Του Αποστόλη Β.Παππά- Εντεταλμένου Συμβούλου Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Δήμου Τρικκαίων
Ας ξεκινήσουμε από μία απλή παραδοχή. Οποιαδήποτε παρέμβαση στο περιβάλλον, συνοδεύεται και από μία κάποια οικολογική επιβάρυνση, αναλόγως του μεγέθους. Ακόμη και μια φτυαριά χώμα να πάρεις κάποιων μικροσκοπικών κατοίκων την ησυχία θα διαταράξεις.
Ας πάμε λίγο πίσω, στη δεκαετία του ’50. Η Ελλάδα ήταν στα σκοτάδια. Έπρεπε να φωτιστεί. Για να συμβεί όμως αυτό, έπρεπε να ανευρεθεί η καύσιμος ύλη που θα μετατρεπόταν σε ενέργεια. Οι έρευνες της εποχής εκείνης απέδειξαν ότι υπήρχε άφθονος λιγνίτης στη Δυτική Μακεδονία. Κάπως έτσι, δημιουργήθηκαν οι ατμοηλεκτρικοί σταθμοί (ΑΗΣ) για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Έπρεπε όμως να δημιουργηθούν και τα αναγκαία λιγνιτωρυχεία, για να τους τροφοδοτούν με την αναγκαία καύσιμη ύλη. Για να συμβεί όμως αυτό, έγιναν αναγκαστικές απαλλοτριώσεις περιουσιών δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Πέραν αυτού. Επτά χωριά εξαφανίστηκαν από το χάρτη, Καρδιά, Κόμανος, Μαυροπηγή, Πτελεώνας, Κλείτος, Χαραυγή, Εξοχή, και οι κάτοικοί τους μετεγκαταστάθηκαν, είτε σε νέους οικισμούς, είτε σε άλλες περιοχές. Μετά από εβδομήντα χρόνια εξορύξεων, το φυσικό περιβάλλον και οι εύφορες εκτάσεις έχουν μετατραπεί σε τεράστιες άγονες εκτάσεις, σκαμμένες με εκατοντάδες μέτρα βάθους. Και δεν ξέρω για πόσο θα παραμείνουν ακόμη κουφάρια μιας άλλης εποχής, όσες προσπάθειες εξωραϊσμού κι αν επιχειρηθούν. Γιατί όλα αυτά; Γιατί εθνική προτεραιότητα ήτο να φωτιστεί η Ελλάδα, και μαζί με αυτήν και τα Τρίκαλα βεβαίως. Για να συμβεί όμως αυτό, κάτι έπρεπε να θυσιαστεί. Έτσι λοιπόν, η Δυτική Μακεδονία τροφοδοτούσε την Ελλάδα επί επτά δεκαετίες με ενέργεια πληρώνοντας ακριβό τίμημα. Όχι μόνο υλικό.
Δυστυχώς, δεν θα μάθουμε ποτέ, πόσα ήταν τα ανθρώπινα θύματα των καμινάδων που εξέπεμπαν νυχθημερόν επί επτά δεκαετίες ρυπογόνα σωματίδια. Εικάζω, ότι υπήρξαν και τέτοια θύματα. Εμείς όμως, τηρούσαμε σιγή ιχθύος. Μας βόλευε βλέπετε. Όλες αυτές οι συνέπειες ήταν λίγο πολύ γνωστές εκ των προτέρων. Είπαμε όμως, προείχαν εθνικές ανάγκες.
Ας αφήσαμε τα καθ’ ημάς, και ας πάμε παραπέρα. Ο ποταμός Γιανγκτσέ που διασχίζει την Κίνα είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος της υφηλίου. Εκεί, οι Κινέζοι κατασκεύασαν τρία μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα, τα μεγαλύτερα στον κόσμο, Συνέπειες οικολογικές: Ένα μοναδικό είδος δελφινιού του γλυκού νερού μπαϊτζί στην τοπική διάλεκτο, εξαφανίστηκε, χώρια τις άλλες επιβαρύνσεις που υπέστη η υδρόβειος πανίδα και χλωρίδα. Συνέπειες πολιτιστικές: Αρχαία μνημεία και πολιτιστικοί θησαυροί βυθίστηκαν. Συνέπειες οικιστικές: Δέκα πόλεις και εκατόν σαράντα κωμοπόλεις εγκαταλείφθηκαν, και κάποια εκατομμύρια ανθρώπων εκτοπίστηκαν. Ποτέ όμως για τους Κινέζους δεν υπήρξαν δεύτερες σκέψεις.
