Υπάρχουν αριθμοί που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση. 1.500 μερίδες φαγητού κάθε μέρα από τα «Σπίτια Γαλήνης» της Μητρόπολης Δημητριάδος σημαίνουν 1.500 ανθρώπινες ανάγκες. Ανθρώπους που, σε πολλές περιπτώσεις, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμη και το καθημερινό τους γεύμα.
Και αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή εικόνα της εποχής: πίσω από τις συζητήσεις για ανάπτυξη, οικονομικούς δείκτες και βελτίωση των εισοδημάτων, υπάρχουν συμπολίτες μας που μετρούν τα χρήματα μέχρι το τελευταίο ευρώ. Ηλικιωμένοι με μικρές συντάξεις, άνεργοι, οικογένειες που πιέζονται από ενοίκια, λογαριασμούς και ακρίβεια. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, όχι κάποιας μακρινής και αόριστης «ευάλωτης ομάδας».
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, πρέπει να αναγνωριστεί το έργο της Μητρόπολης Δημητριάδος και Αλμυρού. Χωρίς μεγάλα λόγια, τα «Σπίτια Γαλήνης» βάζουν καθημερινά φαγητό στο τραπέζι εκατοντάδων ανθρώπων, με τη βοήθεια εθελοντών και όσων στηρίζουν αυτή την προσπάθεια.
Βέβαια, υπάρχει και ένα ερώτημα που δεν πρέπει να προσπερνάμε: σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία, γιατί χρειάζεται η Εκκλησία και η φιλανθρωπία να καλύπτουν σε τέτοια έκταση μια τόσο βασική ανάγκη; Ευτυχώς που υπάρχουν και το κάνουν. Αλλά οι 1.500 μερίδες δεν είναι μόνο λόγος για ένα «μπράβο» στη Μητρόπολη. Είναι και ένας αριθμός που πρέπει να προβληματίσει όσους έχουν την ευθύνη της κοινωνικής πολιτικής.
Γιατί το πραγματικά καλό νέο θα ήταν κάποια μέρα τα «Σπίτια Γαλήνης» να χρειάζεται να μαγειρεύουν για πολύ λιγότερους. Όχι επειδή θα μειώθηκε η προσφορά, αλλά επειδή θα μειώθηκαν οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από αυτήν.
