Οι παιδικές φωνές μας καλούν 19 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης

ad

Γράφει η Μάγδα Καπνιά Δεσποτοπούλου, Ιστορικός – Φιλόλογος

Η παιδική κακοποίηση δεν κάνει διακρίσεις, δεν γνωρίζει κουλτούρα, εθνικότητα και κοινωνική τάξη. Μπορεί να έχει τη μορφή λεκτικής, συναισθηματικής, σωματικής, σεξουαλικής κακοποίησης. Ακόμη, η παραμέληση, η παράλειψη φροντίδας θεωρείται κακοποίηση. Είναι θλιβερό το γεγονός πως σύμφωνα με έρευνες στην Ελλάδα ένα στα δύο παιδιά υποβάλλεται σε κάποια μορφή κακοποίησης. Σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πραγματικά αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας, επειδή το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Και αναρωτιέμαι, όπως και εσείς, πως επιτρέπουμε να υπάρχει αυτός ο σκοτεινός αριθμός περιστατικών; Στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει γιατί εμείς οι ίδιοι ‘’σιωπούμε’’, γιατί εμείς κλείνουμε την πόρτα στις φωνές αυτών των παιδιών, γιατί παραβλέπουμε τις ενδείξεις, δεν επενδύουμε στην συστηματική πληροφόρηση και στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Ως αποτέλεσμα, τα στόματα της κοινωνίας να παραμένουν κλειστά, αφήνοντας τα θύματα να βιώνουν την κακοποίηση στη σιωπή. 

Η οικογένεια αποτελεί το καταφύγιο των παιδιών από την ημέρα της γέννησής τους. Οι καταστάσεις φρίκης που βιώνουν μέσα στην οικογένεια μας ανησυχεί. Τις περισσότερες φορές η βία αρχίζει μέσα από την οικογένεια, από άτομα που το παιδί θεωρεί οικεία και μπορεί εύκολα να παρασυρθεί. Συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες, στο διπλανό διαμέρισμα, στο γείτονα, στο φίλο, στο συγγενή. Αυτός ο πυρήνας ανθρώπων ‘’λερώνει’’ τις ψυχές των παιδιών, τα κακομεταχειρίζεται και τα κακοποιεί, βάζει ‘’φρένο’’ στα όνειρά τους, καταστρέφει την παιδική αθωότητα, τους δημιουργεί τη σκέψη πως αυτό που βιώνουν είναι το επιτρεπτό, με αποτέλεσμα τα θύματα να νιώθουν ενοχή και ντροπή. Οι πληγές των τραυμάτων αρχικά είναι αόρατες, ανεξίτηλα χαραγμένες στις ψυχές ωστόσο. Τα ψυχολογικά και συναισθηματικά τραύματα μπορούν να εμφανιστούν κατά την ενηλικίωση και ο αντίκτυπός τους να συνοδεύει ολόκληρη τη ζωή των θυμάτων.  Κατά συνέπεια, το οικογενειακό περιβάλλον καταλήγει να είναι το μέρος, όπου τα παιδιά και οι έφηβοι βιώνουν το βαθύτερο πόνο.

Κι αν το παιδί μιλήσει; Δεν είναι λίγες οι φορές που το παιδί βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να μιλήσει. Βρίσκει το κουράγιο να προχωρήσει σε αποκάλυψη στο δάσκαλο που εμπιστεύεται, τότε τη σκυτάλη καλείται να αναλάβει ο δάσκαλος και το σχολείο. Ο ρόλος του σχολικού περιβάλλοντος είναι υψίστης σημασίας, τόσο για την πρόληψη μέσω της διαπαιδαγώγησης μαθητών και εκπαιδευτικών όσο και για την καταπολέμηση των κακοποιητικών συμπεριφορών. Το σχολείο έχει αποδείξει πως είναι παρόν και δίπλα σε κάθε μαθητή. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι εκπαιδευτικοί, λόγω της πολύωρης επαφής με τα παιδιά, μπορούν να αντιληφθούν αλλαγές στην πρόοδο και στην συμπεριφορά. Είναι υποχρέωσή μας να αναφέρουμε το γεγονός την ίδια στιγμή. Κρίνεται λοιπόν αναγκαίο να αναπτύξουμε μια ακλόνητη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ δασκάλου – μαθητή, ώστε κάθε παιδί χωρίς δισταγμό να επικοινωνεί μαζί μας. Τέλος, μέσω της έρευνας εάν επαληθευτεί η κακοποίηση, τότε οι Αρμόδιες Αρχές και φορείς καλούνται να αναλάβουν δράση.

Ο εθελοντικός οργανισμός <<Το Χαμόγελο του Παιδιού>> και το σωματείο “ΕΛΙΖΑ” επιτελούν εδώ και χρόνια ανθρωπιστικό έργο, προσφέροντας ανιδιοτελώς τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Η εκστρατεία “Ένα στα Πέντε” του Συμβουλίου της Ευρώπης στην Ελλάδα πληροφορεί και ευαισθητοποιεί την ελληνική κοινωνία, αλλά κυρίως ενημερώνει τους ανήλικους, ώστε να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό άγγιγμα. Επίσης, το Εθνικό Σχέδιο Δράσης της πολιτείας για τη προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση, ήδη μέσα από ποικίλες δράσεις, θέτει ως προτεραιότητα την προστασία των Δικαιωμάτων των Παιδιών και γίνεται ασπίδα προστασίας της ανηλικότητας. Ο καλύτερος τρόπος για την πρόληψη είναι η ενημέρωση, μιλήστε στα παιδιά σας, ενώστε τη φωνή σας με τη δική τους φωνή. Φροντίστε να θεμελιώσουν στη ζωή τους τις αξίες της ευγένειας, της αγάπης, του σεβασμού, της πνευματικής και νοητικής καλλιέργειας, ώστε να διαμορφώσουν την προσωπικότητά τους και το ήθος τους.

Η υποψία αρκεί για να κινητοποιηθούμε. Χωρίς αναβολή! Καταγγέλλουμε την παιδική κακοποίηση είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα. Που μπορώ να αναφέρω περιστατικά παιδικής κακοποίησης; Τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας: 11525 της Ένωσης <<Μαζί για το Παιδί>>, 1056 του οργανισμού “Χαμόγελο του Παιδιού”, 800 11 32 000 του “Συνηγόρου του Πολίτη για Παιδιά”. Δείχνουμε ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στην κακοποίηση ανηλίκων. Το οφείλουμε στα παιδιά όλου του κόσμου, το οφείλουμε στο παιδί μας.

Διαβάστε τις ειδήσεις του TheNewspaper στο Google News

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber για πιο γρήγορη ενημέρωση

error: Content is protected !!