Πρώτα οι πληροφορίες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη: ο πραγματικός στόχος του στις εκλογές δεν είναι ασφαλώς η αυτοδυναμία που διατυμπανίζει, αλλά η παραμονή στην πρωθυπουργία με τρεις επιδιώξεις που τροφοδοτούν η μία την άλλη.
Τι θέλει να πετύχει στις εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης
Πρώτη: Να υπερβεί το 25% για να πάρει το μπόνους του εκλογικού νόμου, με τη βεβαιότητα ότι το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί μαζί του και αν λείπουν έδρες για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα τις εξασφαλίσει με προσχωρήσεις από την ακροδεξιά.
Προσοχή: δεν θα επιδιώξει συνεργασία με κάποιο από τα κόμματα του χώρου. Κάποιος που αισθάνεται… μετεμψύχωση του Ελευθερίου Βενιζέλου —και διάδοχος του Σημίτη— δεν θα το έκανε. Απλώς θα εξασφαλίσει τις απαιτούμενες προσχωρήσεις μεμονωμένων βουλευτών, με τον παραδοσιακό… μητσοτακικό τρόπο.
Σ’ αυτό το σχέδιο ο Σαμαράς θεωρείται αντιμετωπίσιμο εμπόδιο. Εκτός αν υπάρξει δημόσια αποκήρυξη του Μητσοτάκη από τον μακροβιότερο πρόεδρο της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή. Απίθανο.
Δεύτερη: Ο απόλυτος προσωπικός έλεγχος της μισής —νέας— Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, με την έννοια της τυφλής αφοσίωσης προσωπικά στον ίδιο. Είναι το εργαλείο συμμετοχής του στις μετεκλογικές διεργασίες και η άμυνά του απέναντι σε δικαστικές περιπέτειες, αν σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς αυτόν —με πρωθυπουργό από τη ΝΔ ή άλλον.
Η τρίτη επιδίωξη είναι κάπως περίεργη, αλλά ουσιαστική: το δεύτερο κόμμα να κολλήσει πέριξ του 12%. Οπότε ο ίδιος, με όποιο ποσοστό κι αν του δώσει η κάλπη, να έχει τον πρώτο λόγο ως «νικητής». Όσοι τρόποι υπάρχουν για να εξασφαλιστεί αυτή η προϋπόθεση χρησιμοποιούνται. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις και τη μιντιακή διαμόρφωση της επικαιρότητας και στα εφήμερα παιχνίδια της.
Όχι τυχαία, η Καρυστιανού σκέπασε τον επικοινωνιακό ουρανό όταν ο Τσίπρας επρόκειτο να ανακοινώσει κόμμα και οι οιωνοί στη Δημοκρατική παράταξη έδειχναν Ανδρουλάκη. Αφού ο στόχος επιτεύχθηκε, το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε πίσω από την ΕΛΑΣ, που είχε την ψευδαίσθηση ότι καπαρώνει τη δεύτερη θέση.
Αλλά κάθε θαύμα… τρεις μήνες: η δημοσκοπική ψαλίδα κλείνει και η διαφορά μεταξύ τους βρίσκεται στα όρια του στατιστικού λάθους. Με σημείο αναφοράς τις εκλογές του 2023, ο Ανδρουλάκης ανεβαίνει και ο Τσίπρας κατεβαίνει.
Έτσι το παιχνίδι για τη δεύτερη θέση μένει ανοιχτό. Οι επικεφαλής και των δύο κομμάτων το αντιλαμβάνονται και γκαζώνουν.
Οι εκατέρωθεν δυσκολίες είναι εμφανείς: η ΕΛΑΣ δεν διαθέτει κομματικό ιστό και καθαρή ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα. Παραμένει φορέας… υπό κατασκευή, με βασικά υλικά τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ είναι υπαρκτό κόμμα και είναι ορατό παντού, αλλά υστερεί σε ηγεσία με επάρκεια. Ο πραγματικός χαρακτήρας της αναμέτρησής τους είναι: Τσίπρας εναντίον ΠΑΣΟΚ και αντιστρόφως.
