Του Αρχιμ. Βαρλαάμ Μετεωρίτου
Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει. Οι δρόμοι φωτίζονται, τα σπίτια στολίζονται, οι βιτρίνες γεμίζουν χρώματα, οι άνθρωποι αναζητούν δώρα και ετοιμάζουν τα γιορτινά τραπέζια. Όλα μοιάζουν να μας λένε ότι έρχεται μια μεγάλη γιορτή.
Κι όμως, μέσα σε όλον αυτόν τον εξωτερικό θόρυβο υπάρχει ένα ήσυχο ερώτημα που απευθύνεται στην καρδιά μας: Εμείς πώς προετοιμαζόμαστε για τα Χριστούγεννα;
Γιατί μπορεί να στολίσουμε το σπίτι μας και να μείνει αστόλιστη η ψυχή μας. Μπορεί να ετοιμάσουμε το τραπέζι και να παραμείνει άδειο από αγάπη το τραπέζι της καρδιάς μας. Μπορεί να αγοράσουμε δώρα για όλους και να ξεχάσουμε το πολυτιμότερο δώρο: τη συγχώρηση, την ειρήνη, την παρουσία, έναν καλό λόγο.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα έρχεται η Νηστεία των Χριστουγέννων. Δεν είναι απλώς μια περίοδος διατροφικών περιορισμών. Είναι πορεία προσμονής, αφύπνισης και εσωτερικής προετοιμασίας. Είναι ένας δρόμος που μας οδηγεί στη Βηθλεέμ, όχι μόνο με τα βήματά μας, αλλά κυρίως με την καρδιά μας.
Το κέντρο αυτής της πορείας είναι το μεγάλο μυστήριο της Ενανθρώπησης. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Ο αιώνιος Λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος. Ο Θεός εισέρχεται στην ανθρώπινη ιστορία. Ο Δημιουργός γίνεται δημιούργημα, χωρίς να παύει να είναι Θεός. Ο Άπειρος δέχεται να χωρέσει μέσα στην ανθρώπινη φύση και εμφανίζεται στη φτώχεια μιας φάτνης.
Και όλα αυτά δεν έγιναν από ανάγκη, αλλά από αγάπη.
Η Γέννηση του Χριστού είναι η φανέρωση μιας αγάπης που κατεβαίνει από τον ουρανό στη γη για να συναντήσει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και η νηστεία μάς καλεί να σταθούμε μπροστά στο μυστήριο αυτό με ταπείνωση και ευγνωμοσύνη. Να μην περάσουμε από τα Χριστούγεννα όπως περνάμε από μια ακόμη γιορτή, αλλά να επιτρέψουμε στον Χριστό να γεννηθεί ξανά μέσα στην καθημερινότητά μας.
Η νηστεία αρχίζει από το σώμα, αλλά δεν τελειώνει στο σώμα.
Η εγκράτεια στο φαγητό είναι σημαντική, γιατί μας διδάσκει ότι δεν είμαστε δούλοι κάθε επιθυμίας μας. Όμως η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται μόνο για το τι μπαίνει στο στόμα μας. Ενδιαφέρεται και για το τι βγαίνει από αυτό. Για τα λόγια μας, για τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στους άλλους, για την κατάκριση, την ειρωνεία, τη σκληρότητα και το ψέμα.
Τι νόημα έχει να νηστεύουμε από ορισμένες τροφές και να μη νηστεύουμε από τον θυμό; Να απέχουμε από το κρέας και να «τρώμε» καθημερινά τον αδελφό μας με την κατάκριση; Να περιορίζουμε το λάδι και το κρασί και να αφήνουμε ανεξέλεγκτο τον εγωισμό, τον φθόνο και τη μνησικακία;
Η αληθινή νηστεία μετακινεί τον άνθρωπο από το πιάτο στην καρδιά.
Γι’ αυτό η περίοδος αυτή είναι ευκαιρία για περισσότερη προσευχή, περισσότερη σιωπή, συμμετοχή στη λατρευτική ζωή, αυτοεξέταση και μετάνοια. Είναι ένας καιρός να σταματήσουμε λίγο τον θόρυβο και να ακούσουμε τη φωνή του Θεού.
Η νηστεία είναι ακόμη μια παιδεία ελευθερίας. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να αποκτούμε αμέσως ό,τι επιθυμούμε.
Διαφήμιση, κατανάλωση, οθόνες, διαρκής ψυχαγωγία και αδιάκοπη ικανοποίηση των επιθυμιών δημιουργούν έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να πει «όχι».
Η νηστεία μάς μαθαίνει κάτι πολύ βαθύτερο: ότι ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει. Μπορεί να περιορίσει κάτι επιτρεπτό, για να αποκτήσει δύναμη να αρνηθεί κάτι που τον καταστρέφει. Μπορεί να αφήσει για λίγο το κινητό, να σιωπήσει, να προσευχηθεί, να καθίσει δίπλα στον άνθρωπό του και να τον ακούσει.
Έτσι, η νηστεία δεν είναι καταπίεση. Είναι άσκηση ελευθερίας.
Και η ελευθερία αυτή πρέπει να γίνει αγάπη. Γιατί ό,τι στερούμαστε από τον εαυτό μας δεν έχει νόημα να παραμένει απλώς αποταμιευμένο για εμάς. Η εγκράτεια αποκτά την πληρότητά της όταν γίνεται προσφορά.
