ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Οι πολιτικοί στην καρέκλα του ψυχοθεραπευτή: Ο Λαρισαίος Dr Γιώργος Γιαννούσης μας οδηγεί στα άδυτα της ψυχής τους…

Συνέντευξη στην Αθανασία Παύλου

Οι περισσότεροι δεν έχουμε την καλύτερη γνώμη για τους πολιτικούς, όχι για όλους, αλλά για αρκετούς από αυτούς και θα θέλαμε να ήταν αλλιώς, με μεγαλύτερα ιδανικά, με διαφορετικό τρόπο σκέψης, με μεγαλύτερες ευαισθησίες και φυσικά λιγότερο λάτρεις της καρέκλας και της εξουσίας.

Ωστόσο, πολλές φορές λησμονούμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι και αυτοί μπορεί εύκολα να παρασυρθούν. Μπορεί να ξεκινούν με άλλους στόχους και όνειρα, όμως στην πορεία η γλυκιά αίσθηση της εξουσίας, η δόξα και το χρήμα, τους κάνει να χάνουν τον στόχο και να αποπροσανατολίζονται.

Επίσης, έχουμε άραγε αναρωτηθεί πως θα ενεργούσαμε αν εμείς ήμασταν στην θέση τους, αν μπαίναμε για λίγο στα παπούτσια τους, ίσως και εμείς είχαμε παρόμοιες συμπεριφορές.

Προφανώς είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί κάποιος το γεγονός ότι ο λαός ή μερίδα αυτού (αν πρόκειται για αυτοδιοίκηση) εξαρτάται από τους δικούς του χειρισμούς. Ξαφνικά ανεβαίνεις την κορυφή μια σκάλας με γοργά βήματα και αντικρίζεις τον κόσμο από πολύ ψηλά, σαφώς και επηρεάζεται όλη η ψυχοσύνθεση σου. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί όταν υπάρχει ο αντίθετος δρόμος, όταν δηλαδή σβήσουν κάποια στιγμή τα φώτα της πολιτικής σκηνής, όταν πια κανένας δεν εξαρτάται από εσένα και γυρίζεις στον μικρόκοσμό σου.

Πως λοιπόν μπορεί να διαχειριστεί κάποιος πολιτικός όλο αυτό το ευαίσθητο κομμάτι; Σαφώς και χρειάζεται βοήθεια, την βοήθεια ενός ειδικού, του ψυχοθεραπευτή.

Το onlarissa.gr απευθύνθηκε σε ένα από τους καλύτερους στον τομέα τους, επιστήμονα, τον Λαρισαίο Dr Γιώργο Γιαννούση (Ψυχοθεραπευτής – Οικογενειακός Θεραπευτής), ο οποίος θα μας δώσει πολλές απαντήσεις πάνω σε αυτό το ενδιαφέρον θέμα, για τους ανθρώπους που χειρίζονται τις τύχες μας …αιώνες τώρα!

Η κλινική του εμπειρία και η επιστημονική του ματιά θα ρίξει φως στα άδυτα του μυαλού ενός πολιτικού…

Οι πολιτικοί στην καρέκλα του ψυχοθεραπευτή: Ο Λαρισαίος Dr Γιώργος Γιαννούσης μας οδηγεί στα άδυτα της ψυχής τους…

κ. Γιαννούση, τελικά η πολιτική εξουσία εξυψώνει ή διαφθείρει;

Η πολιτική από μόνη της ανάγεται στην αρετή του ανθρώπου να διαθέτει τον εαυτό του στο κοινό όφελος, η εξουσία όμως που του δίνει μπορεί να εξυψώσει ή να διαφθείρει, αναλόγως των εσωτερικών αντιστάσεων, του προσωπικού ήθους και της εντιμότητας που διακρίνει το κάθε πολιτικό πρόσωπο. Αυτό σημαίνει πως όσοι ασκούν εξουσία χρειάζεται να είναι σε μια συνεχή επαγρύπνηση για να μη χάσουν το ανθρώπινό τους πρόσωπο και πολύ περισσότερο από την πολιτική τους δράση να μην εκποιήσουν το εαυτό τους, τις αξίες τους και τα πιστεύω τους. Από το στίβο της πολιτικής, συνήθως, δεν μπορείς να βγεις καλύτερος, παρά μόνο να προσπαθήσεις να μην φθαρείς.

Κι αυτό γιατί οι απαιτήσεις του ρόλου είναι καθοριστικές και εισχωρούν σε όλο το φάσμα της προσωπικότητας ενός ατόμου.