Ακριβώς επειδή η αναμέτρηση για τη δεύτερη θέση έχει την ιδιομορφία «ένα πρόσωπο εναντίον ενός κόμματος», το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάει στις εκλογές με καλύτερες προϋποθέσεις και η ΕΛΑΣ να δει τη σκόνη του, καθώς δεν έχει επιλογές, πέρα από τον ίδιο τον Τσίπρα.
ΠΑΣΟΚ: 4 απλές κινήσεις
Θα χρειαστούν όμως κάποιες κινήσεις από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη. Δείχνουν δύσκολες, αλλά θα αποδειχθούν αποτελεσματικές, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές —που προκρίνουν τα εξής:
Πρώτο: Αναμόρφωση της προεκλογικής δράσης, με τη μετακίνησή της από το πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που μπορεί να αναπτύξει δυναμική, ως κόμμα με ιστορικό βάθος. Κοντά στον νου κι η γνώση: πιο εύκολα ψηφίζεται ο πολιτικός φορέας που αναμόρφωσε τη χώρα, παρά ο σημερινός επικεφαλής του.
Δεύτερο: Σιωπηρή αναδιατύπωση του εκλογικού στόχου με απόσυρση της ρητορικής για «πρώτο κόμμα». Το ΠΑΣΟΚ θα είναι πειστικότερο στέλνοντας το, ρεαλιστικό, μήνυμα ότι επιδιώκει να αναδειχθεί ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση —και στις μεθεπόμενες εκλογές, που μάλλον δεν θα αργήσουν, να κυριαρχήσει ως κυβερνώσα δύναμη. Με τον σημερινό μαξιμαλισμό κινδυνεύει ακόμη και με διάσπαση.
Τρίτο: Νέα διάταξη δυνάμεων κορυφής στο πεδίο της επικοινωνίας, με πρωτοβουλία Ανδρουλάκη: αυτοπεριορισμός της καθημερινής παρουσίας του, σε συνδυασμό με την αλλαγή ρόλων σε τρία συγκεκριμένα πρόσωπα της κομματικής ιεραρχίας.
Πριν από όλα να περιοριστεί, στο μέτρο που εξαρτάται από τον κομματικό σχεδιασμό, η υπερβολική δημόσια έκθεση της Άννας Διαμαντοπούλου. Η πρωταγωνιστική παρουσία της, πλην των επιβαρύνσεων που τη συνοδεύουν, «παγιδεύει» την προοπτική του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο μέλλοντος εταίρου του Μητσοτάκη.
Αυτό συγκρούεται με την «αντιμητσοτακική» παράδοση του ΠΑΣΟΚ και αποθαρρύνει την αφύπνιση του «πράσινου γίγαντα» στη βάση της Δημοκρατικής παράταξης.
Εκ παράλληλου να αξιοποιηθεί η αυτονομία, που διαθέτει ως δήμαρχος Αθηναίων ο Χάρης Δούκας —που δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες εκλογές. Με στόχο να καταστεί συνδετικός κρίκος με τη βάση της ΕΛΑΣ, αλλά αντιστρόφως από ό,τι του αποδίδεται: ως γέφυρα μετακίνησης προς το ΠΑΣΟΚ και των τελευταίων ψηφοφόρων που έμειναν στον Τσίπρα, μετά το 2023.
Το τρίτο πρόσωπο είναι η ένταση της προεκλογικής παρουσίας του Παύλου Γερουλάνου, που δείχνει να προτιμάει χαμηλές πτήσεις αυτή την περίοδο. Η ουσία της παρουσίας του βρίσκεται στην ευχέρεια της -«μάνατζερ»- εικόνας του να απευθύνεται σε ακροατήρια προνομιακά για τον Μητσοτάκη. Όπως είναι η «αστική αθηναϊκή κοινωνία» και ο επιχειρηματικός κόσμος, στα οποία το ΠΑΣΟΚ πάσχει —όπως φάνηκε από την άδεια αίθουσα κατά την ομιλία Ανδρουλάκη στην τελευταία συνέλευση του ΣΕΒ.
