Όταν η δραστήρια Μαριζέτα Αντωνοπούλου από την ΕΛΑΣ, στη συνέντευξή της προς την ημέτερη Αγγελική Λάζου, παρουσίασε το 1981 και το 2015 ως ίσης αξίας ιστορικά γεγονότα, φάνηκε σαν «αθώα» προσωπική προσέγγιση εντελώς διαφορετικών μεγεθών. Είναι όμως κάτι περισσότερο: επίσημη κομματική θέση.
Την ανέδειξε ο Αλ. Τσίπρας, λίγες μέρες αργότερα λέγοντας ότι η χώρα «κατάφερε να δημιουργήσει προϋποθέσεις δημοκρατικής και προοδευτικής διακυβέρνησης για τον τόπο, δύο φορές, και το 1981 και το 2015, με την πρώτη φορά αριστερά».
Μετά την «Ιθάκη» του, θα μπορούσε να καταφύγει κάποιος στην ομηρική έκφραση: «Ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων»; Άλλος, με κάποια κακεντρέχεια, θα παρέπεμπε στην παροιμία «κι η μυλωνού τον άνδρα της με τους πραματευτάδες». Κι ένας πιο ψύχραιμος θα έλεγε ότι πρόκειται για καπηλεία προσώπων και ιστορικών γεγονότων. Όχι και τόσο απρόβλεπτη από ένα κόμμα, που με την ιδρυτική του πράξη τον περασμένο Μάιο, επιχείρησε να ιδιοποιηθεί τον …Νικηφόρο Μανδηλαρά.
► «Στον προοδευτικό χώρο αντί να ξύνουμε πληγές ας προσπαθήσουμε να τις επουλώσουμε» – Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου στο iEidiseis
Για τον Ανδρέα Παπανδρέου η προβολή… συνάφειας ιδεολογίας, πολιτικής και ύφους είναι πλέον εθισμός και επαναλαμβάνεται ακόμη και … σκηνοθετικά. Παρ’ ότι προκαλεί ακόμη και οργή σε όσους αντιλαμβάνονται ότι άλλο η «Αλλαγή» και άλλο η συγκυβέρνηση με τον …Καμμένο!
Ο επικεφαλής ΕΛΑΣ δικαιούται να μεταχειρίζεται την κομματική ιστορία του όπως τον διευκολύνει. Πότε να λέει ότι το κόμμα του μετά από αυτόν δεν ήταν «εναλλακτική λύση» και να κρύβει στο πατάρι του «Παλλάς» τα στελέχη του και πότε να τα ενσωματώνει στη νέα απόπειρα πολιτικής σταδιοδρομίας του.
Πότε να βεβαιώνει ότι δεν επιδιώκει τη «διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ» και πότε να του προσάπτει ότι σήμερα «το διακύβευμα δεν είναι να κρατήσουν την κρατική χρηματοδότηση και κάποια βουλευτικά έδρανα κάποιοι».
Εκτίθεται όμως όταν κάνει το ίδιο με την ιστορία των άλλων και πάντως με την Ιστορία, τουλάχιστον όσο ζουν πολλοί από όσους την έχουν διαμορφώσει. Είναι θέμα σεβασμού σε πρόσωπα και γεγονότα που διαμόρφωσαν την πορεία της χώρας, αλλά και τον τρόπο άσκησης της πολιτικής στην Ελλάδα. Η σημασία τους καθιστά άκομψη την ένταξή τους στο πολιτικό μάρκετινγκ ενός κόμματος – ενίοτε ούτε καν του ΠΑΣΟΚ.
Η αλήθεια είναι ότι ως πολιτικός ο Τσίπρας, είχε την ευκαιρία να διαμορφώσει όρους ανασύνταξης της Δημοκρατικής παράταξης και ενδεχομένως να εξελιχθεί σε φυσικό επικεφαλής της. Αλλά δεν τις αξιοποίησε, και συχνά τις κακοποίησε, με κορυφαία την ανιστόρητη φράση για «πρώην φορά Αριστερά», αλλά και τη διαχείριση του 32% του 2019 και τη συντριβή του 2023.
Με αυτά τα δεδομένα πού κολλάει το ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ, ο ίδιος με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το 1981 με το 2015;
Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, ο μεταπολιτευτικός εκλογικός θρίαμβος, -συνεχίσθηκε το 1983 και το 1993 και θα μπορούσε και το 2009 αν δεν το ακύρωνε ο νεότερος Παπανδρέου- δεν ήταν συγκυριακή έξαρση.
Προέκυψε ως αποτέλεσμα της τομής που επέβαλε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό Σύστημα με την αυτοοργάνωση, μετά την «3η Σεπτέμβρη» που εξέφρασε το λαϊκό κίνημα της εποχής. Γι’ αυτό ρίζωσε στην κοινωνία, αν κριθεί από την επιρροή του ΠΑΣΟΚ στον Συνδικαλισμό, την Αυτοδιοίκηση, τους Αγροτικούς Συλλόγους, το φοιτητικό κίνημα και τις μεγάλες κοινωνικές οργανώσεις.
