Δύο πράγματα φαίνεται πως χρειάζονται ξεκαθάρισμα γύρω από την υπόθεση του Χρήστου Τριαντόπουλου, γιατί κάποιοι στην αντιπολίτευση δείχνουν να έχουν βιαστεί να στήσουν πολιτικό πανηγύρι.
Πρώτον, το βούλευμα δεν υιοθετεί τα σενάρια περί «παράνομου φορτίου ξυλολίου» ούτε περί οργανωμένου σχεδίου συγκάλυψης. Η κατηγορία αφορά πλημμεληματική διαχείριση της σκηνής του δυστυχήματος και όχι δόλο για συγκάλυψη εγκλήματος.
Δεύτερον, το επίδικο ζήτημα αφορά την απομάκρυνση χωμάτων και την επιχωμάτωση του χώρου, πριν ολοκληρωθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες συλλογής στοιχείων και πραγματογνωμοσυνών.
Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Το αν οι συγκεκριμένες ενέργειες έγιναν για επιχειρησιακούς λόγους, για λόγους ασφάλειας και διάνοιξης του χώρου, ή αν υπήρχε διαφορετική σκοπιμότητα, είναι ακριβώς αυτό που θα κριθεί στο Ειδικό Δικαστήριο.
Γι’ αυτό και όσοι σήμερα χοροπηδούν πολιτικά, μάλλον θα έπρεπε να είναι λίγο πιο συγκρατημένοι. Γιατί η υπόθεση δεν έκλεισε. Τώρα αρχίζει η πραγματική κρίση.
Ο ίδιος ο Τριαντόπουλος αυτό ακριβώς επιδίωκε: να φτάσει η υπόθεση στη Δικαιοσύνη και να καθαρίσει το όνομά του από όσα του έχουν καταλογιστεί δημόσια.
Και αν τελικά το δικαστήριο κρίνει ότι οι παρεμβάσεις έγιναν στο πλαίσιο της επιχειρησιακής διαχείρισης μιας πρωτοφανούς τραγωδίας, τότε κάποιοι θα πρέπει να εξηγήσουν πολλά περισσότερα από όσα σήμερα νομίζουν.