Ο ρόλος της ασκούμενης πολιτικής νοηματοδοτεί σχεδόν ολοκληρωτικά την ύπαρξη και δεν επιτρέπει εσωτερικές κατανοήσεις και αλλαγές. Το φαίνεσθαι γίνεται ισχυρότερο από το είναι, δηλαδή η εικόνα, όπως την αντιλαμβάνεται η κοινωνία, γίνεται σημαντικότερη από το ίδιο το πρόσωπο.

Τι χρειάζεται να διαθέτει ένας πολιτικός ηγέτης;

Ο πολιτικός ηγέτης χρειάζεται να είναι έτοιμος να βγει γυμνός στο πλήθος κι όχι να αυξάνει τις απολαβές του από τον ρόλο. Εκτός των παραπάνω που ανέφερα, δηλαδή να διαθέτει ήθος και να μην διαπραγματεύεται τις αξίες του, χρειάζεται να έχει στην φαρέτρα του την τόλμη και τη γενναιότητα να κυβερνά υπηρετώντας αυτούς που του έδωσαν την εξουσία, οπότε βασικά χρειάζεται να εμπνέεται από τον σεβασμό για τους άλλους, να είναι με λίγα λόγια πρώτος μεταξύ ίσων. Στην εποχή μας χρειάζεται επίσης να μην είναι άκαμπτος, να αφουγκράζεται την κοινωνική ηχώ που αφήνουν οι παρεμβάσεις του και να είναι ευέλικτος. Να είναι ευγνώμων και να αντλεί την δύναμή του από τα ικανοποιημένα βλέμματα των άλλων. Τέλος, να διακρίνεται από τη συνάφεια λόγων και έργων.

Τι συμβαίνει όμως όταν τα φώτα της πολιτικής σκηνής σβήσουν;

Όταν κάποιος ολοκληρώσει την πολιτική του καριέρα μπορεί να οδηγηθεί σε συναισθήματα ματαίωσης, όπως συμβαίνει και με άλλες «επαγγελματικές» ομάδες, όπως για παράδειγμα οι ποδοσφαιριστές, αθλητές, ηθοποιοί, κ.α. που είναι αναγνωρίσιμοι και διάσημοι. Η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη αφήνει ένα τεράστιο κενό και η διαχείρισή του είναι δύσκολη.

Βιώνουν ξαφνικά μια άλλη πραγματικότητα, δίχως τη δεδομένη έως τότε αναγνωρισιμότητα και την αξία του ρόλου τους, βιώνουν δηλαδή μια τομή στο βιογραφικό συνεχές και σε αρκετές περιπτώσεις αυτή η τομή γίνεται ένα διάκενο πέφτοντας στο οποίο οδηγούνται σε καταθλιπτικά συναισθήματα.

Στην πολιτική σκηνή είναι συνηθισμένοι να έχουν τα φώτα πάνω τους, κι όταν πέσει η αυλαία χρειάζεται να στρέψουν τα φώτα μέσα τους. Αυτή η αντιστροφή όσο δύσκολη -και καμιά φορά κι επώδυνη – κι αν είναι, είναι απαραίτητη ώστε να μπορεί να γίνει η μετάβαση στην «μεταπολιτική» ζωή. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να αναρωτηθούν γιατί είναι σημαντικοί οι ίδιοι και πως ορίζουν τον εαυτό τους, αφού απεκδυθούν το ρόλο του πολιτικού.

Για παράδειγμα ένας δήμαρχος όταν παρέλθει η θητεία του αρέσκεται να τον προσφωνούμε «δήμαρχε» και ορίζεται πάντα ως πρώην δήμαρχος. Αυτό το πρώην δήμαρχος όμως, είναι που αφαιρεί πολλές φορές τη δυνατότητα να δούμε την αξία του προσώπου και καλύπτει άλλες πτυχές, ικανότητες και ιδιότητες που αυτό έχει.

Δεν μπορεί λοιπόν να μας καθορίζει ένας ρόλος και να μας ακολουθεί για πάντα ως ο κυρίαρχος όλων και σημαντικότερος του προσώπου, διότι οδηγεί σε φαινόμενα αποπροσωποποίησης.

Η αποπροσωποποίηση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε ενδεχόμενες ατομικές δυσλειτουργίες, καθώς επιτρέπει να κτίζεται το κοινωνικό προφίλ σε βάρος του ανθρώπινου.

