Αντιγραφή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, για τη βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού: «Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησεν τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησεν τον Ιούδαν και τους αδελφούς αυτού…».
Η βίβλος γενέσεως της νέας πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα, πάει κάπως έτσι: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εγέννησαν τον Τσίπρα, Τσίπρας εγέννησεν τον Μητσοτάκη, Μητσοτάκης γεννάει τον… νέο Τσίπρα και τους «Ιούδες» του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την Αγία Γραφή μαθαίνουμε πως γεννήθηκε, εξ αποκαλύψεως, η χριστιανική θρησκεία – ως καταφυγή των ανθρώπων, για να σώσουν την ψυχή τους.
Από όσα συμβαίνουν στο εγχώριο πολιτικό προσκήνιο προκύπτει πως πεθαίνει η έννοια της πολιτικής, ως τρόπος των πολιτών να διαμορφώνουν τις συνθήκες του βίου τους.
Την επικράτηση της θρησκείας επιβάλλει η αέναη νομιμοποίηση των δογμάτων της με αναφορές στο υπέρτατο ον – και λοιπές αόρατες δυνάμεις.
Στην κατάλυση της πολιτικής τα πράγματα είναι πιο πεζά και οι δυνάμεις είναι ορατές: οι ισχυροί του χρήματος και των ΜΜΕ, διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις εξουδετέρωσης της Δημοκρατικής παράταξης, ως κυβερνώσας δύναμης.
Στην πρώτη περίπτωση τη δουλειά αναλαμβάνουν οι άγγελοι και οι επί της γης εκπρόσωποι του Θεού υπόσχονται την ουράνιο βασιλεία.
Στη δεύτερη είναι πιο απλό: εφημερίδες, κανάλια, σάιτς υπόσχονται την επίγειο πολιτική σταδιοδρομία σε νέα κόμματα «ιδιωτικής ετικέτας» – που διευκολύνουν τη μακροημέρευση του Μητσοτάκη.
Τα «κόμματα» των ολιγαρχών και η κατάλυση των ιδεολογιών
Αν ξύσουμε λίγο την εικόνα – σαν τα λαχεία – προκύπτει εναργώς ότι σ’ αυτό μετέχει και ο… Μητσοτάκης: κατασκευάζει ο ίδιος τον αντίπαλό του ως… εικόνα και ομοίωσή του. Έχουν πλέον τους ίδιους χορηγούς – απλώς ενισχύουν τη ΝΔ περισσότερο από την… ΕΛΑΣ.
Από καιρό η εγχώρια πολιτική σκηνή δεν διαμορφώνεται από τις ιδεολογίες, αλλά από την απόρριψή τους. Οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν αποτυπώνουν τα συμφέροντα κοινωνικών ομάδων, αλλά τις επιδιώξεις επιχειρηματικών ομίλων.
Στη Βουλή πίσω από τα κόμματα στα οποία κατανεμήθηκε η λαϊκή ψήφος, υπάρχουν τα «κόμματα» των ολιγαρχών, που ασκούν την πραγματική εξουσία τέμνοντας οριζοντίως τις κομματικές κοινοβουλευτικές ομάδες.
Ό,τι εμφανίζεται ως ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, τώρα ως ΕΛΑΣ κ.λπ. είναι μαγική εικόνα. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από οικονομικά και μιντιακά κέντρα που συντηρούν πολύχρωμες κοινοβουλευτικές ομάδες.
Ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ τους, ποικίλλει από Βουλή σε Βουλή και από κυβέρνηση σε κυβέρνηση. Το ρεκόρ κατέχει εν ζωή επιχειρηματίας, που δεν πολυεμφανίζεται στο προσκήνιο πλέον, του οποίου η κοινοβουλευτική επιρροή είχε υπολογιστεί σε… εξήντα βουλευτές.
