Πίσω από τις κλειστές πόρτες των παρασκηνίων της πολιτικής και επιχειρηματικής ζωής διακινείται, σχεδόν ψιθυριστά, ένα «σχέδιο» (προσοχή στα εισαγωγικά). Το σχέδιο αυτό θέτει ως ορίζοντα τις επόμενες εκλογές και έχει την κωδική ονομασία «25».
Τι σημαίνει αυτός ο κωδικός αριθμός; Ότι είτε είναι πιθανό, είτε κάποιοι το θέλουν, είτε δουλεύουν γι’ αυτό, διαλέξτε όποια εκδοχή θέλετε, η ΝΔ να πέσει κάτω από τον πήχυ του 25% στις εκλογές.
Άρα να μην έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει το «μπόνους» των βουλευτικών εδρών που προβλέπει ο ισχύων εκλογικός νόμος για το πρώτο κόμμα. Με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη κυβέρνηση τη λεγόμενη «ειδικού σκοπού». Χωρίς βέβαια τη ΝΔ και κυρίως χωρίς τον Κ. Μητσοτάκη.
Η αριθμητική των εκλογών
Πολύπλοκα πράγματα; Όχι και τόσο. Πριν φτάσουμε στον «ειδικό σκοπό» αυτής της ενδεχόμενης κυβερνητικής λύσης μετά τις εκλογές, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στην Πολιτική «εν αρχή ην το …μέτρημα», η απλή αριθμητική δηλαδή. Πάμε να δούμε λοιπόν την κατανομή των εδρών στην επόμενη Βουλή με βάση ένα σενάριο συσχετισμών των κομμάτων, όπως προκύπτει από τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις. Και από τις επιθυμίες των «ειδικοσκοπητών» βέβαια.
Η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα με ποσοστό 24,9%. Αυτό σημαίνει ότι στην επόμενη Βουλή, χωρίς το μπόνους, θα διαθέτει 75 βουλευτές. Το κόμμα Τσίπρα έρχεται δεύτερο με 16%, άρα με 48 βουλευτές περίπου. Ακολουθούν στην τρίτη θέση το ΠΑΣΟΚ με 13% και η Καρυστιανού με 10%.
Όπερ σημαίνει 39 βουλευτές περίπου για τον Ανδρουλάκη και 30 για την «Ελπίδα». Ας πούμε ότι στη συνέχεια ακολουθεί το ΚΚΕ και έπονται τρία κόμματα στη ζώνη του 7% με κάπου 20 βουλευτές το καθένα, δηλαδή ο Βελόπουλος, η Ζωή και ο Σαμαράς. Και στο τέλος, μπαίνει και ο αγωνιστής Βαρουφάκης στη Βουλή με 3% και 9 βουλευτές.
Έστω, λοιπόν ότι αυτό είναι το σενάριο της επόμενης ημέρας στη Βουλή, με βάση ποσοστά κομμάτων που δεν απέχουν πολύ από τα νούμερα που δίνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις. Με εξαίρεση βέβαια τη ΝΔ, αλλά όπως είπαμε χρησιμοποιήσαμε την υπόθεση εργασίας ή το «σχέδιο» των «ειδικοσκοπητών», γιατί αυτό θέλουμε να περιγράψουμε.
Ο «ειδικός σκοπός»
«Τώρα; τι γίνεται τώρα;» που ρώταγε και ο μακαρίτης ο Βασίλης Καράς. Αν προσθέσουμε την εκλογική δύναμη της ΕΛΑΣ, του ΠΑΣΟΚ, της Καρυστιανού, του Σαμαρά, της Ζωής, του Βελόπουλου και του Βαρουφάκη, τότε συγκεντρώνεται ο αριθμός 186 βουλευτές. Μια άνετη κυβερνητική πλειοψηφία, ακόμη και αν κάποιοι λείπουν από την παρέα.
Θα μου πείτε είναι δυνατό να συναθροίζεται έτσι μια κυβερνητική πλειοψηφία από τόσο ετερόκλιτα πρόσωπα, κόμματα και ιδεολογίες, να καταλήγουν σε μια κυβέρνηση και όλοι μαζί να επιλέγουν και κάποιον για πρωθυπουργό; Το ερώτημα είναι προφανώς βάσιμο. Με μια μικρή λεπτομέρεια.
Όλα αυτά τα κόμματα και οι προσωπικότητες διαφωνούν σε όλα, αλλά συμφωνούν σε κάτι πολύ βασικό: να φύγει ο Μητσοτάκης. Αυτός είναι ο «ειδικός σκοπός» για τον οποίο γράφαμε στην αρχή ότι ακούγεται ψιθυριστά στα πολιτικά και επιχειρηματικά παρασκήνια.
Μια «κυβέρνηση ειδικού σκοπού» λοιπόν με συγκεκριμένη διάρκεια (πχ.12 μηνών) και με αποστολή την «κάθαρση». Με κεντρική κατεύθυνση να διερευνηθούν για παράδειγμα, οι υποθέσεις των υποκλοπών και των Τεμπών και εμφανή (και αποκρυπτόμενο) στόχο τα Ειδικά Δικαστήρια.
Θα μου πείτε είναι δυνατόν η χώρα να επιχειρήσει ένα «μακροβούτι» από το 2026 στο 1989 και να ξαναγυρίσουμε στα ίδια; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω, δεν το νομίζω και πολύ περισσότερο βέβαια δεν το επιθυμώ. Γιατί μιλάμε για ένα σενάριο καταστροφής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν το ακούω. Και δεν το βλέπω. Και ότι προτιμώ από τον ρόλο της στρουθοκαμήλου αυτόν της Κασσάνδρας. Με το αναγκαίο τίμημα.
Πηγή: ieidiseis.gr