Οι πολιτικοί στην καρέκλα του ψυχοθεραπευτή: Ο Λαρισαίος Dr Γιώργος Γιαννούσης μας οδηγεί στα άδυτα της ψυχής τους…

Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να έρθει κάποιος πολιτικός στην ψυχοθεραπευτική καρέκλα;

Πραγματικά είναι εξαιρετικά δύσκολο, εξαιτίας της δυναμικής του ρόλου, ο οποίος δεν επιτρέπει την έκθεση και την αποδοχή της «αδυναμίας», η οποία λογίζεται ως αποτυχία. Εξαιτίας αυτής της δυσκολίας, όταν τελικά καθίσουν σε αυτή την «καρέκλα» έχουν κάνει ένα τεράστιο βήμα προς την κατεύθυνση της προσωπικής αλλαγής, όπως και κάθε άλλος άνθρωπος εξάλλου.

Τι διαπραγματεύεται συνήθως κάποιος πολιτικός ή πρώην πολιτικός στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία;

Αυτό που διαπραγματεύεται κάποιος στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι να βρίσκεται σε  επαφή με την πραγματικότητά του. Στο διάβα της πολιτικής, ανάλογα με την φύση και το χαρακτήρα του καθενός προκύπτουν διάφορα θέματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος και διεργάζεται στην ψυχοθεραπεία. Είναι γεγονός πως η πορεία στην πολιτική, αλλά και η κάθοδος από αυτή, μπορεί να διογκώσει κάποια αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα. Για παράδειγμα κάποιος μεγαλομανής  ή εγωιστής μπορεί να θα φτάσει σε επίπεδα ναρκισσισμού, ένας περισσότερο συνεσταλμένος, ενδεχομένως να γίνει αλαζονικός, ένας περισσότερο ανασφαλής μπορεί να γίνει αδυσώπητος, και ούτω καθεξής.

Στόχος επομένως της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, είναι η ενδυνάμωση της εσωτερικής ωριμότητας του κάθε πολιτικού άντρα και γυναίκας με σκοπό να μπορεί να διαχειριστεί την πιεστική καθημερινότητα, όσο διαρκεί η πολιτική σκηνή και τη ματαίωση όταν τελικά πέσει η αυλαία.

Τι αποζητά κάποιος από τη συμμετοχή του στην πολιτική αρένα;

Πίσω από κάθε μας πράξη πάντα υπάρχει ένα προσωπικό κίνητρο, αυτό άλλωστε είναι και το υγιές. Για να μπει κάποιος στον πολιτικό στίβο, αλλά και σε κάθε άλλο στίβο, είναι λογικό να προσδοκά κάτι και για τον εαυτό του όπως και φαντάζεται τις δικές του προσωπικές νίκες. Ως εκ τούτου μπορεί κάποιος να επιζητά κύρος, αναγνωρισιμότητα, ακόμη και χρήμα. Πάντα υπάρχει δηλαδή μια προσωπική βλέψη και πολλές προσδοκίες. Όταν  οι προσδοκίες δεν γίνονται παραδεκτές φουντώνουν, ακριβώς όμως επειδή θεωρείται ύβρις να υπάρχει προσωπικό κίνητρο, συνηθίζεται να κρύβονται πίσω από το γνωστό : «μπαίνω στην πολιτική για να προσφέρω στον τόπο μου και τους ανθρώπους του». Περισσότερο παραγωγικός στην πολιτική είναι κάποιος που μπορεί να υπηρετεί τις δικές του αξίες, αρκεί αυτές να συμβαδίζουν με το κοινό καλό.

Στην ψυχοθεραπεία η αναζήτηση των προσωπικών κινήτρων φτάνει και σε περισσότερο βαθιά αιτήματα που κουβαλούν οι άνθρωποι, τα οποία μπορεί να αγγίζουν ακόμη και το υπαρξιακό αίτημα της αθανασίας (μέσω φυσικά της θέσης και του έργου) ή τουλάχιστον της υστεροφημίας.

Η «εμμονή» του πολιτικού είναι να αφήσει το στίγμα του; Να τον μνημονεύουν δηλαδή ακόμη και μετά θάνατον;

Ναι είναι μια σημαντική επιθυμία των πολιτικών να θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους  και να μνημονεύονται για τα έργα τους. Δείτε το σε τοπικό επίπεδο: έχουμε σιντριβάνια, γλυπτούς ποταμούς, δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, κ.ο.κ. Δείτε επίσης, την ηδονή στο πρόσωπο όσων κόβουν μια κορδέλα στα εγκαίνια ενός έργου…

κ. Γιαννούση, σας ευχαριστούμε πολύ, είναι βέβαιο ότι από εδώ και στο εξής θα βλέπουμε με άλλη ματιά τους πολιτικούς…

Εγώ σας ευχαριστώ και ελπίζω να ρίξαμε κάποιο φως στα άδυτα της ψυχής του εκάστοτε πολιτικού.

Πηγή: onlarissa.gr

error: Content is protected !!