Οι δημοσκοπήσεις– αξιόπιστες ή κατευθυνόμενες, φωτογραφίες προγνώσεων της στιγμής, ή μέσα χειραγώγησης, αναλυτικά εργαλεία η αυτοεκπληρούμενες προφητείες- κόλλησαν: πρώτο κόμμα η ΝΔ και μάχη για τη δεύτερη θέση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ – χωρίς να αποκλείονται και εκπλήξεις από κάποιο αουτσάιντερ- .
Η αλλιώς: καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης με αντίπαλο μόνο τον Κανένα, αφού ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης βλέπουν την πλάτη του διαρκώς. Δημοσκοπικά τουλάχιστον
Την ίδια στιγμή η κατάσταση στη χώρα είναι: χειρότερα δεν γίνεται. Η προνομιακή πρόσβαση της κυβέρνησης στο μιντιακό σύστημα δεν καθιστά πειστική την προπαγάνδα, «όλα πάνε καλά και θα πάνε καλύτερα με την τρίτη θητεία». Οι οπαδοί της το πιστεύουν, όσο πιστεύουν και οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ ότι θα κερδίσουν τις εκλογές…
Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών εκδηλώνουν ένα μείγμα απογοήτευσης και οργής, που υπερβαίνει το όριο «να αλλάξουν τα πράγματα»: θέλουν «να αλλάξει η κυβέρνηση».
Ευλόγως. Στα εθνικά θέματα -παρά την «αυτοσυγκράτηση» από τη «σοβαρή» αντιπολίτευση- δεν κρύβεται ότι η χωρά βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Οι πιο ο έγκυρες διεθνείς στατιστικές κατατάσσουν την καθημερινότητα των Ελλήνων στον βυθό των αξιολογήσεων.
Οι ανισότητες μεγαλώνουν, με τους ομόκεντρους κύκλους της «κοινωνίας του 20%» ανάμεσα στον κραυγαλέο πλουτισμό και την ευημερία και τις επιμέρους κοινωνικές ομάδες το 80% να κινούνται ανάμεσα στο «μόλις τα βγάζουν πέρα» και στην ανέχεια.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο πίσω από τη νομική κομψότητα της έκθεσής του για το 2025, καταγράφει τις πηγές της κακοδαιμονίας.
Η θεσμική αποδιάρθρωση που προκαλεί η κυβέρνηση για να μην απολογηθεί για τις αποτυχίες της, την αντιλαϊκή πολιτική της τη διαφθορά και την αδιαφάνεια βαθαίνει.
Σ αυτό το σκηνικό δεν υπάρχει χρεία δημοσκοπήσεων. Ο Νεομητσοτακισμός δίνει πράγματι τις χειρότερες κυβερνήσεις από τη Μεταπολίτευση. Αλλά ταυτόχρονα εξ ίσου χειρότερη είναι και η αντιπολίτευση.
Η διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση- για την ακρίβεια η ΝΔ ως κόμμα- αντέχει. Και την επόμενη των εκλογών όποιος και αν είναι επικεφαλής της θα κάθεται στην κορυφή του τραπεζιού, των διαβουλεύσεων.
Το κυβερνών κόμμα έχει τις περισσότερε πιθανότητες, να βρει εταίρο και να συνεχίσει. Με τον Μητσοτάκη ή άλλον: ανάμεσά στον Δένδια και τον Πιερρακάκη.
Στην αντιπολίτευση η κατάσταση είναι τρομακτική: εκτός από τη θέση τον αρχηγών, κρίνεται και η ύπαρξη κομμάτων.
Ότι το κόμμα που κυβερνάει αποδοκιμάζεται αλλά ταυτόχρονα έχει προοπτική επιβίωσης είναι παράδοξο. Αλλά περισσότερο προβληματίζει η αποδοκιμασία της αντιπολίτευσης. Πρωτοφανές για τη θεμελιώδη άξια του Κοινοβουλευτισμού : την εναλλαγή στη διακυβέρνηση.
Φορέας εναλλαγής δεν προκύπτει και η «προοδευτική» αντιπολίτευση που θα μπορούσε να τον διαμορφώσει, φροντίζει να μην υπάρξει, συμπιεσμένη ανάμεσα στην μικρομεγαλισμό και την ματαιοδοξία των ηγεσιών της.
Γιατί τα δυο αντιπολιτευόμενα κόμματα που διεκδικούν την… πρωτιά στις επικείμενες κάλπες, αεροβατούν και κάνουν υπολογισμούς στο γάμο του Καραγκιόζη; Γιατί ο Τσάπας από τη μια και ο Ανδρουλάκης από την άλλη βρίσκονται σε κατάσταση : «με τον ήλιο να βάζω με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και δεν αυγατίζουν;»
Με άλλα λόγια. Γιατί ι τα δυο κόμματα που προβάλουν επεξεργασμένα -και κοστολογημένα όπως λένε και ας το αμφισβητεί η κυβέρνηση- προγράμματα δεν πείθουν;
Γιατί ο Τσίπρας μιλάει σε άδειες αίθουσες και ο Ανδρουλάκης σε «παγιωμένο» ακροατήριο παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ, ή μαζεύει ναυάγια του ΣΎΡΙΖΑ για να λέει ότι μπορεί να ορθοποδήσει;
Γιατί οι πλουσιοπάροχες υποσχέσεις για μισθούς και συντάξεις, για ανάπτυξη και διαφάνεια, για δικαιοσύνη και εντιμότητα δεν βρίσκουν ακροατήρια και εκλογική απήχηση;
Μια απάντηση είναι: στην αντιπολίτευση υπάρχει έλλειμμα ηγετικότητας. Ο Ανδρουλάκης δεν την είχε πότε, και ο Τσίπρας την έχασε από τα λάθη του.