Μαζί με μιντιάρχη που δεν ζει διεκδικούσαν το προνόμιο να… ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Οι πολιτικοί απλώς εκτελούσαν. Πότε ψηφίζοντας νόμους κατά τις υποδείξεις τους, πότε διαμορφώνοντας κυβερνητικές πλειοψηφίες και πότε ανατρέποντας κυβερνήσεις και Πρωθυπουργούς.
Ένας από αυτούς, που έβαλε το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και διατάραξε την ψευδαίσθηση της διακυβέρνησης από τους νικητές των εκλογών – ομαδοποιώντας το πραγματικό κέντρο εξουσίας της με τον όρο «νταβατζήδες» – σήμερα είναι σύμβουλος σε… αγροτικό συνεταιρισμό.
Ο σημερινός διάδοχός του, κόβει κορδέλες εγκαινίων σε επιχειρηματικές μονάδες – σαν τον Παττακό με το μυστρί του – που δημιουργήθηκαν με κρατικό και κοινοτικό χρήμα, αλλά ανήκουν σε «επενδυτές», που χτίζουν τον μύθο τους διαμοιραζόμενοι τους δημόσιους πόρους.
Όταν η κρατική οικονομία, που υποστήριξε για δεκαετίες αυτό το σύστημα με τον μηχανισμό του δικομματισμού, έφτασε στη χρεοκοπία, τα σπασμένα πλήρωσαν οι εργαζόμενοι: έχασαν δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις και ρόλο.
Σήμερα κατ’ εξοχήν εκπρόσωπός τους είναι ένας ηλικιωμένος συνδικαλιστής, που αυτοαναπαράγεται σαν τον Τσαουσέσκου, ακόμη και όταν κάποιοι ευσυνείδητοι λειτουργοί ερευνούν τα οικονομικά του.
«Αυτό δεν πρέπει να μας ξανασυμβεί» – Ο σχεδιασμός του νέου δικομματισμού
Όταν το 2012 αυτό το σύστημα κλονίσθηκε και το 2015 ανατράπηκε – στη Βουλή – στις συναναστροφές των Βορείων προαστίων, οι συζητήσεις κατέληγαν: «αυτό δεν πρέπει να μας ξανασυμβεί». Ένας πολιτικός μάλιστα το χαρακτήρισε… «ελάττωμα» που πρέπει να μην επαναληφθεί.
Η καταπολέμηση – από μέσα πλέον – είναι ορατή: Οι εκτός πολιτικής πρωτομάστορες του πολιτικού σκηνικού, διέσωσαν τον ένα πυλώνα, επενδύοντας σε μια οικογένεια που μπορεί να είχε κακόηχο παρελθόν διέθετε όμως αποφασιστικότητα και τεχνογνωσία.
Εν όψει της αποτυχίας στον άλλο πυλώνα, αυτή την περίοδο προσπαθούν να τον αντικαταστήσουν, ενισχύοντας τον παρ’ ολίγον αντίπαλό τους. Με τη συνδρομή τους μεταλλάσσεται σε προθυμότερο διεκπεραιωτή των αναγκών τους.
Συμπεριλαμβανομένων και των υπερατλαντικών υποδείξεων, για τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή και ως πελάτη της δυτικής πολεμικής βιομηχανίας.
Ο νέος δικομματισμός, θεμελιώνεται ως νέος διπολισμός. Οι εκπρόσωποι του οποίου θα υπηρετούν – συνεργαζόμενοι αν κριθεί αναγκαίο – την ίδια πολιτική και τον ίδιο ιδεολογικό θεό: την ιδιωτικοποίηση. Δηλαδή το κέρδος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέχει στους εκπροσώπους της προσβάσεις σε πόρους που προορίζονται για την κοινωνία και νομοθετική κάλυψη, ασυλία και ενίοτε… ηρωοποίηση για την εθνική προσφορά τους.
Η αντιπολίτευση Τσίπρα θα τους υπόσχεται καλύτερη διαχείριση και ακίνδυνη για τους ιδίους διέξοδο, όταν οι λοβοτομημένοι ψηφοφόροι κουραστούν από τον Νεομητσοτακισμό.
