Πρώτα να ευλογήσουμε τα γένια μας. Για την ακρίβεια: «Μην φιλάτε τους ντελιβεράδες μας», όπως λέει μια διαφήμιση της εποχής, φιλήστε τους ρεπόρτερ του iEidiseis.gr. Κράτησαν για μήνες ανοιχτό τον «φάκελο Λιόλιου» και τώρα δικαιώνονται. Η ερευνητική δημοσιογραφία στα καλύτερά της.
Αντιθέτως, ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται ξανά στον βυθό της κακοδαιμονίας του. Σε αρκετά αγωνίσματα οι αναμετρήσεις Διάβολοι – Άγγελοι είναι όλο και πιο προκλητικά στημένες και παίζονται στάνταρ «ένα». Οι πληγές της χειραγώγησης αποτελεσμάτων —ντόπινγκ, διαιτησία, δράσεις υποκόσμου και μαύρες μπίζνες— ανακυκλώνονται ανατριχιαστικά.
Το «σκάνδαλο Λιόλιου» αποτελεί μεταφορά στο μπάσκετ του σκανδάλου που αναδείχθηκε το 2011 – με τους στημένους αγώνες ποδοσφαίρου. Με κάπου διακόσιους εμπλεκόμενους. Παράγοντες, διαιτητές, παίκτες, αστυνομικοί και ενδιάμεσοι —που συνδέθηκαν με δωροδοκίες, εξαγορές, νόθευση αποτελεσμάτων, παράνομα στοιχήματα, βία και άλλα αδικήματα.
Κάποιοι τελικά αθωώθηκαν, αλλά οι καταδίκες που επιβλήθηκαν στους υπόλοιπους, πιστοποίησαν τον βούρκο.
Λευτέρης Αυγενάκης: «Ο κομματάρχης του Λιόλιου και η απομάκρυνση Βασιλακόπουλου»
Η Δικαιοσύνη έχει ξανά τον τελευταίο λόγο. Αλλά το νέο σκάνδαλο έχει δύο επιπλέον όψεις, εξίσου αποκρουστικές με την καταρράκωση των αξιών που —θεωρητικά— διέπουν τις αθλητικές διοργανώσεις.
Πρώτο: Η οσμή πολιτικής που αναδύει. Ο Λιόλιος είναι ένα ακόμη προϊόν του «επιτελικού κράτους» Μητσοτάκη. Δεν προήλθε από, έστω προβληματικές, ενδομπασκετικές διοικητικές διεργασίες. Τον φύτεψε στην Ομοσπονδία του αθλήματος ο Λευτέρης Αυγενάκης, ως υφυπουργός Αθλητισμού. Για να απομακρύνει τον «ιστορικό» παράγοντα Γ. Βασιλακόπουλο, που είχε συνδεθεί πανηγυρικά με το μπάσκετ, αλλά… ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Γ. Βασιλακόπουλος
Καθώς ο απολογισμός του δεν δικαιολογούσε την αντικατάσταση από την κάλπη, ψήφισαν νόμο μιας χρήσης: τον απέκλεισαν για λόγους ηλικίας και, αφού έκαναν τη δουλειά τους, άλλαξαν ξανά τον νόμο ως… αντισυνταγματικό.
Για να αντιμετωπιστεί ο Παν. Φασούλας —που με τις δάφνες του στο άθλημα θα έπαιρνε τη θέση του— ο Αυγενάκης οργίασε ως «κομματάρχης» του Λιόλιου. Η «εκλογή» του προβλήθηκε από την κυβέρνηση ως «εξυγίανση», «αλλαγή εποχής» και «αναβάθμιση».
Η 15η Σεπτεμβρίου 2021 ήταν θλιβερή μέρα αποθέωσης του καθεστωτισμού: ο εκλεγείς Λιόλιος πήγε στο γραφείο του Αυγενάκη πριν πάει στην έδρα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης και αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις επικράτησης. Οι μάσκες που φορούσαν —λόγω COVID— έκρυβαν αυτό που ακολούθησε…
Δεύτερη όψη, είναι η μετάδοση της νοσηρότητας στον σχολικό αθλητισμό —δια της μεθόδευσης αποτελεσμάτων σε μαθητικά πρωταθλήματα. Δεν κατασκεύαζαν απλώς «νικητές». Είχαν βρει και άλλες πατέντες, όπως κατήγγειλε —στην Αλέκα Ζουμή, του «Στο Κόκκινο 105.5»— ο πρόεδρος των ιδιωτικών εκπαιδευτικών Γ. Χριστόπουλος.
Δια της συμμετοχής μαθητών σε «τροπαιούχες» μαθητικές ομάδες —όχι μόνο στο μπάσκετ— άνοιγαν πόρτες ΑΕΙ, χωρίς εξετάσεις. Διαστροφικό: νέοι άνθρωποι εθίζονταν από νωρίς σε αθλιότητες που εξασφάλιζαν σπουδές χωρίς προσπάθεια.
Η «συμμορία του μπάσκετ» ως το νέο κερασάκι στη δυσώδη τούρτα
Στις ιστορίες που αποκαλύπτονται αυτές τις μέρες, τον πρώτο λόγο έχει το χρήμα, ως αόρατος διαμορφωτής των αποτελεσμάτων. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη —και διασταυρώνονται με ψήφους και κομματικές επιδιώξεις.
Κανείς δεν πέφτει από τα σύννεφα: ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, υποκλοπές, απευθείας αναθέσεις, κρατικά και κοινοτικά κονδύλια σε ημέτερους, αναξιοκρατία στη δημόσια διοίκηση, νομικές διευκολύνσεις στις ελίτ, χειραγώγηση στην ενημέρωση, τη Δικαιοσύνη και τις ανεξάρτητες Αρχές, είναι υλικά σε μια δυσώδη τούρτα, στην οποία η «συμμορία του μπάσκετ» είναι απλώς το νέο κερασάκι.
Η μπόχα που αναδύεται γίνεται αφόρητη, όσο προκύπτει ότι δια του αθλητισμού μεταφέρθηκε στην πολιτική και στα σχολεία…
Πηγή: ieidiseis.gr
