Η ερώτηση ήταν: «Υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο;». Και ο Άδωνις Γεωργιάδης πέταξε μια πέτρα στη λίμνη: «Παραμένω πιστός στο πόρισμα Τσεβά, που βγήκε επί υπουργίας Αβέρωφ —πάρτε το και διαβάστε το να σας λυθούν οι ιστορικές απορίες».
Καθ’ ύλην αρμόδια «υπουργία» Αβέρωφ δεν υπήρξε βεβαίως. Υπήρξε όμως «πόρισμα Τσεβά», που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο —ως πρώτη καταγραφή, από τη Δικαιοσύνη, των γεγονότων της εξέγερσης.
Τι κατέγραψε το «πόρισμα Τσεβά» για τους νεκρούς και τους τραυματίες
Στα «άπαντα» της ρητορικής του αντιπροέδρου της ΝΔ υπάρχουν πολλά να του καταμαρτυρήσει η αντιπολίτευση. Αλλά εν προκειμένω, είπε την αλήθεια: το πόρισμα Τσεβά επιβεβαιώνει ότι υπήρξαν και τους κατονομάζει —τονίζοντας ότι «βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς διά την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου».
Συμπληρώνει μάλιστα ότι «ανεξιχνίαστος παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών» και την κρίση του «οι νεκροί εκ των γεγονότων υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων».
Με την καθαρή επεξήγηση: «Κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων» —παρότι είχε ζητήσει «διά του Τύπου όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων». Ευλόγως: ούτε εκατό μέρες δεν είχαν περάσει από την κατάρρευση της χούντας…
Για τον Τσεβά, το ότι «ουδέν περιστατικόν κατηγγέλθη» δεν κλείνει το θέμα: «Δεν αντλείται, όμως, εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων». Και δεν παραλείπει τους τραυματίες: 1.103 πολίτες και 61 αστυνομικοί —ίσως και παραπάνω.
Η αναφορά «ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον» δεν ορίζει μέσα ή έξω και δεν είναι αυθαίρετη: βασίζεται σε ενημέρωση από τη Σύγκλητο.
Η επιπολαιότητα της αντιπολίτευσης και του Μητσοτάκη
Η ομοβροντία κατά του υπουργού Υγείας υποδηλώνει αντιπολιτευτική επιπολαιότητα: συμπαρέσυρε και την αξιοπιστία του πορίσματος —που επικυρώθηκε αργότερα από τη «μελέτη Καλλιβρετάκη», στην οποία αναφέρθηκαν πολλοί αυτές τις μέρες.
Άδικο για τον Τσεβά —που ενήργησε με τόλμη στις συνθήκες της εποχής, κατονομάζοντας και τους ενόχους της σφαγής, με πρώτον τον αρχιδικτάτορα. Έβαλε μάλιστα την αιματοχυσία στην πραγματική βάση της, περιγράφοντας τον στόχο της επέμβασης του στρατού, πέραν της εκκένωσης του ιδρύματος, ως ευρύτερη επιχείρηση καταστολής της λαϊκής κινητοποίησης.
Η αβασάνιστη καταδίκη Γεωργιάδη, για μια αναφορά του που έπρεπε να γίνει αμέσως δεκτή —ακόμη και ως… μεταμέλειά του— συνδράμει μια άλλη επιχείρηση παραπληροφόρησης για το Πολυτεχνείο: από τον… Κυριάκο Μητσοτάκη.
Κάθε χρόνο από το 2019 επιχειρεί να μπει στην εικόνα των υπερασπιστών της μνήμης των «αγωνιστών» και να την αλλοιώσει —επαναλαμβάνοντας: «Στο Πολυτεχνείο δεν ήταν μόνο αριστεροί». Δεν έχει αναφέρει όμως ως τώρα το όνομα κανενός «δεξιού» —επωνύμου τουλάχιστον.
Απλώς πασπαλίζει την εξέγερση με ολίγη Δεξιά, χρίζοντας τον εαυτό του φορέα υλοποίησης των προταγμάτων της, συνδέοντας τα νοήματα των επετείων με την… κυβέρνησή του και το έργο της. Θου, Κύριε…
Το αναλλοίωτο νόημα της εξέγερσης
Το «νόημα του Πολυτεχνείου» είναι αυτό που είναι. Ιστορικά διατυπωμένο, αναλλοίωτο, αυτό-επικαιροποιούμενο και φορτισμένο με αξίες, αγωνιστικό ήθος, οράματα μιας γενιάς. Μακριά από τη Δεξιά και τους δικούς της κώδικες.
Ο Μητσοτάκης αναφέρεται στους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου σαν να είναι οικείοι του. Ατυχές. Οι πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου είναι εδώ. Ζώντες και δρώντες.
Αν θέλουμε να μάθουμε κάτι για το μήνυμά του, θα ρωτήσουμε τον Λαλιώτη, τον Τζουμάκα, τη Δαμανάκη και πολλούς άλλους. Πάντως όχι το σημερινό Μέγαρο Μαξίμου.
Πηγή: ieidiseis.gr





