Με την προαναγγελία από την Κρήτη της δημιουργίας νέου κόμματος από τον Α.Σαμαρά,ο Μάϊος – Ιούνιος μας έφερε τρία νέα κόμματα.
Είχαν προηγηθεί,κατά σειρά εμφάνισης, η Μ.Καρυστιανού και ο Α.Τσίπρας. Διαμορφώνεται λοιπόν σιγά – σιγά,ο πολιτικός χάρτης των επόμενων εκλογών,με ορισμένα πρωτότυπα και «καινοτόμα» χαρακτηριστικά.
Ένα κυρίαρχο κόμμα, η ΝΔ, αλλά με ποσοστά που απέχουν πολύ από την αυτοδυναμία.
Δυο-τρία κόμματα να ανταγωνίζονται για τη δεύτερη θέση, το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και (αν αντέξει…) η Καρυστιανού. Καμμιά δεκαριά κόμματα να διεκδικούν την είσοδο στη Βουλή, κάποια να «φλερτάρουν» με διψήφιο εκλογικό ποσοστό και κάποια να δίνουν τη μάχη επιβίωσης πέριξ του 3%.
«Ουάου» που θα έλεγε ο Γιάνης Βαρουφάκης. «Η αναρχία στην εξουσία», ένα παραφρασμένο σύνθημα του «γαλλικού Μάη». «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» ο Πρόεδρος Μάο.
Δεν ξέρω ποια απ΄όλα αυτά τα ρητά ισχύει, πάντως το μόνο βέβαιο είναι ότι οι προσεχείς εκλογές δεν θα μοιάζουν ιδιαίτερα σε καμμιά από τις αμέσως προηγούμενες. Κάποιες ομοιότητες πάντως με τον «διπλό εκλογικό σεισμό» του 2012 είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι και η συνέχεια να μην είναι ίδια…
Ο Μητσοτάκης, μόνος στο σπίτι
Μια προσπάθεια ανάγνωσης αυτού του πρωτότυπου προεκλογικού τοπίου πρέπει να ξεκινά από τα εύκολα και τα δεδομένα, πριν μεταβούμε στα δύσκολα και τα σύνθετα.
Για τον Κ.Μητσοτάκη και τη ΝΔ υπάρχει η μοναξιά της κορυφής. Με μια διπλή και αντιφατική έννοια όμως.
Γιατί από τη μια, η μοναξιά σημαίνει ότι δεν απειλείται η πρωτοκαθεδρία της ΝΔ. Από την άλλη το τίμημα είναι ότι ο Πρωθυπουργός βρίσκεται κυριολεκτικά σε μια θέση που δεν μπορεί να θεωρείται και επίζηλη: μόνος εναντίον όλων ή όλοι απέναντι του.
Να φωτογραφίσουμε το «όλοι». Απέναντι στον Μητσοτάκη, συμπαρατάσσονται ο Σαμαράς, ο Καραμανλής, ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης, οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί στη Βουλή και έξω από τη Βουλή. Αυτός είναι ο πρώτος κατάλογος.
Στη δεύτερη λίστα, δυο-τρία ισχυρά επιχειρηματικά (και εκδοτικά) συμφέροντα που δεν κρύβουν την αγωνία τους να τον ξεφορτωθούν.
Με τέτοιο συνωστισμό, το «Τι καλή η μοναξιά» είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να το απολαύσει ο πρωθυπουργός. Ούτε σαν τραγουδάκι.
Ολος αυτός ο συνωστισμός των «απρόθυμων» να αποδεχθούν μια τρίτη θητεία του Κ. Μητσοτάκη, παρότι πρόκειται για την πιο ετερόκλητη και αταίριαστη παρέα που έχει γεννήσει η πολιτική ζωή της χώρας, συντονίζεται από την πολιτική συγκυρία σε έναν κοινό στόχο. Ο οποίος, για να έχουμε και λίγο σασπένς, μπορεί να περιγραφεί ως «Επιχείρηση με Κωδικό 25».
Για να το μεταφράσουμε ,σκοπός της ετερόκλητης συμμαχίας των «απροθύμων» είναι το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ να κατέβη από το 25%, άρα να μην κερδίσει το μπόνους των εδρών που προβλέπεται από το ισχύον εκλογικό σύστημα.
Για όλους αυτούς η προοπτική μιας ΝΔ κάτω από το 25% σημαίνει «Μητσοτάκης τέλος». Μια προοπτική με την οποία μπορεί να συμμφωνήσει και η πραγματική ζωή.
Τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της πολιτικής φαντασίας,τα οποία όμως στην – τότε – μετεκλογική περίοδο που θα προκύψει,είναι πολύ πιθανό να κατέβουν στη σφαίρα του ρεαλισμού και της πραγματικότητας.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι το φάντασμα που θα πλανάται πάνω από την πολιτική ζωή θα είναι ότι αυτή η ετερόκλητη συμμαχία των «απροθύμων» θα θελήσει να επιβάλλει τη δημιουργία μιας «κυβέρνησης ειδικού σκοπού».
Με ειδικούς σκοπούς π.χ. την κάθαρση, τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές και ότι άλλο βάλουν στο μυαλό τους οι «απρόθυμοι».
Και με συγκεκριμένο χρόνο λήξης. Αλλωστε ο πραγματικός σκοπός είναι το τέλος του Μητσοτάκη. Ενα ανάποδο déjà vu της περιόδου 1989-90.
Οσο για τη σύνθεσή της; Με κάθε καρυδιάς καρύδι μέσα για να δημιουργηθεί μια κυβερνητική πλειοψηφία των 151 βουλευτών. Ακόμη και με την ανοχή του ΚΚΕ. Με πρωθυπουργό οποιονδήποτε μπορεί να διασφαλίσει την πλειοψηφία.Ακόμη και από τη ΝΔ.
Σας φαίνεται απίθανο αυτό το σενάριο, μακρυνό, λίγο «Μίκυ Μάους»;
Τότε μάλλον η φαντασία σας είναι εμφανώς περιορισμένη. Δείτε το λοιπόν σαν «υπόθεση εργασίας» και τα ξαναλέμε. Οχι πολύ μακριά. Αλλωστε το Φθινόπωρο είναι κοντά.
Ερχεται αμέσως μετά το καλοκαίρι…
Πηγή: ieidiseis.gr
