«Ετοιμαζόμαστε όχι μόνο να δώσουμε τη μάχη των εκλογών, αλλά να κυβερνήσουμε. Είμαστε η εναλλακτική μιας φθαρμένης, διεφθαρμένης και αποτυχημένης κυβέρνησης». Καλοδεχούμενοι, θα σκεφθεί όποιος το ακούει.
Ευλόγως το μυαλό του πάει σε κάποιους – δηλαδή ένα κόμμα με τον επικεφαλής και τα στελέχη του – που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους στην αντιπολίτευση και κρίνουν ότι έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις να αναλάβουν οι ίδιοι τη διακυβέρνηση. Έτσι συμβαίνει στην πολιτική…
Σοκάρει η συνειδητοποίηση ότι αυτός που μιλάει, ως επί θύραις Πρωθυπουργός, είναι κάποιος που έχει ξανακυβερνήσει, αλλά ήταν απολύτως απών στην κοινοβουλευτική περίοδο που εκπνέει: απέφυγε όπως ο διάολος το λιβάνι να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση που βεβαιώνει ότι θα αντικαταστήσει.
Από πού στην ευχή, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκει το κουράγιο να βεβαιώνει όσους ο ίδιος έχρισε ως «στελέχη» στο κόμμα του ότι την επόμενη των εκλογών θα τον βρει στην πρωθυπουργία;
Εγκατέλειψε τη Βουλή και τον ρόλο του αρχηγού της μείζονος αντιπολίτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες στις προηγούμενες εκλογές, διέσυρε το κόμμα με το οποίο είχε κυβερνήσει και βρίσκεται στα «μπετά» με την οικοδόμηση ενός καινούργιου φορέα. Που μέχρι στιγμής δεν έχει να επιδείξει στον πολιτικό στίβο τίποτε περισσότερο από τον ίδιο!
Οι δημοσκοπήσεις και η νέα ΕΛ.Α.Σ.
Στις δημοσκοπήσεις – με όση αξία έχουν – η νεοπαγής ΕΛ.Α.Σ. του βρίσκεται πολύ πίσω από το κυβερνών κόμμα και μακριά από πλειοψηφικά ποσοστά. Και ο ίδιος δραματικά δεύτερος σε «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία».
Πριν από τα μπάνια του λαού το κόμμα του εμφανιζόταν, δημοσκοπικά πάντα, μπροστά από το ΠΑΣΟΚ. Αλλά με μικρότερη επιρροή από όση είχε ο ίδιος όταν εγκατέλειψε τον πεζό κόσμο του Κοινοβουλίου και αναχώρησε σε… πολιτική ενημέρωση στις δυο πλευρές του Ατλαντικού.
Μην κρυβόμαστε πίσω από τον Τσίπρα μας: τα συμφραζόμενα από τα πρώτα βήματα της ΕΛΑΣ – διασπάσεις του «τροφοδότη» ΣΥΡΙΖΑ, ισχνές συγκεντρώσεις στις παρουσιάσεις της «Ιθάκης», αδύναμη πολιτική στελέχωση, ερασιτεχνική εκπροσώπηση, πολυφορεμένη ρητορική, απουσία ιδεολογικού στίγματος με οραματικά στοιχεία, απίστευτη απουσία θέσεων εξωτερικής πολιτικής – δεν προοιωνίζονται κυβερνώσα πλειοψηφία.
Στον δημόσιο λόγο του κόμματος, οι αντιφάσεις, οι πλεονασμοί, οι αμφισημίες, οι εκθέσεις ιδεών και οι διακηρύξεις καλών προθέσεων δεν φτάνουν στην κοινωνία ως συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης.
Ανάμεσα σε άλλα λείπει και η… εμπιστοσύνη στον επικεφαλής – που δεν είναι νέος, όπως εμφανίζεται. Η διαβεβαίωση Τσίπρα προς τους επιτελείς του ότι θα κυβερνήσει «γιατί γνωρίζουμε καλά ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή», τείνει σε υποκατάσταση της πολιτικής από τη μεταφυσική. Ιδίως όταν προεξοφλεί και την… αυτοδυναμία του!
«Μόνος αντίπαλος η σημερινή κυβέρνηση»
Αν μη τι άλλο, σε κανένα σημείο της ομιλίας του προς τους «τομεάρχες» του δεν έκανε την παραμικρή νύξη για «προοδευτική διακυβέρνηση» – με την έννοια της κυβερνητικής συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων.
Όρισε ότι «μόνος αντίπαλος της ΕΛ.Α.Σ. είναι η σημερινή κυβέρνηση και κανείς άλλος». Με τρόπο που λειτουργεί συμπληρωματικά με την εκλογική στρατηγική της… ΝΔ, ότι «μόνος αντίπαλός της είναι η ΕΛ.Α.Σ.».
Ο Τσίπρας μιλάει σαν να μην θεωρεί ότι υπάρχουν όμορες δυνάμεις και εν δυνάμει «φυσικές» συμμαχίες με άλλα προοδευτικά κόμματα. Μετά την ΕΛ.Α.Σ. το χάος. Έτσι, εκτός από τους Συριζαίους, αγνοεί και όσους από το ΠΑΣΟΚ προσδοκούν σε συμπράξεις μαζί του.
