Τραυματίστηκε από αλυσοπρίονο 56χρονος εργαζόμενος στην Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Βόλου. Ο άτυχος άνδρας τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια κλαδέματος και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Βόλου για τις πρώτες βοήθειες όπου του έγιναν 50 ράμματα.
Η ανακοίνωση της ΔΑΣ-ΟΤΑ:
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Σήμερα το πρωί, ο συνάδελφος μας Κωνσταντίνος Σύμσας, 56 χρονών και πατέρας 2 παιδιών, κηπουρός στην Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Βόλου, κατά την ώρα εργασιών κλαδέματος με αλυσοπρίονο στις οδούς Προύσσης και Προποντίδας στη Νέα Ιωνία, υπέστη σοβαρό εργατικό ατύχημα – θλαστικό τραύμα στην αριστερή του κνήμη.
Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο όπου του έγιναν 50 ράμματα. Ευχόμαστε στον συνάδελφο γρήγορη ανάρρωση και επιστροφή στην οικογένεια του. Η ΔΑΣ-ΟΤΑ Μαγνησίας είναι ήδη κοντά του και θα είμαστε δίπλα του σε ότι χρειαστεί. Απαιτούμε από την Επιθεώρηση Εργασίας την άμεση και αναλυτική διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στο “ατύχημα” του συναδέλφου.
Το νέο αυτό εργατικό ατύχημα έρχεται να υπενθυμίσει σε όλους μας ότι οι χώροι δουλειάς στους Δήμους έχουν μετατραπεί, με ευθύνη της κυβέρνησης και των Δημοτικών Αρχών, σε χώρους όπου καθημερινά οι εργαζόμενοι διακινδυνεύουμε την αρτιμέλεια και την ζωή μας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τους συναδέλφους που εργάζονται σε Υπηρεσίες όπως το Πράσινο και η Καθαριότητα, μια που από την φύση της εργασίας τους χειρίζονται επικίνδυνα μηχανήματα και βρίσκονται αντιμέτωποι με βλαβερά για την Υγεία υλικά.
Δεν πρόκειται μόνο για την τακτική χορήγηση από τις Δημοτικές Αρχές όλων των αναγκαίων Μέσων Ατομικής Προστασίας. Η ΔΑΣ-ΟΤΑ Μαγνησίας έχει αναδείξει την απαράδεκτη στάση της Δημοτικής Αρχής Βόλου που χρωστά στους εργαζόμενους σε κλάδους όπως η Καθαριότητα τα ΜΑΠ του 2025-26, προφασιζόμενη διαδικαστικές καθυστερήσεις.
Ακόμα όμως και εκεί που χορηγούνται έγκαιρα τα ΜΑΠ, όπως στην Υπηρεσία Πρασίνου, λείπουν συχνά κρίσιμες πλευρές για την προστασία της Ασφάλειας και της Υγείας των εργαζομένων, όπως η διαπίστωση των συγκεκριμένων κινδύνων σε κάθε πόστο δουλειάς και σε κάθε εργασία, η λήψη στοχευμένων μέτρων για την πρόληψη ατυχημάτων και η διαρκής επίβλεψη της χρήσης των ΜΑΠ. Όλα αυτά αποτελούν ευθύνη των Δημοτικών Αρχών ως εργοδοτών και όχι των ίδιων των εργαζομένων. Κυβέρνηση και Δήμοι όμως θεωρούν τους εργαζόμενους στους Δήμους ως κόστος, με αποτέλεσμα να παίζουμε καθημερινά τις ζωές μας κορώνα-γράμματα.
Η αθλιότητα αυτή πρέπει να σταματήσει! Με τους αγώνες μας πρέπει να επιβάλλουμε και την προστασία της ζωής μας.
