες ζώνες προχωρούν σε θετική κατεύθυνση.
Παρά ταύτα, η Λιβύη ενέκρινε μια συμφωνία που αμφισβητεί ευθέως τα δικαιώματα της Κρήτης και των άλλων ελληνικών νησιών.
Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης, μάλιστα, παραδέχεται ότι η εξέλιξη αυτή «δεν ήταν απροσδόκητη». Εφόσον, λοιπόν, η κυβέρνηση γνώριζε προς τα πού οδηγούνταν τα πράγματα, οφείλει να εξηγήσει τι έκανε για να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη.
Η Τουρκία, όλο αυτό το διάστημα, ενίσχυε συστηματικά τη διπλωματική και στρατιωτική παρουσία της στη Λιβύη, αποκτώντας ολοένα μεγαλύτερη επιρροή σε μια περιοχή ιδιαίτερης σημασίας για την ασφάλεια της χώρας μας.
Ποια ήταν η αντίδραση της ελληνικής διπλωματίας και πώς αξιοποιήθηκε η θέση της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και τα υπόλοιπα διπλωματικά μέσα που διαθέτουμε;
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν αποκτά νομιμότητα επειδή εγκρίθηκε από το λιβυκό Κοινοβούλιο. Ούτε καταργούνται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, όμως η κυβέρνηση δεν μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή τη νομική πραγματικότητα για να υποβαθμίζει μια ουσιαστική διπλωματική αποτυχία.
Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από τις φωτογραφίες των συναντήσεων, το «θετικό κλίμα» και τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις. Κρίνεται από το αποτέλεσμα.
Και το αποτέλεσμα σήμερα απέχει πολύ από την εικόνα διπλωματικής επιτυχίας που καλλιεργούσε η κυβέρνηση.