Ένα πιάτο φαγητό μπορεί να γίνει δώρο. Ένα ποσό που δεν ξοδέψαμε για μια περιττή πολυτέλεια μπορεί να γίνει βοήθεια σε μια οικογένεια. Λίγος χρόνος μπορεί να γίνει συντροφιά σε έναν ηλικιωμένο. Ένα τηλεφώνημα μπορεί να γίνει παρηγοριά σε έναν μοναχικό άνθρωπο.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο η γιορτή των δώρων που λαμβάνουμε. Είναι η γιορτή της αγάπης που προσφέρουμε.
Άλλωστε, η ίδια η Βηθλεέμ μάς μιλά για την απλότητα. Ο Χριστός δεν γεννιέται σε παλάτι, αλλά σε φτωχικό τόπο. Δεν περιβάλλεται από κοσμική μεγαλοπρέπεια, αλλά από την ταπείνωση της φάτνης. Εκεί βρίσκεται το παράδοξο του Ευαγγελίου: η αληθινή δόξα του Θεού φανερώνεται μέσα στην ταπείνωση.
Γι’ αυτό και η περίοδος της νηστείας είναι ευκαιρία συμφιλίωσης.
Πόσοι άνθρωποι θα φτάσουν στα Χριστούγεννα κρατώντας μέσα τους παλιές πληγές; Πόσες οικογένειες θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, αλλά οι καρδιές τους θα είναι μακριά; Πόσοι άνθρωποι περιμένουν ένα τηλεφώνημα, μια συγγνώμη, μια κίνηση ειρήνης;
Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την αδικία ούτε ότι όλα λύνονται εύκολα. Σημαίνει όμως ότι δεν επιτρέπουμε στο μίσος να εγκατασταθεί μόνιμα μέσα μας.
Δεν είναι δυνατόν να αναζητούμε τον Χριστό στη φάτνη, ενώ κρατάμε κλειστή την πόρτα της καρδιάς μας στον αδελφό μας.
Η νηστεία μπορεί λοιπόν να γίνει ένα τηλεφώνημα. Μια συγγνώμη. Μια αγκαλιά. Μια ήρεμη κουβέντα. Μια προσπάθεια ειρήνης.
Και μέσα στην οικογένεια, η περίοδος αυτή μπορεί να αποκτήσει ξεχωριστή ομορφιά. Ένα απλό κοινό τραπέζι, λίγη περισσότερη προσευχή, η ανάγνωση της διήγησης της Γέννησης, μια πράξη αγάπης προς κάποιον που έχει ανάγκη, λιγότερος χρόνος μπροστά στις οθόνες και περισσότερος χρόνος ο ένας για τον άλλον μπορούν να κάνουν τα Χριστούγεννα πραγματική οικογενειακή γιορτή.
Ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους νέους, η νηστεία χρειάζεται να παρουσιάζεται όχι ως ένας κατάλογος απαγορεύσεων, αλλά ως μια ευκαιρία ελευθερίας και συνειδητής επιλογής. Να μάθουν να ρωτούν: Τι με κυβερνά; Τι με κάνει πραγματικά ελεύθερο; Πόσο χώρο αφήνω μέσα μου για τον Θεό και για τον άλλον;
Τελικά, η Νηστεία των Χριστουγέννων δεν είναι δρόμος προς τη στέρηση, αλλά δρόμος προς τη χαρά. Δεν μας καλεί να γίνουμε σκυθρωποί, αλλά αληθινοί.
Δεν μας απομακρύνει από τη ζωή, αλλά μας βοηθά να τη ζήσουμε βαθύτερα.
Οδηγεί από την υπερβολή στην απλότητα, από την κατανάλωση στην προσφορά, από τον εγωισμό στην αγάπη, από τη μνησικακία στη συγχώρηση, από τον θόρυβο στη σιωπή και από τη σιωπή στην προσευχή.
Και τότε η Βηθλεέμ παύει να είναι μόνο ένας τόπος που θυμόμαστε. Γίνεται ένας τόπος μέσα μας.
Γιατί ο Χριστός δεν ζητά από εμάς έναν ακόμη στολισμό. Ζητά χώρο.
Ας Τον υποδεχτούμε, λοιπόν, όχι μόνο με ένα στολισμένο σπίτι, αλλά με μια καθαρότερη καρδιά. Όχι μόνο με ένα πλούσιο τραπέζι, αλλά με ένα χέρι που προσφέρει. Όχι μόνο με ύμνους στα χείλη, αλλά με ειρήνη στην ψυχή.
Ας γίνει η καρδιά μας η μικρή Βηθλεέμ όπου ο Χριστός θα βρει τόπο να γεννηθεί.
Και τότε τα Χριστούγεννα δεν θα είναι απλώς μια ημέρα στο ημερολόγιο. Θα γίνουν γεγονός ζωής. Θα γίνουν ελπίδα, ανακαίνιση και χαρά.
Γιατί εκεί όπου γεννιέται ο Χριστός, εκεί αρχίζει πάντοτε μια καινούργια ζωή.
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Κάνε λήψη από το App Store
Διαθέσιμο στο Google Play
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Instagram
Ακολούθησε μας στο Twitter
Πηγή: trikalavoice.gr
