ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ
Λήψη άρθρων...
Header Scripts Init

Ο Τσίπρας αντιμέτωπος με το εσωκομματικό παρελθόν του

Δημοσίευση

Θέλεις να βλέπεις τα νέα του
thenewspaper.gr πρώτα στη Google;
Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου:

Πρόσθεσε το thenewspaper.gr
στα αγαπημένα σου στη Google

Και στην πολιτική η εκδίκηση είναι το κρύο πιάτο, που σερβίρεται τελευταίο. Αν μιλάμε για τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΛΑΣ, το μόνο που απομένει είναι ποιος εκδικείται ποιον.
Από τη Βουλή η Ρένα Δούρου έριξε το γάντι στον Αλέξη Τσίπρα εκ μέρους της Κουμουνδούρου. Αν και σύμφωνα με άλλη ερμηνεία, απλώς το σήκωσε μετά από όσα έχει πει ο πρώην αρχηγός της για το πρώην κόμμα του και τα στελέχη του.

Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ έστειλε την απάντηση από το πολιτικό μνημόσυνο του Αλέκου Φλαμπουράρη. Για τον οποίο ποτέ δεν διευκρινίσθηκε αν ήταν πρωτίστως «ιστορικό στέλεχος» του ΣΥΡΙΖΑ ή προσωπικός μέντορας και για πολλούς «οικονόμος» του Τσίπρα.
Έτσι ξεκίνησε επισήμως μια αναμέτρηση που στην πορεία ενδέχεται να εξελιχθεί περίπου σαν την ιστορική αντιπαλότητα ανάμεσα στο «ορθόδοξο» ΚΚΕ και το «αναθεωρητικό» ΚΚΕ εσωτ.
Πάντως μεταξύ ΕΛΑΣ και ΣΥΡΙΖΑ είναι δυσχερής η κατάταξη: ποιος είναι το δόγμα και ποιος η αίρεση.
Το τραγικό του πράγματος είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε από την «ώσμωση» των δυο αντίστοιχων ρευμάτων που συνυπήρξαν για λίγο, δυο δεκαετίες μετά το σχίσμα τους – πριν πάρει ξανά ο καθένας τον δρόμο του.
Κερδισμένος ιστορικά βγήκε ένας νεαρός: του χαμογέλασαν οι Θεοί της πολιτικής και έφτασε Πρωθυπουργός, ως επικεφαλής της μικρότερης ομάδας.
Αλλά στην πολιτική το παράδοξο δεν είναι ποτέ απίθανο. Ο Αλέξης Τσίπρας, από ένα παιχνίδι της μοίρας – ή από μια πρωτοφανή επίδειξη αμοραλισμού – πρώτα οδήγησε στην ήττα το κόμμα με το οποίο κυβέρνησε και μετά το εγκατέλειψε, με απαξία και τελικό στόχο τη διάλυση. Αφού δεν μπορούσε να το αναμορφώσει προτίμησε «σόλο καριέρα» με άλλους παρτενέρ.
Για ορισμένους υπήρξε και η ιδιοτέλεια προσπορισμού της περιουσίας του ΣΥΡΙΖΑ – που δεν είναι ευκαταφρόνητη ως πολιτικό εργαλείο. Άλλοι αρκούνται στην αδυναμία του να αναμετρηθεί – ακόμη και στην περίοδο της ισχύος του – με ξένα κόλλυβα: τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που τελικά τον εγκατέλειψαν -, με όσους ο ίδιος θεωρούσε «βαρίδια».
Αφού απέδωσε σε ορισμένους τα αίτια της εκλογικής συντριβής του, τους εξευτέλισε συλλήβδην στο πατάρι ενός θεάτρου και πλέον απολαμβάνει ότι ορισμένοι επιδιώκουν γονυπετείς την εύνοιά του.
Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται και όσοι τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου του έλεγαν, «Ακόμη δεν παραιτήθηκες;», ή όσοι του αντέτειναν «Δεν σκοπεύω να καώ μαζί σου», όταν τους πρότεινε την ηγεσία του κόμματος – σαν να ήταν βιλαέτι του – αλά Σημίτη που παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ σε ένα διαμέρισμα.
Χαρακτηριστικό των ηθών του χώρου – από το οποίο λίγοι ξεχώρισαν. Όπως ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Νίκος Κοτζιάς και ο εκδότης Κώστας Βαξεβάνης του επέστρεψαν το αφ’ υψηλού «σνομπάρισμα». Ο ένας με την πολιτική του επάρκεια και ο δεύτερος με το βιογραφικό του, ο τρίτος με την ιστορική διαδρομή του στην Αριστερά και ο τέταρτος με την ευχέρεια κινήσεων στο πεδίο της ελευθερίας του.
Στο σημερινό στρατόπεδο της Κουμουνδούρου, η ικανοποίηση της επιβίωσης, προς το παρόν τουλάχιστον, από τον σχεδιασμό της εξαφάνισής του, μεταβολίζεται σε πάθος για τιμωρία του τιμωρού. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει τη ρεβάνς, παρ’ ότι περιήλθε σε μια τρόικα, με μάλλον κακόφημη διαδρομή των μελών της.
