Ο καθηγητής Οικονομικών και πρώην «τσάρος» της ελληνικής οικονομίας φιλοξενήθηκε στις «Συναντήσεις» του iEidiseis με αφορμή το βιβλίο του «Μετά τα Μνημόνια. Χαμένες Ευκαιρίες. Κείμενα Πολιτικής 2018-2025» και όπως ήταν αναμενόμενο η συζήτηση δεν περιορίστηκε μόνο στην οικονομία αλλά και στην πολιτική.
Ο Νίκος Χριστοδουλάκης έβαλε από τη αρχή το πρόβλημα για την Ελλάδα καθώς η έξοδος από τα μνημόνια δεν συνδυάστηκε από ρυθμίσεις πολιτικής, που θα εδραίωναν ένα σύστημα ασφάλειας ώστε να μην επαναληφθεί μια δημοσιονομική παρεκτροπή.
Παράλληλα επισημαίνει πως δεν μπήκαν οι βάσεις μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης η οποία θα έδινε μια ορμή, «μια προοπτική στην οικονομία και θα την επανέφερε σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αφενός στα επίπεδα πριν την κρίση αλλά θα κάλυπτε και το κενό, το οποίο υπήρξε με την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία συνέχισε να αναπτύσσεται και μετά το 2009-2010».
Για τις σημαντικές αλλαγές και το κατά πόσο είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία να τις αποδεχτεί, ο πρώην υπουργός Οικονομίας κατανοεί πως σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο το πρόταγμα είναι διαφορετικό ωστόσο τόνισε πως «το καθήκον της κυβέρνησης δεν είναι να υποδαυλίζει την καταναλωτική επιδίωξη του κάθε ατόμου και του κάθε νοικοκυριού. Καθήκον της είναι να θέσει τις βάσεις έτσι ώστε όλη η κοινωνία να μπορέσει να αναπτυχθεί, να δημιουργήσει ένα μεγάλο κύμα επενδύσεων οι οποίες θα υποστηρίξουν και τις επιχειρήσεις και γενικότερα την απασχόληση στα ερχόμενα χρόνια».
Για τον κ. Χριστοδουλάκη το μεγάλο σοκ μετά το 2010, για την ελληνική οικονομία δεν είναι τόσο οι περικοπές μισθών και συντάξεων, γιατί μπορούν σε ένα χρονικό διάστημα να ανακτηθούν, αλλά «το σοβαρό διαρθρωτικό πλήγμα το οποίο υπήρξε στην ελληνική οικονομία με την καταβαράθρωση των επενδύσεων» και προειδοποίησε πως εάν η Ελλάδα δεν ανακτήσει τα δισεκατομμύρια και το ανθρώπινο παραγωγικό δυναμικό που έχασε μετά το 2009 « χαθήκαμε, θα μείνουμε κολλημένοι σε μία παγίδα υστέρησης η οποία θα μας συνοδεύει πολλά χρόνια. Αυτό λοιπόν η κυβέρνηση, ενώ το είχε παραδεχτεί όσο ήταν αντιπολίτευση , ξεχάστηκε και θεωρώ ότι επιδόθηκε σε μία άλλου τύπου πολιτική η οποία έχει ως επίκεντρο την διανομή επιδομάτων τα οποία ευχαριστούν ή καταπραΰνουν το θυμό των πολιτών έναντι της ακρίβειας ή έναντι των αναγκών που έχουν και που διαρκώς πολλαπλασιάζονται αλλά δεν λύνουν μακροχρόνια τα προβλήματα» σημείωσε.