Εξήγηση αποτελεί και η διαπίστωση για τη γενική κατάσταση στις δυο παρατάξεις. Στη βάση της ΝΔ υπάρχει ισχυρή παραταξιακή συνείδηση. Πού σημαίνει: «ότι και να είναι ο Μητσοτάκης, αυτόν έχουμε και αν τον βαρεθούμε έχουμε και άλλους για να τον αλλάξουμε».
Στη Δημοκρατική παράταξη η χαλαρότητα είναι προφανής και διαλυτική. Αλλιώς δεν θα τολμούσε το «Σημιτικό ΠΑΣΟΚ» να επιδιώξει σταδιοδρομίες στην αυλή του Μητσοτάκη. Το παραταξιακό στεγανό έσπασε μονομερώς.
Η ΕΛΑΣ μετά τον Τσίπρα δεν θα υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ μετά τον Ανδρουλάκη θα βολοδέρνει ανάμεσα στην αμφιλεγόμενη Διαμαντόπουλου και τον πρίγκιπα Γερουλάνο-με τον Δούκα να τους περιμένει από καλύτερη θέση, να αλληλοεξοντωθούν.
Όλα αυτά συνοψίζονται σε μια λέξη που κυριαρχεί πάντα στην πολιτική: εμπιστοσύνη. Όσοι πολίτες αυτοτοποθετούνται στο «δημοκρατικό» τμήμα του πολιτικού φάσματος δεν εμπιστεύονται το πολίτικο προσωπικό του. Σε αντίθεση με τους «δεξιούς» που μένουν προσηλωμένοι στους πολιτικούς της ΝΔ.
Ότι στη Δημοκρατική Παράταξη υπάρχει έλλειμμα εμπιστοσύνης στις κομματικές ηγεσίες της, διαχέεται στην κοινωνία και ορίζει τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.
Από την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής οι «ταγοί», εμπνέουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και το πολιτικό προσωπικό είναι επαρκέστερο.
Η δυσχέρεια του έργου για όσους κυβερνούν αντί να παράγει πολιτικό κόστος, μετατρέπεται σε ελαφρυντικό. Η ευχέρεια των λόγων για όσους διεκδικούν την κυβέρνηση αντί να γεννά προσδοκίες, γίνεται μπούμερανγκ.
Εμφανίζεται ως αντινομία, αλλά είναι εξηγήσιμο. Πλέον στην πολιτική δεν αρκεί να προβάλεις το πρόγραμμά σου: αυτό το παρέχει και μια συνδρομητή σε κάποια εταιρία σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης.
Πρέπει να μπορείς να το κανείς λόγο, δημόσια παρουσία, προσωπικό κυρός, αύρα εμπιστοσύνης, ακτινοβολία προσωπικότητας. Πάντα στην πολιτική δεν έχει σημασία τι λέγεται, αλλά ποιος το λέει.
Φαντάζεται κανείς ότι η 3η Σεπτέμβρη θα είχε την ίδια αξία, αν δεν την παρουσίαζε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Σε μια από τις ιδιότυπες αναλύσεις του ο Διονύσης Σαββόπουλος έλεγε ότι για να ξεχωρίζεις -και άρα να πείθεις- «πρέπει να έρχεσαι από το παρελθόν η από το μέλλον». Στο παρόν υπάρχει συνωστισμός.
Στον πολιτικό φορέα της Δεξιάς διακρίνονται και τα δυο -σε ένα ευρύ ιδεολογικό πλαίσιο κυβερνώσας δύναμης. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από όσους εμφανίζονται ως επομένη μέρα, ο Καραμανλής και ο Σαμαράς είναι σεβαστοί, στο χώρο, ως προηγουμένη.
Στη Δημοκρατική παράταξη δεν υπάρχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο και ως ιδεολογία προβάλλεται ο αντικυβερνητισμός, -που δεν είναι εμπροσθοβαρής συμπεριφορά. Όσο για το παρελθόν, θα είναι δραματική η ενδεχόμενη αναφορά στον Γ. Παπανδρέου και τραγελαφική στον Τσίπρα.
Σε ταραγμένους καιρούς, η συνήθης προσφυγή στην ατάκα της Μελίνας «δεν αρέσουμε», είναι ξεπερασμένη. Αυτό που ζητείται δεν είναι η γοητεία, αλλά η εμπιστοσύνη.
Πηγή: ieidiseis.gr
