Σε μια ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη, λίγες ώρες μετά την ομόφωνη αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου των Ιωαννίνων, ο πατέρας Αντώνιος μίλησε σήμερα το πρωί ζωντανά και αποκλειστικά στον ραδιοφωνικό σταθμό ΝΕΟ 103,3 FM και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Μαρέδη, περιγράφοντας όσα βίωσε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει, αλλά και την επιθυμία του να επιστρέψει ενεργά στο έργο της «Κιβωτού του Κόσμου».
Ο ιδρυτής της οργάνωσης εμφανίστηκε συγκινημένος από τη δικαστική εξέλιξη, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η απόφαση αποτελεί δικαίωση όχι μόνο για τον ίδιο και τους συνεργάτες του, αλλά και για τους χιλιάδες εθελοντές που στήριξαν την Κιβωτό.
Παράλληλα, διατύπωσε σοβαρούς ισχυρισμούς για τα κίνητρα που, κατά την εκτίμησή του, βρίσκονται πίσω από τις καταγγελίες εναντίον του, αφήνοντας αιχμές για οικονομικά συμφέροντα και για την περιουσία της οργάνωσης.
«Δεν έχουμε σπίτι να μείνουμε»
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της συνέντευξης ήταν όταν ο Δημήτρης Μαρέδης μετέφερε ερώτηση ακροατή σχετικά με την οικονομική κατάσταση του πατέρα Αντωνίου μετά τις πολυετείς δικαστικές διαδικασίες.
Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, αναφερόμενος στο κόστος των δικαστικών υποθέσεων.
«Λέγανε τόσα ψέματα για βίλες, για αμάξια», ανέφερε, για να προσθέσει:
«Εμείς δεν έχουμε πού να μείνουμε, σε ένα σπίτι. Τι να σας πω τώρα, με αμέτρητα δικαστήρια που μας έχουν στήσει».
Η αναφορά του αποτέλεσε μία από τις προσωπικές αποκαλύψεις της συνέντευξης, καθώς περιέγραψε την οικονομική κατάσταση στην οποία, όπως υποστηρίζει, έχει περιέλθει μετά την απομάκρυνσή του από τη διοίκηση της Κιβωτού και τις διαδοχικές δικαστικές διαδικασίες.
«Ξέρω πώς να ξαναφτιάξω την Κιβωτό»
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Δημήτρης Μαρέδης έθεσε ευθέως το ερώτημα εάν ο πατέρας Αντώνιος επιθυμεί να επιστρέψει στην προστασία των παιδιών και να πραγματοποιήσει μια νέα αρχή για την οργάνωση που ίδρυσε.
Η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική:
«Η αλήθεια είναι ότι εγώ έχω δυνάμεις και ξέρω πώς να ξαναφτιάξω τα πράγματα. Είμαι αυτός που το έφτιαξε και ξέρω πώς να το αναστήσω και πάλι το έργο».
Ο πατέρας Αντώνιος δεν ανακοίνωσε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο επιστροφής, αφήνοντας ωστόσο σαφώς ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας ενεργού συμμετοχής του.
«Από εκεί και πέρα, ό,τι θέλει ο Θεός. Εγώ είμαι στην υπηρεσία Του», πρόσθεσε.
Το λουκέτο στην Κόνιτσα και το μεγάλο «γιατί»
Ιδιαίτερα φορτισμένος εμφανίστηκε όταν αναφέρθηκε στην κατάσταση της δομής της Κιβωτού στην Κόνιτσα.
Περιγράφοντας πρόσφατη επίσκεψή του στην περιοχή, όπου συμμετείχε σε θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, ανέφερε ότι συνάντησε πολλούς κατοίκους που τον πλησίασαν για να του εκφράσουν τη συμπαράστασή τους.
Όταν όμως πέρασε από τις εγκαταστάσεις της οργάνωσης, αντίκρισε, όπως είπε, ένα μεγάλο λουκέτο.
«Πέρασα μια βόλτα από εκεί να δω το παράρτημά μας και είχε ένα τεράστιο λουκέτο», περιέγραψε.