Σήμερα, οι Κινέζοι κατασκευάζουν στο Θιβέτ, στον άνω ροή του ποταμού Βραχμαπούτρα το φράγμα Mεντόγκ, τριπλάσιας δυναμικότητας από αυτό του Γιανγκτσέ, και μάλιστα σε μια άκρως σεισμογενή περιοχή, καθώς εκεί συγκρούεται η Ινδική με την Ευρασιατική πλάκα. Επί πλέον: Ο Βραχμαπούτρα συνεχίζει προς Μπαγκλαντές και Ινδία, και από τα νερά του εξαρτάται η επιβίωση δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Μια μειωμένη ροή θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα. Εκεί λοιπόν, έχει ξεσπάσει ένας υδάτινος πόλεμος και ερίζει ο μισός πληθυσμός της γης. Όμως οι σύντροφοι Κινέζοι, ούτε καν σκέφτονται να τα παρατήσουν. Γιατί; Μήπως πάσχουν από οικολογική αναισθησία; Όχι βεβαίως. Όταν έχεις να ταΐσεις με ενέργεια 1,5 δισ. νοικοκυριά, χώρια τις άλλες ανάγκες, για βιομηχανία κλπ. είσαι αναγκασμένος να κάνεις και θυσίες.
Ας μετακομίσουμε τώρα στην καρδιά της Ευρώπης, την Αυστρία. Η Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας και ένα από τα εννέα κρατίδια αυτής, καλύπτει το 100% των αναγκών της από ανανεώσιμες πηγές. Είναι όμως ζωσμένη με υδροηλεκτρικά, αιολικά, και φωτοβολταϊκά. Λέτε, όλη αυτή η αισθητική εικόνα, πέραν των περιβαλλοντικών επιπτώσεων να μην ενοχλεί τους Βιεννέζους; Πιθανολογώ πως τους ενοχλεί. Θα προτιμούσαν την παρθένα εικόνα των γύρω περιοχών και των ποταμών. Όμως, η αναγκαιότητα τους οδήγησε στο συμβιβασμό.
Όλα αυτά τα ανέφερα για να έχουμε μια τάξη μεγέθους εικόνα για το τι συμβαίνει και πέραν ημών. Τώρα, όσον αφορά το φωτοβολταϊκό των Αντιχασίων. Ουδείς έχει την ψευδαίσθηση, ότι θα έχει μηδενικές οικολογικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Προσωπικά, και πιστεύω ότι αυτό ισχύει για τον καθένα, προτιμώ να βλέπω πουρνάρια παρά λαμπογυάλια. Θέλω όμως και όταν πάω σπίτι μου και πιέζω τον διακόπτη το φωτιστικό να ανάβει. Αλλιώς, κατεβάζω τα σχετικά καντήλια. Βολικό είναι, άλλοι να εισπράττουν την μουντζούρα, και εγώ απλώς να απολαμβάνω. Εβδομήντα χρόνια μας φώτιζε η λιγνιτομάνα Δυτ. Μακεδονία, υφιστάμενη όλα τα αρνητικά. Κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα που ζητείται και η δική σου συμμετοχή. Και αναρωτιέμαι, έτσι για να δοκιμάσουμε και τις οικολογικές μας αντοχές, στο υποθετικό σενάριο, που η πολιτεία μας πει τέλος οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας, ο κάθε νομός θα πρέπει να είναι ενεργειακά αυτάρκης, τότε, τι θα προτάξουμε; Την ενεργειακή επάρκεια ή την οικολογική και περιβαλλοντική αγνότητα; Υποθέτω το πρώτο. Τότε βεβαίως θα υποσταλούν οι αγωνιστικές σημαίες, και το πιθανότερο είναι να μπούμε σε μια ενδονομαρχιακή διελκυστίνδα, γιατί στα Αντιχάσια και όχι στα Χάσια, γιατί στα Χάσια και όχι στον Κόζιακα και πάει λέγοντας. Μακριά από μας, και ας είναι και στον αδερφό μας. Η μήπως δεν θα γίνει έτσι;
Για να επανέλθουμε όμως στο προκείμενο: Δεν είμαι βέβαιος ποια θα είναι η εξέλιξη της υποθέσεως. Πιθανόν, για κάποιους λόγους που δεν γνωρίζω να παραπεμφθεί στις καλένδες. Αλλά, ακόμη και στην περίπτωση που αποφασιστεί η κατασκευή του, τώρα που ανάδοχος είναι πλέον η ΔΕΗ, έχω την αίσθηση, ότι μια συνεννόηση μπορεί να γίνει σε διαφορετικό επίπεδο. Ένα πρώτο μέτρο θα ήταν η διεύρυνση των αντισταθμιστικών, ούτως ώστε να καλύπτει τουλάχιστον και τις όμορες επηρεαζόμενες κοινότητες. Βέβαια το τι ακριβώς θα ζητηθεί και θα συζητηθεί είναι υπόθεση των ενδιαφερομένων.
Ενώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Το αίτημα για τη δημιουργία του συγκεκριμένου πάρκου δεν υπεβλήθη στο Δήμο Τρικκαίων. Τούτο, είναι προϊόν πολυετών διαβουλεύσεων μεταξύ των κατοίκων της Δημοτικής Κοινότητας Ελληνοκάστρου και της εταιρείας DAMCO συμφερόντων Κοπελούζου. Είναι μια ευκαιρία γι’ αυτούς, να αξιοποιήσουν τις εγκαταλελειμμένες περιουσίες τους και να έχουν ένα εισόδημα. Δεν είναι δικαίωμά τους; Και εδώ θα πω κάτι πολύ απλό. Εάν οι κάτοικοι της κατά τεκμήριο περισσότερο θιγόμενης Δημοτικής Κοινότητας, αυτής του Ελληνοκάστρου αποφασίσουν να μην παραχωρήσουν τις ιδιοκτησίες τους, το συγκεκριμένο έργο δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Εδώ δεν πρόκειται για περίπτωση εισβολής και αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, αλλά εκούσιας αποδοχής. Και εδώ η θέση του Δήμου είναι ξεκάθαρη. Εκτάσεις που θα χαρακτηρισθούν δημοτικές, δεν πρόκειται να παραχωρηθούν.
Η εκτίμησή μου είναι, ότι τώρα που ανάδοχος είναι η ΔΕΗ, τα κριτήρια δεν θα είναι καθαρά οικονομικά όπως στην περίπτωση του Ιδιώτη Επενδυτή, αλλά κυρίως πολιτικά, περιβαλλοντικά και εθνικά.
Ανακεφαλαιώνοντας: Όσο επιμένουμε να απολαμβάνουμε τα αγαθά του πολιτισμού, άλλο τόσο θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, ότι θα καταβάλουμε σκληρό τίμημα. Καλώς η κακώς, αυτό είναι το πεπρωμένο της βιομηχανικής κοινωνίας. Εκτός, κι αν αποφασίσουμε να επιστρέψουμε στο πρωτογονισμό και στην εποχή των σπηλαίων. Εάν συμφωνείτε, μέσα κι εγώ. Επειδή όμως αυτό το βλέπω κομματάκι δύσκολο, δεν μας απομένει παρά ένας ιστορικός συμβιβασμός. Ναι στην απόλαυση των αγαθών του πολιτισμού, συνειδητοποιώντας όμως και αποδεχόμενοι, ότι το καταβαλλόμενο αντίτιμο θα είναι πολύ επαχθές. Ο πολιτισμός, δίχως άλλο βελτίωσε το άυλο και υλικό βιοτικό μας επίπεδο, δυστυχώς όμως, δεν είναι παντελώς αθώος.
Υ.Γ. Ο προ τριετίας DANIEL, ήτο ένα μέρος του τιμήματος.
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Κάνε λήψη από το App Store
Διαθέσιμο στο Google Play
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Instagram
Ακολούθησε μας στο Twitter
Πηγή: trikalavoice.gr