Καλές είναι οι μεγάλες προσδοκίες, αλλά τα δεδομένα δεν τον στέλνουν στον ράφτη του για πρωθυπουργικό κουστούμι. Συμβαίνει κάτι και δεν το έχουμε αντιληφθεί; Κάνει ενέσεις αυτοπεποίθησης, έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου ή απλώς ο Τσίπρας έπαθε… ΠΑΣΟΚ; Της εποχής που έβαζε στοιχήματα για «πρώτο κόμμα έστω μια ψήφο».
Στην πολιτική η αισιοδοξία είναι κινητήρια δύναμη και ευλόγως ένας πρώην Πρωθυπουργός μπορεί να βλέπει τον εαυτό του να επιστρέφει στον ίδιο ρόλο. Δεν συντρέχουν βεβαίως οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις, αλλά δεν αποκλείεται ως τις εκλογές να υπάρξουν. Και να μιλάμε για όραμα, που είδε ο ίδιος πριν από τους άλλους.
Ένα κόμμα-φάντασμα
Μέχρι στιγμής, όμως, υπάρχει μόνο ένα κόμμα-φάντασμα. Με αξιοπρόσεκτα θερμή υποστήριξη από δυνάμεις τις οποίες θα… ανατρέψει και εντελώς στα σπάργανα – χωρίς δυναμική ενηλικίωσης που θα αφήσει πίσω τις «παιδικές ασθένειες».
Στεγάζεται στα γραφεία ενός ΙΧ «Ινστιτούτου», δεν έχει πόρους, όπως ισχυρίζεται, δεν διαθέτει οργανωτικό ιστό με κομματικές οργανώσεις βάσης, δεν ανιχνεύεται η παρουσία του στα Συνδικάτα, την Αυτοδιοίκηση, τις Αγροτικές Ενώσεις, τους μεγάλους κοινωνικούς φορείς, δεν εκπροσωπείται στην τρέχουσα Βουλή, δεν διαθέτει διακριτή κυβερνώσα ομάδα, δεν, δεν…
Στην ουσία δεν υπάρχει πολιτικός φορέας σε ολοκληρωμένη μορφή, με εσωτερικές διαδικασίες και διακτίνωση στην κοινωνία. Υπάρχει μόνο μια ομάδα – ακολούθων του Τσίπρα, από τη δεξαμενή του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ. Με ποια εφόδια, λοιπόν, θα επικρατήσει στις εκλογές;
Το μοναδικό «άσσετ» της ΕΛ.Α.Σ. είναι ο ιδρυτής και αρχηγός της – με τη χαρισματική σκηνική παρουσία και την εμπειρία του πρώην Πρωθυπουργού. Αλλά και με τα αρνητικά που τον συνοδεύουν στη διαδρομή του και τον ίδιο ως προσωπικότητα.
Έχει ήδη ηττηθεί σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις από τον αντίπαλο που είναι βέβαιος ότι θα κατανικήσει – επικαλούμενος πρωτίστως το αρνητικό πακέτο της κυβερνητικής δράσης του Μητσοτάκη. Και την ορατή λαϊκή δυσφορία που προκαλεί, με την ταξική πολιτική του, τα σκάνδαλα, την αποδιάρθρωση των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας κ.λπ.
Ο τρόπος, όμως, που το παρουσιάζει ως διάδοχός του στη διακυβέρνηση, συνιστά σόφισμα: στην εκλογική θήρα κατά της απερχόμενης κυβέρνησης, υπάρχουν και άλλοι κυνηγοί. Πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ: παρά τις αδυναμίες του, ο «κοιμισμένος γίγαντας» του ιστορικού βάθους του μπορεί να αφυπνιστεί.
Η μάχη στον χώρο της αντιπολίτευσης
Η ΕΛ.Α.Σ. – ή καλύτερα ο κατά Κοτζιά «χώρος Τσίπρα» – στις εκλογές θα κινηθεί στην, όχι και πολύ ευρύχωρη, ζώνη ανάμεσα στο ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ. Θα έχει, όμως, στο μαλακό υπογάστριό της άλλους… πέντε αντίπαλους από την ίδια μήτρα.
Μ’ αυτούς πρέπει να μοιραστεί τη λαϊκή απήχηση αυτής της ζώνης. Ειδικά μετά την αποτυχία Τσίπρα να εξαφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, όσοι απέμειναν στην Κουμουνδούρου θα είναι πολύ σκληροί μαζί του – και καλά ξεμπερδέματα.
Αν παρ’ όλα αυτά ο πρώην Πρωθυπουργός διαθέτει την μάλλον υπερφυσική δυνατότητα – α λα Μαίρη Πόπινς – να μετατρέψει την ΕΛΑΣ του από ασταθές μόρφωμα σε κόμμα-θριαμβευτή της κάλπης – και να καταστήσει τη ΝΔ επόμενη αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ τρίτο κόμμα και ούτω καθεξής – θα γράψει ιστορία.
Η Καρυστιανού πάντως – προς Θεού, καμία σύγκριση – που έβλεπε τα πλήθη να αδημονούν για τη μέλλουσα πρωθυπουργία της, ξύπνησε απότομα και η δημοσκοπική γιγάντωση όνειρο ήταν και πάει…
Στον μισό και πλέον αιώνα της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να επιστρέψει. Αλλά ήταν ο Ανδρέας, είχε το φωτοστέφανο της «Αλλαγής» και οι ιστορικές συνθήκες ήταν με το μέρος του. Αν κάποιος βλέπει πολιτικά ισοδύναμα και ιστορικές αναλογίες… να το κοιτάξει.
Πηγή: ieidiseis.gr