Ο ίδιος αναρωτήθηκε γιατί δεν συνεχίστηκε η λειτουργία της δομής μετά την απομάκρυνσή του, υποστηρίζοντας ότι υπήρχαν εγκαταστάσεις, εξοπλισμός και διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι.
Αναφέρθηκε μάλιστα στις παιδικές χαρές, στα γήπεδα και στους υπόλοιπους χώρους που είχαν δημιουργηθεί, σημειώνοντας ότι οι εγκαταστάσεις εξυπηρετούσαν όχι μόνο τα φιλοξενούμενα παιδιά αλλά και την τοπική κοινωνία.
«Γιατί δεν συνεχίστηκε το έργο;», διερωτήθηκε επανειλημμένα, εκφράζοντας την αγωνία του για την τύχη των παιδιών που απομακρύνθηκαν από τις δομές.
Αιχμές για συμφέροντα και την περιουσία της Κιβωτού
Απαντώντας σε ερώτηση του Δημήτρη Μαρέδη για το εάν θεωρεί ότι οι καταγγελίες προήλθαν από παρεξηγήσεις ή από οργανωμένη προσπάθεια εναντίον του, ο πατέρας Αντώνιος απέκλεισε την πρώτη εκδοχή.
«Πιστεύω ότι υπήρχε μεγάλος φθόνος όσον αφορά το έργο της Κιβωτού, το οποίο εξαπλωνόταν, και σίγουρα κάποια μεγάλα συμφέροντα που τα βόλευε να φύγει η Κιβωτός από τη μέση», υποστήριξε.
Πρόκειται για προσωπική εκτίμηση του πατέρα Αντωνίου, η οποία δεν συνιστά αποδεδειγμένο συμπέρασμα της δικαστικής απόφασης.
Στη συνέχεια, αναφερόμενος στα ακίνητα της οργάνωσης, εξέφρασε την ανησυχία του ότι ενδεχόμενες καταδικαστικές αποφάσεις σε άλλες εκκρεμείς υποθέσεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα δικαιώματα που διεκδικεί επί της περιουσίας της Κιβωτού.
«Πιστεύω ότι ο στόχος τώρα είναι να μπουν στα ακίνητα», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι η περιουσία αυτή δημιουργήθηκε από προσφορές πολιτών για τις ανάγκες των παιδιών.
Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν συνοδεύτηκαν στη συνέντευξη από ανεξάρτητα στοιχεία που να τεκμηριώνουν οργανωμένο σχέδιο απόκτησης της περιουσίας από τρίτους.
«Περάσαμε στιγμές που δεν ξέραμε αν θα αντέξουμε»
Ο ιδρυτής της Κιβωτού αναφέρθηκε και στις ψυχολογικές επιπτώσεις της υπόθεσης.
Όταν ρωτήθηκε εάν υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες αισθάνθηκε ότι δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση, παραδέχθηκε ότι πέρασε από αυτό το στάδιο.
Όπως εξήγησε, καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση της δύσκολης περιόδου διαδραμάτισε η πίστη του στον Θεό και η εκκλησιαστική ζωή.
Τόνισε μάλιστα ότι προσπάθησε να προστατεύσει την υγεία του, ώστε να μπορεί να συνεχίσει τον δικαστικό αγώνα.
«Όπου πάω, ό,τι ακούσω, ό,τι δω, κάτι θα μου θυμίσει», περιέγραψε, αναφερόμενος στις μνήμες της περιπέτειας που εξακολουθούν να τον συνοδεύουν.
«Είναι μεγάλη αμαρτία να κρίνουμε άδικα ανθρώπους»
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο πατέρας Αντώνιος στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η υπόθεση από μέρος των μέσων ενημέρωσης.
Ερωτηθείς τι θα έλεγε σήμερα σε δημοσιογράφους και πολίτες που είχαν σχηματίσει αρνητική άποψη πριν ολοκληρωθούν οι δίκες, υπογράμμισε την ανάγκη σεβασμού στο τεκμήριο της αθωότητας.
«Είναι πάρα πολύ άδικο να κρίνουμε ανθρώπους ή ένα τόσο μεγάλο έργο χωρίς να δίνουμε το τεκμήριο της αθωότητας», σημείωσε.