«Με λίγα λόγια να το πω έτσι πολύ απλοϊκά το βασικό δίλλημα της οικονομίας σήμερα είναι ή επενδύσεις ή επιδόματα. Πρέπει η κυβέρνηση να επιλέξει που θα ρίξει το βάρος» υπογράμμισε και πρόσθεσε «αυτό είναι το δίλλημα στο οποίο η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να απαντήσει με ένα πειστικό τρόπο αφοσιώθηκε στα επιδόματα τα οποία μάλιστα επειδή τα έχει τόσο πολύ ανάγκη πια για να καλλιεργεί και τις εκλογικές προτιμήσεις των νοικοκυριών και να τις ελκύει, έχει αφήσει και το άλλο μεγάλο θέμα της ακρίβειας να φουντώνει δημιουργώντας έτσι τα υπερέσοδα μέσω των εισπράξεων που κάνει από το φόρο προστιθέμενης αξίας. Κοιτάξτε τώρα σε τι παγίδα έχουμε πέσει. Εάν υπήρχαν υποδομές οι οποίες θα βοηθούσαν την παραγωγή η παραγωγή θα έγινε πιο ανταγωνιστική, άρα πολλές τιμές της κατανάλωσης θα έκαναν μειωθεί. Η ενέργεια για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι πιο ανταγωνιστική. Αν είχαν γίνει υποδομές διανομής ηλεκτρικού ρεύματος έτσι ώστε να επιτρέπουν σε μικροπαραγωγούς και σε εργοστασιακούς παραγωγούς να συμμετέχουν στο δίκτυο. Δεν έγινε αυτό. Και εξαιτίας αυτού που δεν έγινε και των επιβαρύνσεων που υπήρξαν αρκετές βιομηχανίες κλείσανε» τόνισε ο κ. Χριστοδουλάκης.
Ερωτηθείς σχετικά με τη διάθεση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης ο πρώην «τσάρος» της οικονομίας απάντησε: «ένα από τα μεγάλα ζητήματα της προηγούμενης πενταετίας είναι η λανθασμένη, η εσφαλμένη και η ανεπαρκής χρήση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Πρέπει να σας πω κατ’ αρχήν ότι το Ταμείο Ανάκαμψης για μένα αποτελεί ένα εργαλείο το οποίο ήταν τεράστιας ιστορικής σημασίας, το μεγαλύτερο πακέτο βοήθειας και ανασυγκρότησης το οποίο θα μπορούσε να έχει η χώρα. Πολύ μεγαλύτερο ακόμα και το σχέδιο Μάρσαλ (…) ήταν κάτι υπέρτερο, πολύ πιο διαφανές, και θα μπορούσε και πολύ πιο αποτελεσματικό. Δεν ήταν όμως, διότι δεν υπήρξε ένας έγκυρος σχεδιασμός, δεν υπήρξε μία διαβούλευση σε εθνικό επίπεδο, δεν έγινε ούτε μία συζήτηση προ ημερησίας στη Βουλή, έτσι ώστε να ενημερωθούν οι εκπρόσωποι του έθνους τι ακριβώς θα μπορούσε να γίνει με το Ταμείο Ανάκαμψης. Και ακολουθήθηκε μία διαδικασία κατανομής των πόρων την οποία κανείς δεν πήρε «πρέφα». Ανακοινωνόταν κατά καιρούς ότι το τάδε έργο θα γίνει με το Ταμείο Ανάκαμψης, το άλλο θα γίνει με το Ταμείο Ανάκαμψης», μάλιστα κατά τον κ. Χριστοδουλάκη ένα από τα μείζονα θέματα του μέλλοντος είναι ο τρόπος με τον οποίο εμπλέκονται οι τράπεζες στη διαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Τονίζοντας μάλιστα πως μέσω αυτής της διαδικασίας δεν υπήρξε κανένας έλεγχος από την κυβέρνηση, «είναι δυνατόν το κράτος να δίνει τόσο μεγάλα ποσά χωρίς να λαμβάνει καθόλου μέρος έστω σε μία στοιχειώδη αξιολόγηση;» αναρωτήθηκε.
Σύμφωνα με τον κ. Χριστοδουλάκη τα κεφάλαια που κυκλοφόρησαν στη χώρα (μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης) ήταν πάρα πολλά και θα μπορούσαν να λύσουν πολλά προβλήματα, αλλά δυστυχώς «την ευκαιρία αυτή τη χάσαμε» δήλωσε για να προσθέσει «δεν τη χάσαμε απλώς, την παραμορφώσαμε. Διότι να ξέρετε ότι το χρήμα αυτό το οποίο κυκλοφορεί στην αγορά κάπου πηγαίνει. Δεν χάνεται. Δεν το τρώει η θάλασσα και ο δράκος» υπογράμμισε.
Δείτε όλη τη συνέντευξη του Νίκου Χριστοδουλάκη στο iEidiseis.gr:
Πηγή: ieidiseis.gr