Το κόμμα του Τσίπρα πού ρίζωσε; Ο ΣΥΡΙΖΑ παρήλθε άδοξα και η ΕΛΑΣ υπάρχει κυρίως σε «πίτες» και «κολώνες» δημοκόπων – όχι και τόσο ενθαρρυντικά για την ίδια.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο κυβερνητικός απολογισμός του, συγκροτούν το κεντρικό αφήγημα θεμελίωσης της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, συμπληρωματικά με τη ΝΔ και τον Καραμανλή. Συνέχισε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας που παρέλαβε από τον ιδρυτή της ΝΔ και η πολιτική του στο εσωτερικό υπήρξε καταλυτική για τη χώρα. Με κομματική οργάνωση εκατοντάδων χιλιάδων ενεργών μελών – πριν πάρει την κυβέρνηση.
Τι ακριβώς έχει να αντιπαρατάξει σ’ αυτά ο Πρωθυπουργός της περιόδου 2015-19 – που δεν προέκυψε ως φορέας οράματος, αλλά από τις ανεπεξέργαστες αντιδράσεις στον διεθνή οικονομικό έλεγχο που επιβλήθηκε στη χώρα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε εκλογές ως συντεταγμένος πολιτικός φορέας με ευρεία λαϊκή βάση, αλλά ως αμοιβαδοποιημένη και ισχνή οργάνωση – με «συνιστώσες» και στη συνέχεια με φράξιες – που καταδόθηκε ακόμη και στον Κασσελάκη και ο Τσίπρας τον αποκήρυξε ως …βαρίδι του!
Η διακυβέρνησή του έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα: έλυσε το Μακεδονικό, έκλεισε τον μνημονιακό κύκλο – με μεγαλύτερο κόστος από όσο θα μπορούσε και πάντως όχι σαν αποτέλεσμα «προγράμματος», αλλά σε αντίθεση με όσα διακήρυξε – άφησε διαχειρίσιμη οικονομία, υλοποιώντας το «δικό του» τρίτο Μνημόνιο και οι Συριζαίοι δεν έκλεβαν.
Τα υπόλοιπα που επικαλούνται είναι δευτερεύουσας σημασίας, όπως προκύπτει από την κατάσταση στην οποία κατέληξαν ως κόμμα – τη λήξη του οποίου «σφύριξε» ο ίδιος ο αρχηγός του.
Σε κρίσιμους τομείς η κληροδοσία του είναι αρνητική. Από την ανάρμοστη σχέση με τον Καμμένο – τον οποίο ακόμη παρουσιάζει ως συμπαθή «κεντροδεξιό» – μέχρι την επανάληψη των σφαλμάτων του ΚΚΕ, που με τον Ζαχαριάδη πήγε τη Δημοκρατική παράταξη είκοσι χρόνια πίσω.
Πολλοί είχαν «αγοράσει» την προοπτική που άνοιξε η ανάδειξη Τσίπρα – μετά τις τραγικές επιλογές από ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ – για την Παράταξη, αλλά τους απογοήτευσε ο ίδιος – και εμφανώς συνεχίζει….
Καθαρές κουβέντες: Από το 1974, μόνο δύο πολιτικοί ηγέτες δικαιούνται τον χαρακτηρισμό του ιστορικού διαμορφωτή της χώρας, ως θεμελιωτές του πολιτικού συστήματος που την έβαλε σε νέες ράγες: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Οι υπόλοιποι είναι υποσημειώσεις στην Ιστορία – ακόμη και ο Σημίτης με την οκταετή διακυβέρνηση: επιχείρησε να ηγετοποιηθεί, με επιλογές που είχε κάνει ο προκάτοχός του.
Σ’ αυτόν τον απολογισμό δεν χωράει ο Αλέξης Τσίπρας. Οι διατεταγμένοι παραλληλισμοί, με τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ και την Αλλαγή είναι αβάσιμοι και υποδηλώνουν καιροσκοπισμό, αν δεν οδηγούν και σε ιλαρότητα όσους τους προβάλλουν…
Κάποιος – έστω ο Μαραντζίδης, που τον σαγήνευσε με την αναθεώρηση της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, αποδίδοντας στο ΕΑΜ την άσκοπη πρόκληση αντιποίνων από τους Γερμανούς – ας εξηγήσει στον επικεφαλής της ΕΛΑΣ ότι, υπήρξε ο Χαρίλαος Τρικούπης, αλλά υπήρξε και ο Θόδωρος Δηλιγιάννης …
Πηγή: ieidiseis.gr