«Είναι πάρα πολύ μεγάλη αμαρτία η άδικη κρίση», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι η δημόσια κατακραυγή είχε σημαντικές συνέπειες τόσο για τον ίδιο όσο και για τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο έργο της Κιβωτού.
Παράλληλα, ανέφερε ότι στη διάρκεια των τελευταίων ετών πολλοί πολίτες εξακολουθούν να τον σταματούν στον δρόμο, να τον αγκαλιάζουν και να του ζητούν να μην εγκαταλείψει την προσπάθειά του.
Οι δικαστικές αποφάσεις και η υπόθεση της Αθήνας
Ο πατέρας Αντώνιος αναφέρθηκε αναλυτικά και στις δικαστικές διαδικασίες που έχουν προηγηθεί, υποστηρίζοντας ότι οι αθωωτικές αποφάσεις είναι περισσότερες από όσες έχουν λάβει δημοσιότητα.
Έκανε λόγο για μεγάλες δίκες στην Ήπειρο και για άλλες μικρότερες δικαστικές υποθέσεις, στις οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, υπήρξε αθωωτική κατάληξη.
Ερωτηθείς για τη διαφορετική έκβαση δικαστικής υπόθεσης στην Αθήνα, εξέφρασε έντονα παράπονα για τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας.
Υποστήριξε ότι δεν εξετάστηκαν όλοι οι μάρτυρες που είχαν αρχικά προβλεφθεί, ενώ διατύπωσε επικρίσεις για όσα συνέβησαν στο ακροατήριο.
«Πονάει η ψυχή μου να σας πω τι ζήσαμε εκεί μέσα», ανέφερε.
Οι αναφορές του αποτυπώνουν τη θέση της υπεράσπισης για τη συγκεκριμένη διαδικασία και δεν αποτελούν ανεξάρτητη αξιολόγηση της νομιμότητας των δικαστικών ενεργειών.
«Λίγοι άνθρωποι έμειναν κοντά μας»
Σε ένα ακόμη προσωπικό σημείο της συζήτησης, ο Δημήτρης Μαρέδης τον ρώτησε εάν υπήρξαν άνθρωποι που απομακρύνθηκαν από κοντά του μετά την έναρξη των καταγγελιών και τώρα επιχειρούν να επανασυνδεθούν μαζί του.
Ο πατέρας Αντώνιος επιβεβαίωσε ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί.
«Λίγοι άνθρωποι έμειναν κοντά μας», παραδέχθηκε, προσθέτοντας ότι το τελευταίο διάστημα τον επισκέπτονται ξανά πρόσωπα με τα οποία είχε χαθεί η επικοινωνία.
Όπως είπε, αρκετοί φτάνουν μέχρι το μοναστήρι όπου λειτουργεί, προκειμένου να του εκφράσουν τη συμπαράστασή τους.
Ο ίδιος αντιμετώπισε αυτές τις κινήσεις συμφιλιωτικά, λέγοντας: «Δόξα τω Θεώ, έστω και έτσι».
Η δικαίωση που αφιερώνει στους εθελοντές
Από την αρχή της συνέντευξης, ο πατέρας Αντώνιος θέλησε να συνδέσει την τελευταία αθωωτική απόφαση με όλους όσοι εργάστηκαν ή προσέφεραν εθελοντικά στην Κιβωτό του Κόσμου.
«Για μένα έχει ιδιαίτερη αξία όχι μόνο για το πρόσωπό μου, αλλά κυρίως για τις χιλιάδες του κόσμου που συμμετείχαν στο μεγάλο έργο της Κιβωτού», τόνισε.
Αναφέρθηκε στη συμβολή της οργάνωσης σε περιοχές της Ηπείρου, όπου, όπως υποστήριξε, η λειτουργία των δομών είχε κινητοποιήσει τους κατοίκους και είχε δημιουργήσει νέες δραστηριότητες.
Περιέγραψε τη συμμετοχή εθελοντών στα εργαστήρια, στην εκπαίδευση και στην καθημερινότητα των παιδιών, αλλά και την οικονομική δραστηριότητα που δημιουργούσαν οι επισκέψεις στην περιοχή.