Τέταρτο: Στρατολογήσεις και «αποστρατεύσεις», ώστε να αναδειχθεί η εμπροσθοβαρής εκλογική ικανότητα του στελεχιακού δυναμικού. Για το πρώτο υπάρχουν κατάλληλα πρόσωπα, με έξωθεν καλή μαρτυρία.
Ο Μιχάλης Κατρίνης απευθύνεται στον πυρήνα του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, με επάρκεια στον τομέα του και αξιοσημείωτη ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική του περιφέρεια.
Ο Παύλος Χρηστίδης αποδεικνύεται η πιο ασφαλής επένδυση της περιόδου Γεννηματά στη νέα γενιά.
Ο πρώην περιφερειάρχης Αττικής και υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας, Γιάννης Σγουρός, καθώς η συνεχιζόμενη αυτοδιοικητική παρουσία του καταγράφει μεγαλύτερο εύρος από το κομματικό ΠΑΣΟΚ στο Λεκανοπέδιο.
Ξεχωριστή είναι η περίπτωση του Κώστα Τσουκαλά, του οποίου η πολιτική συγκρότηση και η επικοινωνιακή εμβέλεια ως εκπροσώπου Τύπου προσφέρει στο ΠΑΣΟΚ βοήθεια αντίστοιχη με αυτή που είχε εξασφαλίσει επί Γ. Παπανδρέου με τους Ραγκούση και Παπακωνσταντίνου στο πόντιουμ της Χαριλάου Τρικούπη.
Στις αποστρατεύσεις συγκαταλέγονται η «περιθωριοποίηση» της «διεύρυνσης» με τους… ογδοντάρηδες, και της μάλλον άτυχης ιδέας για «σκιώδη κυβέρνηση», που δεν λειτούργησε. Επιπλέον, η εμπλοκή του φερέλπιδος Μανώλη Χριστοδουλάκη σε υποθέσεις νόμιμες, αλλά όχι απολύτως συμβατές με την ηθική της κομματικής του ιδιότητας, τον βγάζουν από τη μαρκίζα.
Στα προνόμια του Ανδρουλάκη ως προέδρου, ανήκει η ευθύνη να κλείσει τις εκκρεμότητες με κάποια πρόσωπα: Π.χ. δεν νοείται να τοποθετηθεί για τρίτη φορά στο ψηφοδέλτιο της Αχαΐας ο Γ. Παπανδρέου, μπλοκάροντας την ανανέωση και αφήνοντας τον νομό χωρίς ενεργό βουλευτή. Εξίσου προέχει η αποκατάσταση των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τον Χάρη Καστανίδη, ώστε το ψηφοδέλτιο της Θεσσαλονίκης να αποκτήσει πολιτικό βάρος —που δεν μπορεί να έχει με τη… Θρασκιά! Ειδικά απέναντι στον Φλωρίδη που τοποθετεί η ΝΔ.
Τέλος, η μεγάλη κίνηση του Ανδρουλάκη θα είναι να ανακληθεί στη δράση ο πρώην πρόεδρος Βαγγέλης Βενιζέλος. Ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ώστε να μετέχει χωρίς περιορισμούς στην προεκλογική αναμέτρηση —με το αντίστοιχο όφελος για το ΠΑΣΟΚ.
Εν κατακλείδι, αυτές οι πρωτοβουλίες ανασύνταξης θα δώσουν στο ΠΑΣΟΚ προεκλογικά εφόδια απέναντι στη ΝΔ, αλλά και συγκριτικά πλεονεκτήματα απέναντι στην ΕΛΑΣ.
Ώστε με την ενισχυμένη δεύτερη θέση στις επόμενες εκλογές —στις προηγούμενες είχε την τρίτη— να ανοίξει ο δρόμος της επιστροφής του στη διακυβέρνηση… Με όποια ηγεσία θα επιλέξει η κομματική βάση του, στις συνθήκες που θα δημιουργηθούν από το 2027. Είναι πολλά;
Πηγή: ieidiseis.gr
