Η εικόνα είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες στους Βολιώτες. Δεκάδες παλιά βαγόνια, παρατημένα στις σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις της πόλης, σκουριάζουν κάτω από τον ήλιο και τη βροχή, συνθέτοντας ένα θλιβερό σκηνικό εγκατάλειψης. Ένα πραγματικό «νεκροταφείο βαγονιών» στο κέντρο της πόλης, που όχι μόνο προσβάλλει την αισθητική της περιοχής, αλλά αποτελεί και μνημείο αδιαφορίας.
Την ώρα που ο ΟΣΕ και οι αρμόδιοι φορείς προχωρούν σε διαδικασίες απομάκρυνσης παλαιού τροχαίου υλικού από περιοχές της Μακεδονίας, της Θράκης και της Φθιώτιδας, ο Βόλος φαίνεται να μένει για ακόμη μία φορά εκτός σχεδιασμού. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί μια πόλη με τόσο ισχυρή σιδηροδρομική ιστορία εξακολουθεί να φιλοξενεί εκατοντάδες τόνους παλιοσίδερων που δεν εξυπηρετούν κανέναν σκοπό.
Ανάμεσα στα εγκαταλελειμμένα βαγόνια βρίσκονται κομμάτια της σιδηροδρομικής ιστορίας της χώρας. Όμως η διατήρηση της ιστορίας δεν ταυτίζεται με την εγκατάλειψη. Όσα έχουν ιστορική αξία πρέπει να συντηρηθούν και να αξιοποιηθούν μουσειακά. Τα υπόλοιπα οφείλουν να απομακρυνθούν άμεσα.
Ο Βόλος δεν μπορεί να παραμένει η «πίσω αυλή» του ελληνικού σιδηροδρόμου. Δεν μπορεί να φιλοξενεί εσαεί ένα απέραντο πάρκινγκ άχρηστου τροχαίου υλικού, την ώρα που η πόλη διεκδικεί αναβάθμιση των υποδομών της και καλύτερη ποιότητα ζωής για τους κατοίκους της.
Το ερώτημα είναι απλό: αν η εκκαθάριση μπορεί να γίνει σε άλλες περιοχές της χώρας, γιατί όχι και στον Βόλο; Και κυρίως, πόσα ακόμη χρόνια θα χρειαστεί να περιμένει η πόλη για να πάψει να θυμίζει νεκροταφείο βαγονιών;
