Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας Mentor – L&B Coach
Την άκουσε στον δρόμο — χωρίς να την ψάχνει. Μια ατάκα πεταμένη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που περπατούσαν μπροστά του, σαν να ήταν τίποτα: «Δεν είναι ότι δεν προλαβαίνω… είναι ότι δεν έχω χώρο». Δεν την είπε καν θυμωμένα. Την είπε ήρεμα, σχεδόν σαν παρατήρηση. Κι όμως, κάτι μέσα του έκανε ένα μικρό κλικ. Όχι επειδή ήταν σπουδαίο. Επειδή ήταν ακριβές.
Στάθηκε για ένα δευτερόλεπτο, σαν να άφησε τη στιγμή να τον ακουμπήσει. Και μετά συνέχισε. Η μέρα δεν άλλαξε. Το πρόγραμμα δεν έσβησε. Αλλά ο εσωτερικός τόνος μετακινήθηκε: από το “τρέχω” στο “ακούω”. Από το “πρέπει” στο “τι είναι αλήθεια εδώ;”.
Στον καφέ, λίγο αργότερα, δεν υπήρχε τίποτα που να μοιάζει με έμπνευση. Ένα τραπέζι, ένας ήχος από φλιτζάνια, ένα παράθυρο που άφηνε το φως να πέφτει πάνω στις άκρες των πραγμάτων. Κι όμως, εκεί έγινε το επόμενο μικρό συμβάν: κάποιος δίπλα του άφησε το κινητό ανάποδα, σαν να έκανε μια άρνηση χωρίς να την ανακοινώσει. Δεν ήταν “κανόνας”. Δεν ήταν δήλωση. Ήταν μια κίνηση τόσο μικρή που σχεδόν χανόταν.
Τον παρατήρησε να γέρνει προς τον άνθρωπο απέναντί του, να ακούει χωρίς να ψάχνει τι θα πει μετά, να μην κοιτάζει κάθε λίγο τον χρόνο. Κι αυτό, χωρίς λόγια, του είπε κάτι: η προσοχή δεν ήταν πολυτέλεια. Ήταν στάση. Ένας τρόπος να κρατάς την ημέρα σου από μέσα.
Στο γραφείο, η σπίθα ήρθε από κάτι εντελώς γήινο. Ένα email που έπρεπε να σταλεί “γρήγορα” και “να είμαστε όλοι καλυμμένοι”. Οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν όπως βγαίνουν συνήθως: πολλές, προσεκτικές, λίγο θολές. Και τότε θυμήθηκε την ατάκα του δρόμου: “δεν έχω χώρο”.
Κάτι άρχισε να καθαρίζει. Έσβησε μισές προτάσεις, έκοψε διπλές εξηγήσεις, άφησε μια φράση που στεκόταν μόνη της: «Μπορώ να το παραδώσω Παρασκευή». Τίποτα άλλο. Ούτε απολογία, ούτε παραπανίσια ευγένεια που κρύβει φόβο. Μια καθαρότητα που δεν επιτίθεται. Και ξαφνικά το σώμα ηρέμησε. Σαν να ίσιωσε η αναπνοή. Δεν γεννήθηκε “ιδέα” με τη φανταχτερή έννοια. Γεννήθηκε χώρος.
Το βράδυ, στο σπίτι, η στιγμή ήταν ακόμη πιο μικρή. Ένα πιάτο που έμεινε στον νεροχύτη από βιασύνη. Ένα φως στο σαλόνι που έμενε κλειστό ενώ είχε ήδη σκοτεινιάσει. Μια σκέψη “άσε το, δεν πειράζει”. Κι όμως, κάτι τον σταμάτησε. Όχι η τελειομανία. Η ανάγκη να μη γίνει η κούραση ο μόνιμος τρόπος που ζει.
Άναψε το φως. Έπλυνε το πιάτο. Έβαλε το ποτήρι στη θέση του. Όχι σαν αγγαρεία. Σαν μια μικρή δήλωση: εδώ μέσα θέλω να αναπνέω. Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, κατάλαβε τι ήταν αυτό που τον είχε απασχολήσει όλη μέρα: δεν του έλειπαν οι ιδέες. Του έλειπε η προσοχή στη στιγμή που γεννάει ιδέες.
Γιατί οι ιδέες, συχνά, δεν γεννιούνται όταν “κάθεσαι να σκεφτείς”. Γεννιούνται όταν κάτι σε ακουμπά και δεν το προσπερνάς. Όταν μια ατάκα στο δρόμο σε μετακινεί. Όταν μια μικρή κίνηση σε κάνει να δεις τον εαυτό σου αλλιώς. Η ιδέα δεν είναι κεραυνός. Είναι προσοχή σε μια στιγμή.
Και το πιο παράξενο είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα μεγάλο για να συμβεί αυτό. Χρειάζεται μόνο να μην είσαι μόνιμα αλλού.
Αργότερα, ψάχνοντας στις τσέπες του μπουφάν, βρήκε ένα μικρό αντικείμενο που είχε ξεχάσει: ένα κέρμα. Τίποτα ιδιαίτερο. Το κράτησε στην παλάμη, σαν να έπιανε ξανά εκείνη την πρώτη σπίθα. Όχι για την αξία του. Για την υπενθύμιση ότι οι στιγμές έχουν βάρος, αν τις αφήσεις να το έχουν.
Και κράτησε μέσα του τη φράση που κάνει τη δημιουργικότητα να κατεβαίνει στο έδαφος:
«Δημιουργικότητα είναι να δίνεις μορφή στη μέρα σου — όχι να περιμένεις έμπνευση.»
