Τα τελευταία 30 χρόνια επανερχόταν συνεχώς οι συζητήσεις για τις «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες», όπου, στο όνομα της ανάπτυξης, θα μειωνόταν οι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων ώστε να στηριχτεί (επενδυτικά) μια συγκεκριμένη περιοχή.
Οι μισθοί μειώθηκαν 25%
Το μέτρο, αργότερα, εφαρμόστηκε… καθολικά στη χώρα (ολόκληρη) με την οικονομική κρίση του 2009 και την πτώχευση: Οι μισθοί μειώθηκαν 25%, οι συντάξεις έως και 40%, από το ΑΕΠ χάθηκε 1 στα 4 ευρώ.
Μετά την έξοδο από τα μνημόνια η χώρα έχει «σπάσει» στα δυο: η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και ορισμένες παράκτιες/νησιωτικές ζώνες απολαμβάνουν ένα μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ενώ η Περιφέρεια, στο σύνολό της, έχει μετατραπεί σε Ειδική Ζώνη… εγκατάλειψης.
Το κόστος ζωής είναι ίδιο σε κάθε περίπτωση καθώς διαμορφώνεται από τα ολιγοπώλια, ειδικά όταν πολλοί κάτοικοι των χωριών εγκατέλειψαν την (καλή) συνήθεια του μικρού κήπου… Όσο για το ρεύμα και το πετρέλαια θέρμανσης, πιθανότατα στη Βόρεια Ελλάδα το κόστος είναι υψηλότερο…
Στην αποβιομηχάνιση ήρθε να προστεθεί το αυξημένο κόστος αγροτικής παραγωγής (λιπάσματα, καύσιμα, ρεύμα κ.α.) και οι χαμηλές τιμές παραγωγού. Το καλαμπόκι οδηγεί σε ζημίες τους καλλιεργητές, το παραδοσιακό βαμβάκι έχει λιγότερο από 33 λεπτά (100 δραχμής) το κιλό όταν πριν 30 χρόνια με εντελώς άλλα –πολύ χαμηλά- κόστη είχε τιμή παρέμβασης 185 δραχμές, τα σιτηρά έχουν εγκαταλειφθεί, τα φρούτα έχουν περιθωριοποιηθεί σαν καλλιέργειες, αφενός λόγω Ρωσίας (εμπάργκο) και αφετέρου από τις ξεδιάντροπες τιμές στα σουπερ μάρκετ που, όχι σπάνια, είναι δέκα φορές πάνω από αυτές του παραγωγού…
Το σκηνικό στην Περιφέρεια επιδεινώθηκε με την σαγή των προβάτων, επ αφορμή την ευλογιά. Πολλές ντόπιες φυλές κινδυνεύουν με εξαφάνιση (Καλαρρύτικο, Καραμάνικο, Χιώτικο κ.α.), ενώ το γάλα από ντόπιες ράτσες, απαραίτητο για τα παραδοσιακά προϊόντα, λείπει. Το κόστος για την φέτα ανεβαίνει, οι ανταγωνιστές καραδοκούν προκειμένου να επέμβουν για να αποχαρακτηριστεί το παραδοσιακό τυρί ΠΟΠ, ακριβώς γιατί τα μεγάλα εκτροφεία των ισχυρών παιχτών στην παραγωγή φέτας έχουν σταβλισμένα χιλιάδες γαλλικά (λακόν) και ισπανικά (ασσάφ) προβατάκια…
Το κόστος αυξάνεται, η φέτα ακριβαίνει υπέρμετρα, ενόσω το παραδοσιακό προϊόν υποβαθμίζεται.
Οι φοιτητές
Το κόστος στέγης και η απουσία φοιτητικών εστιών δεν επιτρέπει την εγγραφή και παρακολούθηση των πανεπιστημιακών τμημάτων της περιφέρειας και, σε συνδυασμό με τα ιδιωτικά κολλέγια/ΑΕΙ, κρατούν τα νέα παιδιά στην πρωτεύουσα.
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την απουσία υποδομών στην επαρχία έχουν οδηγήσει σε ερημώσει την ελληνική Περιφέρεια, όπου το δημογραφικό, εκτός από οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό πρόβλημα, έχει εξελιχθεί και σε κορυφαίο ζήτημα συντροφικότητας και όρος συνύπαρξης των νέων ανθρώπων…
Με αυτά τα σκληρά δεδομένα το ΑΕΠ στα πιο φτωχές περιφέρειες της Ελλάδας εξαρτάται σε ποσοστό άνω του 25% από τους συνταξιούχους (Ήπειρος, Δυτ.Μακεδονία κ.α.)
Ταυτόχρονα, οι μισθοί στην ελληνική περιφέρεια κυμαίνονται στο 60% ή 70% της πρωτεύουσας. Στις επαρχιακές πόλεις παρακαλούν οι άνεργοι για μια δουλειά αστικού τύπου σε εργοστάσιο, ξενοδοχείο, πολυκατάστημα κ.α. (σ.σ. σίγουρα στον δευτερογενή ή τριτογενή τομέα παραγωγής, όχι στον αγροτικό τομέα, είναι κάτι που σχεδόν όλοι οι Έλληνες αντιπαθούν). Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν διαθέσιμα εργατικά χέρια.
Γι αυτό και συνεχίζεται η μετακίνηση νέων από την περιφέρεια στην Αθήνα και από την πρωτεύουσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά…
Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΕΒ Σπύρος Θεοδωρόπουλος παραδέχεται ότι πηγαίνει στην Περιφέρεια (Θήβα, Άρτα κ.α.) γιατί εκεί υποδέχεται διπλάσια βιογραφικά από τις προσφερόμενες θέσεις εργασίας…
Και αυτή η αντίθεση, που φάνηκε από την ένταση των αγροτικών κινητοποιήσεων στις αρχές του χρόνου, εγκυμονεί και νέες κοινωνικές εκρήξεις, ενώ θα αποτυπωθεί και εκλογικά στις κάλπες. Είναι όλα τόσο κραυγαλέα που μόνο οι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών δεν εντοπίζουν…
Πηγή: ieidiseis.gr