Μονά-ζυγά κερδίζουν οι «επενδυτές» και η εκποίηση της χώρας
Μονά ζυγά κερδίζουν οι «επενδυτές»: ξένα funds, εγχώριοι κάτοχοι του «αγροίκου πουρού», που έλεγε ο Αδαμάντιος Πεπελάσης, εισοδηματίες του Real Estate, ανέλεγκτοι κεφαλαιούχοι – που εμπορευματοποιούν τα πάντα – ακόμη και τις ζωές των ανθρώπων – αεριτζήδες καταναλωτές ειδών πολυτελείας.
Η δημόσια περιουσία έχει ήδη υποθηκευθεί, ο δημόσιος πλούτος εκποιείται, η έννοια του εθνικού συμφέροντος χαλαρώνει, το περιβάλλον πεθαίνει, ολόκληρα νησιά χάνουν τον χαρακτήρα τους με αλόγιστη εξάπλωση του χυδαίου τουρισμού που καταπίνει την ομορφιά τους.
Η μεταφορά ισχύος εκτός πολιτικής, συνδυάζεται με τη μεταφορά πλούτου σε μια άρχουσα κάστα που συνδιαμορφώνουν αλυσίδες πάσης φύσεως, από το εμπόριο και τις υποδομές, ως τις ιατρικές, νομικές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Ό,τι παράγουν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν «γερό πορτοφόλι», όπως έλεγε για τις τηλεοπτικές συχνότητες, υπουργός της «πρώτη φορά Αριστεράς».
Ό,τι υπάρχει και ό,τι κινείται στη χώρα το νέμονται πλέον οι ισχυροί – για τους οποίους δεν υπάρχουν νόμοι, έλεγχοι, επιθεωρήσεις, υπαγωγή στη Δικαιοσύνη.
Οι παραγόμενες υπεραξίες μεταφέρονται στην υπερορία, τα κόλπα στο Χρηματιστήριο από τον κακομοιριασμένο «εκσυγχρονισμό», υποκαθίστανται από τα χρηματιστήρια γης, χρηματοπιστωτικής οικονομίας, ασυδοσίας της αγοράς.
Το τέλος της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας
Η χώρα πεθαίνει για την… ανάπτυξη. Όσοι την αγκαλιάζουν το κάνουν για να την πνίξουν. Αρχίζοντας από το πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς, τη νομοθεσία και τον κοινοβουλευτισμό.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, θεμελίωσαν ένα σύστημα που άντεξε μισό αιώνα, τηρώντας – για πρώτη φορά στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους – δημοκρατικούς κανόνες. Αλλά από τα κόμματά τους ξέφυγε ο έλεγχος: το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι με το ΠΑΣΟΚ, για να θριαμβεύσει με τη ΝΔ.
Το σύστημα διαμορφώνεται ως υπέρβαση αυτού που ξέραμε ως Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία, με αλληλοσυμπλήρωση του μυημένου Κυριάκου Μητσοτάκη και του ερασιτέχνη Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα αντέξει ούτε μια δεκαετία. Αυτό που θα αφήσει πίσω δεν θα είναι η Ελλάδα που ξέρουμε.
Ήδη το κίνητρο συμμετοχής στην πολιτική δεν είναι η προσφορά αλλά το όφελος, οι πολιτικοί δεν υπηρετούν όσους τους ψηφίζουν αλλά όσους τους χρηματοδοτούν, τα κόμματα από ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού είναι μηχανισμοί ελέγχου του, η Βουλή δεν ψηφίζει υπέρ της κοινωνίας, αλλά για την ισοπέδωση.
Για πρώτη φορά ο απερχόμενος Πρωθυπουργός κατασκευάζει τον… αντίπαλό του.
Ώστε όταν θα τον διαδεχθεί – για να τηρηθούν κοινοβουλευτικά προσχήματα του διπολισμού – να μείνει στις ίδιες ράγες του ίδιου τρένου που έβαλαν και τον ίδιο, όσοι σκηνοθετούν την πολιτική…
Πηγή: ieidiseis.gr