Η Ρένα Δούρου βαρύνεται με την αφασία που έδειξε μετά την εκατόμβη στο Μάτι, επί της θητείας της στην περιφέρεια Αττικής: μηδενική ευαισθησία παραίτησης και προκλητική επιχείρηση επανεκλογής.
Ο Νίκος Παππάς, από εξ απορρήτων του Τσίπρα – αν όχι βασικό υποστύλωμά του – βρέθηκε αποδιοπομπαίος και καταδικασμένος από το Ειδικό Δικαστήριο – και μένει στην πολιτική με τη βούληση να πάρει πίσω το αίμα του – για υποθέσεις στις οποίες θεωρεί ότι ήταν απλώς εντολοδόχος.
Ο Παύλος Πολάκης, ανοικονόμητος του πληκτρολογίου και οπισθοδρομικός της πολιτικής σκέψης, έχει το πλεονέκτημα της προσωπικής καθαρότητας και επιδιώκει να οδηγήσει τον Τσίπρα στο «λαϊκό δικαστήριο» του χώρου.
Και οι τρεις απολαμβάνουν τις τελευταίες μέρες τις δάφνες μιας κοινοβουλευτικής «δικαίωσης» με τις 137 ψήφους για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής που θα ερευνήσει το σκάνδαλο των κόκκινων δανείων χωρίς να εξαιρούν – μετ’ …επαίνων – την πρωθυπουργία Τσίπρα. Και όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις το ένα φέρνει το άλλο:
-Ποιος ευθύνεται για το θέατρο της κυβερνητικής σύσκεψης για το Μάτι; Ποιος έστειλε τον Παππά στον Μαρινάκη να ζητήσει …είκοσι εκατομμύρια ευρώ υπέρ του Καλογρίτσα και στον Μιωνή να ψήσει τον Παπασταύρου «να τους δώσει της Μαρέβα»;
-Ποιος έστειλε τον Τζανακόπουλο στον Άρειο Πάγο την ημέρα που ο φάκελος της Νοβάρτις πήγε στη Βουλή και ποιος τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της Τουλουπάκη;
-Ποιος συνέδεσε τον Καμμένο με την κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς» και ποιος ανέχθηκε τις απειλές και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση στον Κοτζιά;
Οι υπαινιγμοί δεν είναι σίγουρα βάσιμοι, ούτε παραπέμπουν απαραιτήτως προσωπικά στον Τσίπρα, αλλά σίγουρα θα δείχνουν στο περιβάλλον του. Και ενώ ο πρώην Πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι οι πρώην υπουργοί και συνεργάτες του θα τον καθηλώσουν σε απολογία για το παρελθόν του, οι ίδιοι …δεν το κρύβουν!
«Ουδείς εξαιρείται» από τις προσκλήσεις στην Εξεταστική Επιτροπή είπε με νόημα ο Παππάς. «Δεν έχω καμία δυσκολία να σταθώ απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα» δήλωσε με έμφαση η Δούρου. Ο Τσίπρας «υποκίνησε τον Φάμελλο στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ» κατήγγειλε ο Πολάκης.
Αυτό που δεν θα ήθελε περισσότερο από όλα ο πρώην Πρωθυπουργός – στην πορεία προς τις εκλογές, και με πτήση χαμηλότερη από τις προσδοκίες του – είναι εκτός από την πολιτική αναμέτρηση – στην οποία έχει τον εξοπλισμό του ταπεραμέντου του – η εκτροπή της εμφύλιας σύρραξης σε «ξεκατίνιασμα».
Αυτό προσπάθησε να μεταφέρει στο μνημόσυνο του αείμνηστου Φλαμπουράρη. «Ο Αλέκος σήμερα, ένα χρόνο μετά, μας ξανασμίγει πάλι», είπε …στους υπόλοιπους. Αντιλαμβανόμενος ότι οι μόνοι που δεν πρόκειται να κλάψουν είναι ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης. Όπως όμως, δεν είχαν κλάψει, όταν ο ίδιος με την «Ιθάκη» του, «ήρξατο χειρών αδίκων».
Ενδεχομένως δεν θέλει να αποφύγει την αναμέτρηση με τους πρώην του – δεν μπορεί άλλωστε – αλλά θα την προτιμούσε «ελεγχόμενη». Και πάντως να μείνει σε επίπεδο «ηγεσιών» – χωρίς να μπουν τα εκατέρωθεν στρατεύματα στη μάχη εκκαθαρίσεων του παρελθόντος.
Από αυτή τη σκοπιά, η καβάφεια προτροπή της Όλγας Γεροβασίλη στους Συριζαίους να αποφύγουν τον «εξευτελισμό» του πολιτικού και κομματικού βίου τους, – είτε ήταν συμβουλή, είτε απειλή – έριξε λάδι στη φωτιά.

Πηγή: ieidiseis.gr